Witchie Of Stars

Al Sevdiğini, Uç İngiltere'ye!

2012-01-20T15:19:00.001+02:00

20. yılını kutlayan EFINST İngilizce Dil Okulları harika bir kampanya başlattı. EFINST Dil Okulu, 14 Şubat Sevgililer Günü’ne kadar kayıt yaptıran herkese İngiltere’de 2 haftalık İngilizce eğitimi hediye ediyor. Üstelik bu programlara iki yıl üst üste AB Dil Ödülü kazanan ESP (Özel Amaçlı İş İngilizcesi Programı) da dahil. Yani hem Türkiye’de İngilizce öğreniyorsunuz hem de pratik yapmak için İngiltere’ye bedava gidiyorsunuz. Haberin daha da güzel tarafı, İngiltere’de konaklama ve yeme içmeye de para ödemiyorsunuz.

Ben gidemem, çünkü İstanbul’da yaşamıyorum diyenlere müjde!

EFINST’in e-Learning LIVE! online İngilizce eğitim sistemiyle bire bir canlı online derslerinizi internet üzerinden de yapabiliyorsunuz. Bu sistemle öğretmeninizi canlı canlı ekranınızda görüyor, soru soruyor, sohbet edebiliyorsunuz. Öğretmenin sizin için hazırladığı power point sunumunu kendi ekranınızda görebiliyor, İngilizceye dair tüm sorularınızı özel öğretmeninize sorabiliyorsunuz. Başka kimse olmadan, sadece siz ve öğretmeniniz. Aynı gerçek sınıftaki gibi.

Detaylı bilgi için http://www.efdilokulu.com/al_sevdigini_uc_ingiltereye.html adresini ziyaret edin. Pişman olmayacaksınız.

EFINST’in yakında Facebook ve Twitter üzerinden yapacağı kampanyalardan en önce haberdar olmak için:
http://www.facebook.com/EFINST
http://www.twitter.com/EFINST

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Haftanın koşusu

2012-01-20T15:17:00.001+02:00

Haftasonunu veterinerde geçiren Sütlaç beyin eve dönüşüyle hızlı bir başlangıç yaptık haftaya. Dikişlerini yalamaması/yememesi gerekiyordu ama uslu durmadı tabii. Bu arada Çarşamba günü BBc Stargazing atraksiyonları için Beaghmore Stone Circles'a gittik. Arazide olmak güzeldi, arkeolojik yerlerde bulunmak, hele ki fotoğraflarına bakıp da iç geçirdiğim bir yerde bulunmak en güzeli sanırım!

İşin tek kötü yanı telefonun doğru düzgün çekmiyor oluşuydu. Adam ne zamandır ortalarda yoktu ve Christmas tatilini uzatıp biraz daha ailesiyle kaldığını düşünüyorduk, ta ki babası gözlemevini arayıp Adam'ı sorana kadar! Herkesin dilinde bir Adam var ama kimsenin icraate geçtiği yoktu. Her zamanki gibi iş bana kaldı. Facebook'tan kardeşini buldum ve ona mesaj attım. Adam'ın telefonunu kapalı unutup ortaya çıkmayışı ailesi için alışıldık bir hal almış meğersem, o yüzden kendisine ulaşamayınca fazla meraklanmamışlar. Ama üstüne bir de ben arayışa geçince durumun ciddiyeti anlaşılmış. Aynı sırada gözlemevindekiler de polise başvurmuş. Polis eve gitmiş ama kapıyı açan olmayınca kendi yöntemleriyle eve girmişler. Girmişler ki Adam evde! Biraz derbeder ama sağlıklıymış. "Kendime vakit ayırmak istedim" demiş polislere. Bu haberin üzerinden çok vakit geçmedi ki gözlemevi yöneticilerinden Joe'nun da gittiğini öğrendik ama bizimki yine açmamış kapıyı! Buraya kadar herşey kabul edilebilir ama eve polis zorla girdikten sonra hala daha kapıyı açmamazlık etmez ki insan! Kim bilir nasıl bir psikolojidedir diye düşüne düşüne akşamı ettim. Bu arada kızkardeşi ile mesaj trafiğimiz devam etti tabii.

Arazide işimiz bitip de eve dönme vakti geldiğinde saat çoktan 23 olmuştu bile. Bizi evimize bırakacak olan Şirin Baba'dan rica ettik Adam'ın evine götürmesi için. Yine kapıyı açmazsa sokakta kalırsınız falan dedi ama ben bir yolunu bulup içeri gireceğimi söyledim ona, ne kadar inandı bilmiyorum artık.

Neyse ki evi bulduk, üstelik kapı da açıldı! Karşımda her zamanki sevimli pasaklılığıyla Adam! Yüzünde o komik gülümsemesi! İlk işim yanağından sıkıca ısırmak oldu tabii! İnsanı görünce anlıyorsunuz, tabii ki depresif bir durumu var ama işin temelinde üşengeçliği var belli ki! Muzur şey noolucak!

Evine göz gezdirdim hızlıca, hiç de öyle derbeder bir hal yok. O polis görevlisi belli ki daha önce hiç öğrenci evi görmemiş! Etrafta birkaç tane kirli kupa, 2-3 tane tabak ve zilyon tane boş alışveriş poşetinden başka bir sorun yok, gerisi normal bir dağınıklık işte.

Mutfağa girip bulaşıklarını yıkadım. Topu topu 4 tabak ve 6 kupa. Mutfak tezgahındaki çöpleri attım, ki çöp dediğim de boş kraker paketi falan. Üstelik içtiği biraların kutularını bile düzgünce torbalamış yahu. Ha tamam, çöpü atmaya üşenmiş olabilir ama öyle iğrenç bir çöp ev durumu yok ortada. Sadece 6-7 tane boş nescafe kavanozu, 4-5 tane boş bilmemne kavanozu ve torbalarda bira şişeleri. Bence tek başına yaşayan bir öğrenci evi için gayet makul. Tabii benim kendi pasaklılığım nedeniyle bunları mazur görüyor olmam da olası =)

Neyse, ortalığı toparladık ama Adam gerçekte ne kadar iyi bilemedik. Öyle olunca "hadi" dedim "hooop bizim eve gidiyoruz!" Bu cümleye karşılık sorulacak doğru soru "Neden?" "Çünkü sabah çook güzel bir kahvaltı yapıcaz" dedim. Adam'a yemek dedin mi gerisi boş zaten. Hemen hazırlandı. Tabanvayla bize doğru yola koyulduk. Anam o yol bitmek bilmedi yahu! Topuklulardan mıdır yoksa zaten tüm gün ayakta durduğumdan mıdır bilmiyorum ama tabanlarımın acısı hala geçmedi valla.

Bize gittik, biraz dinlendik derken Adam'ın aç olduğunu farketmemizle fırına bir pizza atmamız bir oldu. Karınlar dıyup uyku gelince de huoop yatağa.

Sabah uyku sersemi mailleri ve mesajları kontrol ederken facebook'umda Adam'ın kardeşinden bir mesaj gördüm. Annesi ve babası buraya geliyorlarmış, Adam'ın telefonu hala kapalı olduğu için benim numaramı vermiş onlara. Oh lal laa! Benim bunu okumamın üzerinden çok geçmedi ki annesinden mesaj geldi biz geliyoruz diye. E ama biz daha yeni uyandık yahu, güzel bir kahvaltı bekliyor bizi!! Hal böyle olunca onları da davet ettik kahvaltıya.

Gerisi yine koşuşturmaca, koşuşturmaca. Bu arada minik böceğim Dicıl'ımın buraya gelme meselesi gündemde. Annesiyle onu planlıyoruz kaç gündür telefonla maille. O da ayrı bir macera... Of of, hepsinin üstüne de akşam eve gidince bi baktık ki Sütlaç bey bir dikiş daha koparmış, sarı sarı akıyor bişiyler ordan. Yine bana haram geceler... Sarıldık uyuduk bi güzel, elimi dikişinin üzerine koydum, sabaha kadar yalamasın diye yarı uyur yarı uyanık, zor oldu ama sabah oldu sonunda. Haa bu arada Güllaç'ın da sol gözüne bulut gibi bişiy gelmiş. Geçen gün de sağ gözünde vardı ama geçti sonra kendiliğinden diye dert etmemiştik. Tekrarlayınca ona da veteriner yolu gözüktü.

Bu sabah sevdicek götürdü iki muzur canavarı veterinere ama muayene saatini geçirmişiz. Saat 2 gibi tekrar gidip konuşacak veterinerle.

___

Bunların hepsi güzel, bir şekilde halledilecek, zaten halledilen şeyler. Ama 2 haftadır falan, içimi bir kurt kemiriyor; alakasız zamanlarda çıkıp huzurumu bozuyor ki çok feci. Yoruluyorum içten içe. Mutsuzlanıyorum. =(

___

Aaa, bu arada, haftaya Cuma günü BBC Radio Ulster'ın canlı yayın konuğu oluciim! Saatini henüz bilmiyorum ama sanırım netten dinlenebilir. Haber veririm size ;)

öpunzel

2012-01-17T13:38:00.000+02:00

Biz dün akşam scrabble oynadık yahu!

George Orwell üzerine

2012-01-16T13:36:00.004+02:00

Haftaya biraz edebiyatla başlamak istedim; NeOkuyorsun.com'da 1984 ile ilgili yorumlar arasında bulduğum bazı makaleleri okuyarak.

George Orwell'in yaşamı, kişiliği ve eserleriyle ilgili bu makaleleri belki siz de okumak istersiniz diye düşündüm.

Öncelikle çıkış noktamız olan 1984 üzerine bir çalışma: http://www.urundergisi.com/makaleler.php?ID=235 Bu yazıyı beğendiğimi gönül rahatlığıyla söyleyebilirim.

George Orwell'in yaşam öyküsü ve "Hayvan Çiftliği"ne ilişkin bir yazı: http://www.urundergisi.com/makaleler.php?ID=227

Yine "Hayvan Çiftliği" üzerinden, George Orwell'in yaşamı: http://www.urundergisi.com/makaleler.php?ID=259

Son olarak da George Orwell'in CIA ajanlığına dair, Kemal Okuyan'ın SOL'da yayınlanmış iki yazısı:

http://haber.sol.org.tr/yazarlar/kemal-okuyan/cia-ajanlarina-bakin-34065

http://haber.sol.org.tr/yazarlar/kemal-okuyan/orwelle-stravinskiye-haksizlik-etmek-34115

Yazılanlara dair şahsi düşüncelerim bir yana, edebi eserler ve yazarlarla ilgili birşeyler okumayalı çok uzun zaman olduğu için sanırım, büyük bir zevk aldım bu yazılardan. Türkiye'de yaşadığım zamanlar mutlaka K dergi alır, kitap eleştirilerini okurdum düzenli olarak. Başka edebiyat dergileri de vardı ama o kadar uzun zaman oldu ki onlara bakmayalı, isimleri bile kalmadı hafızamda. Şimdilerde Türkiye'ye her gittiğimde yine alıyorum K dergi'yi, ve hatta eski sayılarını da; ama okumaya fırsat bulabiliyor musun diye sakın sormayın.

Diyeceğim şudur ki, hem okuduğunuz kitapların bir günlüğünü tutmak, hem okumak istediğiniz kitapların düzenli bir listesini oluşturmak hem de kitaplarla ilgili yorumları okumak ve kendi düşüncelerinizi paylaşmak adına, çok güzel bir site "NeOkuyorsun.com".

Okumak güzel şey

2012-01-16T00:56:00.004+02:00

Selam dostlar!

Dün ve bugün büyük vaktimi okumaya ayırdım. Eski zamanlardaki gibi haftada bir kitap bitirebilme potansiyelim geri gelir mi bilmem ama elimden geldiğince okuyorum bu aralar. Sonunda "1984"ü bitirdiğime mi sevineyim yoksa bölüm arkadaşım sevgili Gül Sevin'in Kent Kitap'tan çıkan "Dünya Beni Bekler Mi?" adlı kitabını okumaya başladığıma mı bilmiyorum.

Tanıdığınız ve sevdiğiniz birinin eserini kitapçıda görüp almak ne güzel bir duygudur. "Bir Fizikçinin Zihni" bu anlamda ilk olmadı benim için ama içeriği bakımından oldukça heycanlandığım bir kitaptı. Fizikle az çok ilginiz varsa ve akademik dünyada neler yapıyor bu öğrenciler diye merak ediyorsanız Taşkın'ın bu düşünce serüvenini kesinlikle tavsiye ederim. Kitaba ben de daha dün akşam başladım, şimdi 130lu sayfalardayım.

1984 ile ilgili yorumlarsa... yazabilecek miyim bilmiyorum doğrusu. Tek söyleyebileceğim, kesinlikle okumanız gerektiği. Sözün doğrusu, üzerinde kritik yapmak için benim bile boyumu aşan bir eser olduğunu düşünüyorum.

Attitude, not personality!

2012-01-11T20:26:00.000+02:00

Birbirinden aksi iki bakışın da ne olduğunu anlamayana sağlam bir azar haktır bence.

Adam buraya geldiğinden beri ha bire ne kadar tembel olduğunu, nasıl hiç çalışmadını, danışmanının kendisinden ne kadar şikayetçi olduğunu anlatıp duruyor. E iyi tamam, hepimiz şikayetçiyiz danışmanlarımızdan, hepimiz tembellik yapıyoruz, hepimizin birbirimizin ofisine gidip muzurluk yaptığı zamanlar oluyor. Ama bu asla günün dörtte üçünü kaplamıyor. El insaf! Bıraksak anca çocuğun izin verdiği zamanlarda iş yapabilir hale gelicez. Bu ne be!

Bu akşam zaten son noktayı koydu. Zaten binadaki yazıcının bizim odada olması buna en büyük bahane. Önce elinde tenis topuyla geldi odaya, ha yok yooook öncesinde dışarkan top sektirdi odanın kapısında, sonra geldi. Zaten çalışma sırasında kapıda seken top insanı yerinden zıplatmaya yetiyor. Sonra odadaki diğerleriyle avaz avaz bir sohbet, ki sohbet ettiği adam da cevap bile vermiyor buna başından gitsin diye. Baktım aklımı veremiyorum işe, taktım kulaklıkları sesi açtım sonuna kadar. Bu sefer de arkamdan müziği soruyormuş meğer, ben anca parça değişirkenki sessizlikte farkettim bunun bana konuştuğunu. Baktım ters ters, defoldu gitti. Gitti ama çok sürmedi ki 5 dakika sonra, valla abartmıyorum ya, 5 dakika sonra yine geldi. Tamam çıktı almaya geliyor adam eyvallah, ama bu defa da "zooooort" diye bi ses! Raftaki parti malzemeleri arasında düdük bulmuş! E benim tepemin tası atıı artık tabii ki! Dingo'nun ahırı mı ulan burası diye bağırmadan önce bir derin nefes aldım... Gerisi malum: sinirli hareketlerle yazıcıdan çıktısını aldı ve yok oldu!

Idefix'te günün fırsatı

2012-01-09T14:38:00.000+02:00

Blogun sağ kenarında duruyor ama kaçınızın dikkatini çeker kim bilir. Benim içim gitti doğrusu.

O kadar çok kitap var ki okumak istediğim! Bazen istiyorum ki tek işim kitap okumak olsun. İmkansızmış gibi geliyor ama aslında bazı insanların işi bu, ne güzel!

miskin

2012-01-08T21:20:00.000+02:00

Bugün çok miskin bir gün oldu çook! Kedilerle oynaşa oynaşa, uyuya kalka günü bitirdim resmen.

Akşama da beceriksiz bir sahlep yapma tecrübesi.

Şimdi sıra uzun zamandır izlemeyi hayal ettiğim filmde: The Chronicles of Narnia The Voyage of the Dawn Treader

Herkese iyi pazarlar!

Sonunda raflandık

2012-01-07T23:54:00.001+02:00

Aylardır eve birkaç raf daha gerekiyor diye sayıklıyorum ama ya vida eksik oluyor ya dübel ya da raf ayağı. Sonunda herşey tam, bizde de motivasyon fullken, bugün hallettik bu işi.

Christmas'ı da bitirdik

2012-01-06T18:47:00.003+02:00

Şekerler, geçen yıl kardı kıştı, yeni ülkede ve üstelik evli ilk yılbaşıydı derken evde çok sıkıldık ve çok uzun geldi Christmas tatili ama bu yıl tam tersi oldu yahu!

Ne ara gittik de ne ara döndük bilemiyorum şu an. Tek bildiğim, korktuğum kötü şeylerin çoğunun olmamış olması. Tek bir can sıkıntım oldu, e o da nazarlık artık, olmasa olmazdı. Zamanla düzelecektir aksilikler de, herşey kusursuz olsa buranın adı dünya değil cennet olurdu zannımca.

Farkediyorum da, son zamanlarda pek bir iyimser olmuşum ben. Hala karamsarlıklarım ve isteksizliklerim oluyor ama genel itibariyle hayata karşı daha bir iyimserim. Aferim bana aferim.

2010 için çok iyi bir yıl olacak diyordum ya, 2012 için pek öyle olumlu şeyler hissetmiyorum. İşin kötüsü 2010 gerçekten de çok güzeldi. 2011 için bir hissiyatım olmadı ama o da çok güzeldi. Darısı 2012'nin başına diyorum, umarım o da güzel geçer.

Türkiye'de yaptıklarımızı yazayım desem bu yazıya başlamam imkansız olacaktı. Bence 3 fotoğraf seçtim telefonumla çektiklerim arasından. Aslında fotoğraf makinesiyle daha bi dolu çektik ama henüz aktarmadık, aktardıksa da bende değil, sevdicekte. Herhangi bir iş 5dakikadan uzun sürecekse ben hiç bulaşmıyorum o işlere bu sıralar. O yüzden sevdicekten fotoğraf almak da şimdi namümkün, kusura kalmayınız.

Yola Cuma günü çıktık. Sabah 8:30'du evin önünden taksiye binişimiz, otobüs terminaline gittik, ordan Newry'e, Newry'den de Dublin'e. İlk defa Dublin üzerinden uçtuk Türkiye'ye. Normalde Belfast ve Londra üzerinden gidiyorduk. Bir eksik aktarma yapacağımız için daha kolay olacağını düşünmüştük ama giderken çok sıkıntılandım ben. Bi kere o otobüs yolculukları bitmek bilmedi. Bi de ben yolda nasıl üşüdüm anlatamam. Neyse ki Dublin-İstanbul uçuşu sıkıntısız oldu. İstanbul'a vardığımızda havaalanında babam ve aile eşrafı ile görüştük. Bir de irlanda'da evlat edindiğimiz Patpat vardı =) insanın sevildiğini hissetmesi çok güzel birşey. Düşünsenize birileri sırf yarım saatliğine olsun sizi görmek için kalkıp havaalanına geliyor! Doğrusu etkilenmedim desem yalan olur. Bu vesile ile peder beye ilk defa bir hediye verdim. Yani çocukken de vermişimdir elbet de, onlar benden ziyade annemin yapmamı söylediği şeylerdi. Bu defaki garipti ama sanırım gereksiz oldu. Zaten ben ve hediye meselesi nasıl çözümsüz bir konudur. Bir insan hediye seçmeyi bu kadar sevip hediyeyi vermekten bu kadar çekinemez. Sanırsın karşımdakinden borç istiyorum. Nasıl utanıyorum nasıl sıkılıyorum arkadaş, yok böyle bir çile! Bu yüzden zaten kargo ile hediye göndermeye bayılıyorum!

Sevdicek ve St.Ziza'nın evine gittiğimizde onlara aldığım hediyeyi kapının koluna taktığım geldi aklıma. Kimse farketmemişti de nasıl üzülmüş bozulmuştum. Neyse ki sonra Zerrincim kurtarmıştı durumu =)

İstanbul uçuşumuz 3 kere rötar yedikten sonra, en sonunda sağ salim vardık Ankara'ya. Eve gittiğimizde saat 3.5'tu, yattığımızda ise 6!

Sabah bizans'ın sesiyle uyandım güne. Yatağıma gelip beni uyandırmak istemiş: "cadıııımmmm! Günaydııııın!" dedi ve yüzü değişti. "Aaaa, sen küpelerinle mi yattın? Ama çok yanlış, olmaz, çıkarmalısın bunları gece yatarken. Vücudunun elektrolik dengesi için çok kötü bu" 3 saatlik uykunun üzerine bir hoşgeldin beklerken bu cümleler hepimizi gülmekten kırdı geçirdi pek tabii. Siz siz olun, yatarken küpelerinizi çıkarın =))

Ctesi ve pazar evde geçti. Ptesi Zerrin'cimle gittim sanırım, çok da net hatırlamıyorum doğrusu. Salı-Cuma arası Rize'de geçti. Orası ayrı bir yazı konusu ama yazabilecek miyim bilmiyorum. Tek bildiğim 3 gün aralıksız hamsi yememe rağmen hala bıkmamış olduğum =)

Ctesi Kahraman arkadaşımın kızını ziyarete gittik Zerrincim'le birlikte. Artık yaşıtlarım evlenmeyi geçti hemen hepsinin çocukları var. Bildiğin deli bunlar yahu! Çocuğu olur mu insanın? Resmen delilik! Bu konudaki fobilerimi bilahare anlatıciim sizlere.

Ptesi günü Ankara Sanat Tiyatrosu'na gittik, Samsun Sanat Tiyatrosu'nun turne kapsamında "Aşk Olsun Sana Çocuk" oyununu izlemeye. AST'ın süper kadrosuna alışmışlar için biraz amatör kalsa da güzel bir oyundu kesinlikle. Hele ki yazın Marmaris'te izlemek isteyip de fırsat bulamamış bizler için ayrıca güzel oldu. Oyun boyunca kendimi tuttum ama son sahnede karanfil bana uzatılınca tutamadım göz yaşlarımı... Deniz için... Yusuf için... Hüseyin için... hayatını ülkesine adamış ama anlaşılamamış her birimiz için...

Geri kalan günler nasıl geçti hiç bilmiyorum. Bi bildiğim, bi ara vergi dairesine gidip 16 buçuk milyarlık KYK borcumu taksitlendirdiğim o kadar! Anam ne feci bişiy bu yahu! Ben nedense o kredileri geri ödemeyeceğime inanmıştım. Şaka değil ha, harbiden geri ödemem gerekmez diye düşünüyordum. Bildiin eşşekten düşmüşe döndüm. Ama çabuk toparladım neyse ki! Derdimiz para olsun yahu, kazanırız noolcek! Ha 18 ay değil de 24 aya bölseler daha iyi olurdu tabii o ayrı =)))

Aman çok da tın, ben daha uzak doğu tatili peşindeyim =) Sahi, anlattım mı o meseleyi size?

Perşembe günü sevdiceğin doğumgünüydü. Varil Bar'da toplaştık ülkenin dört bir yanından. İstanbul'dan gelen mi dersin Kayseri'den gelen mi. Varil'in güzelliği İrlanda'dan getirdiğimiz değişik içkileri tadımlık da olsa içmemize izin veriyor oluşu. Başka yerlerde buna müsade etmedikleri için pek hoşlaşmıyoruz. E malum onca kişi toplaşmaya müsait bir ev de olmayınca, yaşasın Varil diyoruz her seferinde. Sevdiceğin doğumgünü önce evde topladık aile arasında, ben de o arada verdim hediyemi. Aslında taa Mart ayından beri hazırlamaya çalıştığım çok über bir minikdüşünce ürünü hediyem vardı ama önceki günlerde sevdicek beni dellendirince onu bitirmeye hevesim kalmadı. =( eh önümüzde özel gün çok ne de olsa, elbet biter.

Derken yılbaşı geldi. Burdan götürdüğümüz cracker'lar, party popper'lar, fortune cookie'ler, WKD, Guinness, Magners, Breezer, Smirnoff'lar... üstüne tombala, teyzemin yaptığı kaymaklı ayva tatlısı, ve çam ağacının altındaki zilyonlarca hediye derken... son 4-5 yılın en eğlenceli yılbaşısını geçirdim.

Ptesi sevdiceğin halasını ziyaret ve bizanslarla öğle yemeği; son gün Salı Kayseri'den gelen Dicıl'ım ve yine bizanslarla bir kahvaltının ardından dertlere Derman Dede'yi ziyaret derken Türkiye faslı bitti gitti resmen.

Tüm bunların yorgunluğu ile şimdi güzel bir tatil yapsam diye düşünüyorum evet ama kesinlikle çok güzel geçti her günüm, tüm yorgunluklara değdi.

İşte Tüm Türkiye’nin Merakla Beklediği Tarif!

2011-12-23T15:38:00.000+02:00

Son zamanlarda herkesin konuştuğu hatta Obama’nın hanımının bile merak ettiği tarif; Pınar Labneli!

Herkes bu tarifi merak ediyor, lezzeti dünyanın bir ucuna yayılıyor.

Pınar Labneli Yedi Baharatlı Pasta’nın tarifini www.facebook.com/PinarLabne adresinden öğrenebilirsiniz.

Diğer Pınar Labne’li tarifleri herkesten önce öğrenmek için sayfayı takip etmeyi unutmayın!

Bir bumads advertorial içeriğidir.

Yenilik

2011-12-15T14:08:00.002+02:00

Bloğun sağ kenarına bir kutucuk daha ekledim bugün. Ne yapsak diye düşünenlerin işini kolaylaştıracak cinsten bişiy hem de!

Bir de bundan sonra arada bir, konuk yazar misali, tanıtıcı yazılar da görebilirsiniz blogda, şaşırmayın diye haber veriyim dedim. Görmeye de bilirsiniz. Belli olmaz!

Ayrılık zor mesele

2011-12-15T14:06:00.002+02:00

Banyoya kamera yerleştirildi, Sütlaç ve Güllaç canavarlarını her dakika olmasa da olabildiğince görebileceğimiz umudu tamam.

Kedi bakıcısı ayarlandı, iki akşamdır gelip mamalarını veriyor, güvende oldukları hissiyatı sağlandı.

Banyo kapısının arkasındaki havulalar kaldırıldı, kapıya tırmanma şansları azaltıldı.

...

Herşey tamam gibi görünse de onları nasıl bırakıp gideceğimi hala bilmiyorum. Bakıcı kız hiç de kedileri yakalayıp sevecekmiş onları mıncıklayacakmış gibi görünmüyor. İnsana ve sevgiye hasret kalacak yavrularım. Nasıl olacak bilmiyorum...

Şanslı gün

2011-12-14T21:01:00.003+02:00

Validesi sayesinde, bence gayet isteksizce, ablasıyla birlikte bizim yanımıza tatile gelecek ufak kuzen için Belfast'a gitmem gerekti bugün. Kızcağız haftalardır uğraşıyo yanımıza gelmek için, ufak kuzenin derdi ise arkadaşlarıyla interrail yapmak, ki bence hiç sakıncası yok; ama valideleri kızın tek başına gezip tozmasına pek bi dertlendi dedense. Aslında mesele kızın tek başına gezmesi değil, oğlanın hımbıl hımbıl evde oturması bence. Çünkü geçen yıl kız Fransa'ya da kendi başına gitmişti. Neyse. Gelmeleri benim için mutluluk kaynağı ama keşke validesinin dangoşluğu yüzünden değil de gerçekten istekli olduğu için gelseydi diye de içimden geçiriyorum... Umarım onlar için de benim için de çok keyifli olur o vakit. Görüciiiz.

Belgeyi aldıktan sonra Queens'in hediyelik eşyacısına baktım ama yine bulamadım Bizans'a uygun bi hediye. Ben de şehir merkezine gittim. Gittim ki ne göreyim? Christmas Market açılmış! Hoop, girdim tabii içine. Ama sanırım ilk günler olduğu için ve bir de gündüz vakti olduğu için ortalık çok sakindi. Fiyatlar fazla uçuk değildi ama yine de benim hediye olarak alabileceğim birşey yoktu. Geçen yılki afrikalıyı aradı gözlerima ama onun yerine bir Hintliye ahbap oldum bu defa. Yolan geçenlere bir kağıt uzatmak için uğraşıyordu zavallım, nedense insanlar da pek direndiler adamın duyurusunu almamak için. Ben de yolumu değiştirip gittim onun dükkanına, alıverdim kağıdını. "Bizim için tüm canlılar önemlidir. Evren canlılarda vücut bulmuştur." gibisinden bişiyler yazıyordu, tam aklımda kalmadı. Sanırım kağıdını aldım ve okudum diye sevdi beni Hintli amca, pembe bir taş uzattı, "şans getirecek bu sana" diyerek. Pek sevindim doğrusu.

Biraz daha dolaşınca bakın karşıma ne çıktı:

O sırada bir de güzel mail aldım Murtaza'dan, "that's progress!" adamın bana yazabileceği en iyi cümle sanırım. Neyse, pembe şans taşımın işe yaradığına sevindim. Gidip turist info'dan bir minik hediye seçtim Bizans'a, bindim otobüse geldim.

Aa bir de Belfast'a giderken yanıma oturan tatlı bir teyzeden öğrendim ki bizim Scotch Street'in adı 17. yüzyılda Armagh'a gelen İskoçların o sokakta yerleşmelerindenmiş. Ve MarketHill'de de kasabalardan gelen kimselerin oluşturduğu bir pazar olurmuş, tahıllar, yumurtalar, tavuklar, domuzlar falan satılırmış orda, yaaa...

Finlandiya büyükelçisi

2011-12-13T19:47:00.001+02:00

Sabah sabah Murtaza beni kendi kuyusuna çekti ve onunla birlikte Finlandiya büyükelçisi ve ordaki UK büyükelçisini ağırlamam gerekti. Halbuse oturup çalışacaktım güzel güzel ve sonra da CouchSurfer'ımızı uğurlayacaktım. Murtaza kendisine eşlik etmemi istediğinde ilk gözüme ilişen yarısı dökülmiş koyu gri ojelerim oldu. Neyse ki ofıste hazırda bekleyen bir şişe asetonum ve hızlı kuruyan beyaz ojeden vardı da, hemen bir cila çektim ellerime.

Fazla uzun sürmedi milleti gezdirmece (bu arada farkettim ki iyi ki Murtaza yapmıyor halk günlerindeki turları, hiç düzgün anlatamadı tarihçeyi, ben bile daha iyi anlatırdım) ama yine de yolcu etmeye yetişemedim. Sorun değil, sevdiceğin orda olması da yetti benim içimi rahat ettirmeye. Sonrasında gidip irlanda poundlarını ingiliz poundlarıyla değiştirdik. Çok ilginç geliyor bana, burda her banka kendi parasını basabiliyor. Yani ülkenin tek bir parası yok, çeşit çeşit... Ama öyle olunca da bu paraların tüm UK içinde güvenliği zor oluyor tabii. Bi de ben salak gibi bu irlanda paralarını değiştirmeyi unutup Türkiye'de bozdurmaya kalktım ve tabii ki döviz bürosu bu para burda geçerli değil deyince mal gibi kalakaldım. E boşuna dememişler bir musibet bin nasihatten yeğdir diye. Bu söz özellikle benim gibi burnunun dikine giden ve ben herşeyi bilirimciler için söylenmiş olsa gerek. Neyse canım, bak şimdi yolculuğa 4 gün var ama biz hazırız =)

Sonrasında tüm öğlemolası boyunca teyzeme hediye aradım ama bulamadım. Ne alsam beğenmeyecek gibi geliyor. En sonunda bir mutfak önlüğünde karar kıldım ama onu da beğenemedim. Acaba kumaş olup da elini kurulayabileceği gibi bişiy mi ister yoksa kalın plastiğimsi olup da bulaşık yıkarken göbişini ıslanmaktan kurtacak bişiy mi bilemedim, alamadım sonunda. Her zamanki gibi Zerrincim'in ve Haydut'umun çok seveceği bi dolu şey buldum ama almadım. Geldikleri zaman onlarla birlikte gezip alıcam diye avutuyorum kendimi nicedir. Yoksa tüm irlanda'yı taşımam gerekecek.

Dün zilyon tane pul alıp postaya hazırladığım bir tomar kart hala çantamda duruyor. Umarım yarın bi zahmet sekreterin masasına koyucaz da postacı geldiğinde alacak.

Son 2 haftadır über iş çıkartıyorum, aman maşallah deyin nazar değmesin. Yolculuk öncesi Murtaza'yı olabildiğince memnun etmek gerek.

Yarın sabahtan da Belfast yolları görünüyor bana. Bakalım bakalım...

yılbaşı katları 2

2011-12-13T03:10:00.001+02:00

Bunlar da diğer kartlarım. Birisi ofisten bir arkadaşıma gidecek ama
sanırım mavili ve geyikli olanlar evde kaldı =\

Bu da telefondan Blogger uygulamasını ilk kullanışım olacak, bakalım yazı ve resimler nasıl görünüyor.

yeniyıl kartları

2011-12-12T22:05:00.003+02:00

Haftasonum deli gibi yılbaşı kartı yapmakla geçti. Evdeki tek masayı işgal etmiş olmanın huzursuzluğu biraz keyfimi kaçırmış olsa da akşam yemeğimizi sırtımızı kalorifere dayayıp yerde oturarak , sabah kahvaltımızı da piknik masasında yaparak seksen kere toparlanma sorunumu bertaraf ettik. Ben tüm kartların fotoğrafını çektim zannediyordum ama sadece güzelleri çekmişim =) evde bi kaç tane daha var sahipsiz duran, belki bi ara onların da fotoğrafını çekebilirim.

Mac'te iPhoto kullanıyorum fotoğrafları derli toplu görmek için. Zaten iPhone'dan aktarabilmek için de öyle gerekiyor. Ama kolaj yapılamadığını farketmemiştim şimdiye kadar. Hızlıca picasa kurdum ben de.

Dün öğleden sonra Armagh'taki evimizde ilk CouchSurfer'ımızı ağırladık. Bu gece de bizde kalacak, yarın Dublin'e geçecekmiş. Kanada'lı, Business-Economics üzerinde IT okuyor. Bu farklı ülkelerdeki garip bölümleri aklım almıyor. Bonn'daki bir arkadaşım da French-Deutsch Historische gibi bi bölüm okuyordu, tam emin değilim de böyle bişiydi işte.

Ha bi de geçen gün Murtaza'nın dersine gittik ya hani. Ha işte o dersin sunumunda almanca bir sayfadan bir görüntü koymuş, üzerindeki yazıları da tercüme etmemiş. Zaten 3 kelime vardı, manyetik alan çizgisi, dönme ekseni, bi de bişiy daha. Almancalarını okuyup ingilizceye çevirdi ve "almanca kolay bir dildir zaten" dedi. Orda kocamaaaan bir kahkaha patlatasım geldi ama çok üşüyordum ve başıma bela alacak takatim yoktu. Dangalak adam anadili dışında 5 kelime yabancı bişiy biliyosa noolıyım yaa. Sonrasında Christmas Market'te mulled wine içerken "demek almanca çok kolay bir dil, hı?" dedim, tüm bilmişliğiyle "evet biz avrupalılar için kolay" dedi ve uzaklaştı. Devamında başına gelecekleri bildiği için kaçtı bence. Neyse bu aralar birbirimize iyi davranıyoruz.

Son olarak, şunu da eklemeden geçemiyciim şekerler. Bana haber vermeden taşınıyorsunuz, sonra ulaşmıyor postalarım. Bilmiyor musunuz ki:

"Her kim ki adresini değiştirir, ilk iş cadıya haber vermelidir." (cadı suresi, 87)

Islak kedi

2011-12-09T21:02:00.001+02:00

Hahayt! işte ben bu sabah tam da bunu yaptım! Aslında gayet uslu uslu, üstelik tüm hastalığımla banyo yaparken...küvetin kenarından yürüyen bir karaltı gördüm önce. Sonra o karaltı banyo perdesinin içine doğru uzattı kafasını merakla. Eeee, boşuna dememişler kediyi merak öldürür diye. İşte tam o anda düştü aklıma hin fikirler. Üstüne üstlük bir de bir kol uzanımı mesafede kıvrılıp, perdenin aralığından beni izlediğini farkedince...dayanamadım naapiyim! Aldım sarıldım bi güzel, sıcacık akan suyun altına girdik birlikte! Evet başta biraz korktu ama sonra yıpış yıpış haliyle bir sarıldı bana, bir mayıştı suyun altında ki değmeyin keyfine. Ama yine de ben fazla cesaret edemedim, sabunla falan yıkayamadım. Zaten onlara ayrı bir şampuan falan kullanmak gerekiyordur büyük ihtimalle. Bir de hava soğukken üşütür falan diye de fazla zorlamak istemedim şansımı. Sevdiceğe verdim, bir güzel kuruladı havluyla. Derken diğeri de eksik kalır mı? En sevmediğim şeydir kardeşler arasında ayrım yapılması. Hooop onu da aldım kucağıma... Bence eğlendik harbiden! =) Ama sonra saç kurutma makinasıyla kuruma kısmını pek sevmemiş olabilirler, işte bundan pek emin değilim.

Ha bi de dün Murtaza dedi ki Louis de Bernieres'in Birds Without Wings(Kanatsız Kuşlar)'ini okumuş. Mustafa Kemal ve 1922'ye kadarki mübadeleleri öğrenmiş. Bilmiyorum artık ne kadar ne öğrendi ama ben onun sayesinde Louis de Bernieres'nin İngiliz olduğunu öğrendim. Nedense Fransız sanıyordum ben bu adamı. Şimdi kitabı Altın Yayınları'nın güvenilmez tercümesi yerine orjinalinden okumak farz oldu. Ama yine de Türkiye'ye gidince alınacak bi dolu kitap var listemde. İlk sırada da sevgili arkadaşım Gül Sevin Pekmezci'nin "Dünya Beni Bekler Mi? (Bir Fizikçinin Zihni)" var tabii ki. Hiçbir kitap alamasam bile bunu mutlaka alıcam bu gidişimde.

Sulu Dublin

2011-12-09T20:00:00.001+02:00

Murtaza Trinity College Dublin'de vereceği son derse katılmamızı isteyince dün bütün gün Dublin'de geçti. Eve döndüğümüzde besbeter grip olmuş durumdaydım, o yüzden bugüne kaldı bu yazı. Bu defa fotoğraf değil bir minik video var hem de. TCD'de yer alan Science Museum'un bu günlerdeki konusu Su * Surface Tension - Yüzey Gerilimi.

Nasıl çalıştığını detaylıca anlatmak isterdim ama sırf bu tür detaylarla uğraşmaya üşendiğim için blog yazmaz hale geldiğimi fark ettim. Ama yine de merak edenler için kısa bir açıklama videosu buldum.

Tek cümleyle Türkçe bir özet geçmek gerekirse, www.ireland.co sayfasındaki trending kelimelerin buraya aktarıldığını söyleyebilirim sanırım.

Sergideki bir diğer ilginç obje de, okyanusun kimbilir neresinden geldiği bilinmez bir veri akışının simülasyonu! İlk başta aklımın alması zor oldu ama çok sevdim! Bakalım siz de sevecek misiniz?

Dahasını Surface Tension'un Youtube sayfasından izleyebilirsiniz.

hasta mı oluyorum ne

2011-12-08T00:56:00.001+02:00

Dünden kalma kapuska yemeğinin üzerine eski Zombi oyununa sarınca sevdicek ben de aylardır okunmayı bekleyen dergilerden birini aldım elime. Diziydi etmaindi derken bi türlü gönlümce okuyamaz oldum yine son zamanlarda. Dergi taa Ekim 2010'dan kalma, varın siz düşünün halimi.

Sabahtan beri nezle olmaya hazır bir durumda olduğum için biraz panik durumdayım. Ben aslında her yıl mutlaka en az bi kere grip olurum ya, nasıl oldu bilmiyorum bu ayaz ülkede grip olmamayı başardım geçen sene. Bu başarımın sırrı ise Türkiye'den getirdiğimiz bebe aspirinlerinde. Sabah uyandığımda hafif bi boğaz yanması vey burun aktısı hissedersem hemen bi tane bebe aspirini alıyorum, bi de gece yatmadan, ertesi gün de duruma göre belki bi tane daha. Böylelikle gribi uzak tutmayı başardım ya, darısı bu seneye. Gün boyu bolca mandalina yedim zaten. Akşam da dergimin yanına yine Türkiye'den getirdiğimiz Lipton'un Nane-Limon çayı, hem de ballı! Değmeyin keyfime. Sümüklü mendilimi de sümüklü diye hor görmeyiniz lütfen, o da tee Türkiye'den geldi, hem de papatya kokulu; burda Watson yok da! burda zaten hiçbişiy yok! Almanya'ya giderken orda sevdiğim şeyler bulamam diye ne varsa yüklenmiş sonra da bi dolu şeyden memnun kalınca hamallığıma gülmüştüm. Gerçi orda da kıyafet beğenemiyordum ya, en azından H&M daha uygun fiyata ve 3 sokak aşağıdaydı. Burda da aynısı olacak diye olabildiğince az eşyayla geldim ama dımdızlak kaldım valla ortada. Neyse, alt tarafı fotoğraf açıklaması kısa bir yazı olacaktı bu, döküldüm yine. Özlemişim yazmayı sanırım =)

Hepinize huzurlu ve keyifli geceler efem.

PS: Gaza gelip koca bir yazı yazmıştım telefondan ama göndere göndere sadece fotoğrafı göndermiş bloga aptal alet, baştan yazdım, olduğu kadar =(

Klasörüm

2011-12-07T21:27:00.001+02:00

Mangolu ilk fotoğraf yazımı paylaştım ama 19:12'de çalıştırdığım kod saat 19:26 olmuş hala bitmemiş olunca bari ben de bu arada bugün çektiğim asıl fotoğrafı koyayım buraya.

Bu klasöre Murtaza ile yazışmalarımızı ve onların üzerinden ilerleyen çalışmalarımı koyuyorum. 4 halkalı olması önemli bir detay, keza iki halkalı klasörlerden dilleri dışarı çıkan kağıtları hiç sevmiyorum. Hele ki bir de şu naylon dosyaları falan takarsanız vay halinize. İlginç ki burada 4 halkalı klasör bulmak neredeyse imkansız. O yüzden Türkiye'den gelirken getirdiklerim, bi de Zerrincim'in gönderdikleri çok kıymetli. Geldiğimde yine alıcam bu güzellerden. Nezih kırtasiye yaşadı yine =)

Tee bi ara Murtaza benden haftalık rapor yazmamı istemişti. İlla bana göndermene gerek yok ama bir deftere falan not alırsan iyi olur sonrası için, ha bu arada bana gönderirsen ben de senin nelerle uğraştığını bilmek isterim tabii demişti. Ben de bunu kendime bir dürtük olarak algılayıp olabildiğince her hafta başında veya sonunda ona mail atmaya çalıştım yaptıklarımı. Sonuç beklediğimden de iyi oldu. Birincisi adam benim çalıştığımı farketti. İkincisi nelerle oyalandığımı gördü. Üçüncüsü ve en önemlisi de bilimsel açıklamalarını o da bana maille yazar oldu - gerçi bunun asıl sebebi o sıralarda ülke dışında olmasıydı ama olsun. Bu sayede adamın söylediklerini yazıcam diye helak olmaktan ve bişiyleri unutmaktan kurtuldum.

Mor kulakçıklar şu sıralar üzerinde çalıştığım kodların yerini belirtiyor.

Monte Carlo Simülasyonu denilen şeyin ne olduğunu anlayacağımı ve hatta yapacağımı da hiç tahmin etmiyordum, o da çıktı aradan. Ha bu arada, Monte Carlo Methodunun adının Monako'daki Monte Carlo gazinosundan geldiğini biliyor muydunuz? (Meraklısı için MC ile ilgili hoş bir yazı; gerçi ben de henüz tamamını okuma fırsatı bulamadım ya, neyse) Ayayayayyy! Linki verirken farkettim ki Open this link in a new window seçeneği koymuşlar hem metinlere hem de resimlere! Sonunda!!! Göndermiş olduğum zilyon tane feedback işe yaramış! Yihhaaa!!!

Sevdicek hadi eve gidelim dediğinde saat 19 sularıydı. Şimdi beni bekliyor hadi desem de gitsek diye...

Saat 19:39 oldu ve kod hala çalışıyor! Tanrımmmm!!!

Mango

2011-12-07T21:21:00.001+02:00

Geçtiğimiz ay manyaklar gibi Lost izlerken "şu dizi bi bitsin de bundan sonra bloguma yine eskisi gibi yazıcam bi dolu bi dolu" diyordum. Dizi bitti de ne oldu? Yok migrendi, yok mide ağrısıydı, yok eve geç geldik, aman temizlik yapalım derken yine yazamıyorum. Ben de bundan sonra her gün hiç değilse bir fotoğraf yüklemeye karar verdim. Uzun uzun yazmak istediğim zilyon tane detaydan bir kaç damla olsun aktarabilirim belki böylece. İlk fotoğraf Lost'un anısına mango =) Sawyer sağolsun, insanın canını çektirmekte birebir!

neden biliyor musun

2011-11-13T20:59:00.001+02:00

Van'da deprem oldu ve yine şerefsiz müteahhitler yüzünden bi dolu insan öldü. Devlet aldığı deprem vergilerini yollara kullandığı için afetle başa çıkamadı. Örümcek beyinli insanlar Cumhuriyet Bayramı'nı kutlamamayı uygun gördü. Kış geldi ve deprem böglesindeki evsiz insanlar donarak ölüyor.

Ve ben tüm bu olanlarla ilgili hiçbirşey yazıp çizmiyorum. Umursamadığımdan değil. Söylediklerimin afaki olduğuna inandığımdan. Artık biliyorum ki yazdıklarımı sadece benim gibi düşünenler okuyor. Benim gibi düşünmeyenlere ulaşabilecek, onların fikirlerini değiştiremesem de en azından durup düşünmesini sağlayabilecek kapasitede yazılar yazamıyorum. Yeterince konsantre olursam yazabileceğimi biliyorum ama benim işim bu değil, o yüzden o yeterince konsantrasyon için gereken vakti buna harcayamam. İşim bu değil deyip sıyrılmak marifet mi? Değil ama benim insanlığa katkım sosyal bilimlerden geçmiyor ne yazık ki. Bu durumda yapabileceğim en iyi şey kendi işimi layığıyla yapmak.

Facebook statüslerindeki, twitter iletilerindeki, profil fotoğraflarındaki protestolar anlamlı değil benim için. Bu ülkede şehit aileleri başbakana hakaretten hapis ve para cezasına çarptırılıyor. Üniversite öğrencileri evlerinden alınıp hapishaneye tıkılıyor. Bir profesör tutuklandığında buna tepki göstermek "abartı" oluyor. Bu ülkede işler artık bilgisayar başından düzeltilemez halde. Sanal tepkiler tepki değil. Sokağa çıkıyor, gösterilere katılıyorsan gerçeksin. Çünkü her an atılması olası bir gözyaşartıcı bomba yüzünden kalp krizi geçirmeyi, sebepsiz yere mapusa tıkılmayı göze aldığın kadar gerçeksin. Cesur olduğun kadar anlamlı olabiliyor senin tepkin bu ülkede. Facebook'ta bir grubun bir milyon üyesi oldu diye canı sıkılmıyor RTE'nin. Kimse umursamıyor o grupları kurucularından başka. Tutkuyla üye olduğunuz gruplar anlamsız. Millet üşürken sen şarkı paylaşıyorsun diye kızmanız da öyle. Çok önemliyse o üşüyen insanlar zaten sen bu sırada facebook'ta gezinmekle değil kendi kazaklarından oraya göndereceklerini ayıklayıp paketlemekle meşgulsündür, görmezsin benim şarkımı ve üstelik bilemezsin de belki ben az önce gönderdim kendi battaniyemi ve her ne kadar yetmese de elimden geleni yapmış olmanın verdiği iç huzurla dinliyorum o şarkıyı. Belki benim tüm elinden gelen Kuzey Irak'ta asker olan arkadaşımı arayıp moral vermek, ve diğer arkadaşlarımı da onu aramaları için ha bire uyarmaktır, bilemezin. Hayat facebook'ta değil, derdimi/endişemi facebook'ta paylaşmıyorsam bu dertsiz tasasız olduğumdan değildir.

Ha peki bunca lafın üstüne neden profil fotoğrafını değiştirip Türk Bayrağını koydun, Mustafa Kemal'i koydun diye soran olursa da çok haklı. Bence mantıklı tek bir sebebi var bunun, yabancı arkadaşlarım. Facebook'taki 510 arkadaşımın 83'ü yabancı. Bu kişilerin Türkiye ile ilgili bildiği şeyler büyük çoğunlukla satılmış medyanın aktardıklarıyla sınırlı. Ve ben istiyorum ki bu insanlar Türkiye Cumhuriyeti'ndeki herkesin Tayyip kılıklı olmadığını bilsin. Makul ve mantıklı olarak gördükleri birisinin, benim, bu hükümete ve yaptıklarına karşı olduğunu bilsin. Her ne kadar zorla da olsa gerçekleri kabullenip ülkemizdeki zihniyetin geriye gittiğini bilsek de ülkemizi ebedi karanlığa mahkum etmeyeceğimizi, sadece sabrımızdan eksildiğini ama vazifeye atılmak mecburiyetinde kaldığımızda da gözümüzü kırpmadan gerekeni yapacağımızı bildirmek adına... bir resimle neleri anlattığımı zannediyorum değil mi? Değil. Olur da o 83 kişiden birisi bile sorsa, neden profilinde bayrak var diye, işte o zaman gerçekleşiyor benim amacım, çünkü o zaman Türkiye'deki siyasal durumdan, benim facebook iletilerimin neden Türkçe olduğundan, Çin'deki ve dünyadaki komünist sistemden, ütopik bir parasız dünyadan ve ekonomiden bahsediliyor burda tam 3,5 saat!

Kartpostal

2011-11-13T19:51:00.001+02:00

Biliyorsunuz artık, insanlara kart göndermeyi seviyorum çünkü bana kart gönderilmesini seviyorum. Postadan bana bişiyler gelmesi beni çok mutlu ediyor. Birilerinin beni hatırlayıp, bana zaman ayırması, beni mutlu etmek için bişiyler yapması..misal: yolda yanından geçerken dikkatini çeken kartpostalın beni hatırlatması, iki dakika durup onu alması. Eve gidip 5 dakika ayırıp bişiyler yazması. Facebook sayfama gidip adresime bakması veya biryerlerde yazmış olduğu adresimi bulması. Ertesi gün postaneye gidip bana onu göndermesi. Bir kart geçince elime tüm bu süreç geliyor aklıma. Ve insanların artık birbirlerine gerçekten de değer vermediği, sırf çıkar ilişkisine dönüşen arkadaşlıkların NORMAL olduğu günümüzde bu kartlar beni çok ama çok mutlu ediyor. Ben kart göndereceğim zaman üstüne ne yazacağımı bile bilemiyorum. Ya çok uzun oluyor yazmak istediklerim, kart yetmiyor, ya da çok kısa geliyor komik oluyor. Ama yine de gönderiyorum. Hatırlanmaktan mutlu olacağını düşündüğüm herkese gönderiyorum hem de. Hatta bazıları "bana da..." diyor, onlara da gönderiyorum, nedir ki sonuçta, bir kartpostal ve bir pul masrafı mı yoksa yazacağım iki tatlı cümle mi zarar verir bana? Ve hiçbir karşılık beklemiyorum. Sonuçta ben o kart yazma işinden de zevk alıyorum. Birisini mutlu edeceğimi bilerek, işe yarayacak bişiyler yaparak mutlu oluyorum. Varsın o insanlar benim kadar vakit ayırmasınlar, ayıramayacaklarını sansınlar, nolucak ki. Yeter ki kartımı aldıkları zaman, bana bir haber versinler, mutluluklarını paylaşsınlar.

Hal böyleyken bir an geliyor ki işin rengi değişiyor. O an: kişinin aslında kartlardan mutlu olmadığını farkettiğim an. "Hee kart gelmiş bana. İyi." diyip bi kenara koyan kişi. O kartı panosuna asmayan, masasına koymayan veya bir kenara kaldırmaya üşenip de alakasız bir zamanda evrakları arasında bulduğunda bile sevinmeyen insan. İşte o insanlardan cevap bekliyorum nedense. Nedense o insansın sırf nezaketen de olsa bana bir kart atması gerektiğini düşünüyorum. Salakça bir düşünce ama böyle.

Bu yılbaşı için çok güzel kart fikirlerim vardı ama yılbaşında Türkiye'de olacağımız için sanırım gerçekleştiremeyeceğim aklımdakileri. Yine de bana da kart at diyen olursa aranızdan, bir mail atıp adresini vermesi yeterli (witchieofstars@gmail.com). Çekiliş yok, kura yok =P Sahi bir de sanal arkadaşlıkların gerçek isim ve adreslerini söyleyebilme cesareti söz konusu. Hatta geçtim sanal arkadaşları, ortaokul lise arkadaşlarım bile bazen kendilerine süpriz yapmak için adreslerini nedensizce sorduğumda vermeye çekiniyorlar. Ulan üniversitede birlikte 3-5 ders aldığım sonradan ünlenen müzisyen arkadaşım bile çat diye veriyorken adresini sana ne oluyor be dangalak? Yeni evlenmişsin, ben de sana bi tebrik kartı atıcam hepsi bu. Ama salaksın işte, kafa güzelliğe iyiliğe çalışmıyor ki. Bak sinirlendim yine!

Fotoğraf: Bu yaz britanya turu sırasında Swindon'da yazdığım kartlar ve ordan aldığım Che'li dolmakalemim.

kedamin

2011-10-14T20:44:00.000+03:00

Evde durdukça bunlarla uğraşıyorum işte, über terapi oluyor. Eğer sonunda düzgünce çerçeveletmeyi de berecebilirsem kedi vakfının hayrına satın alacak birileri de bulurum umarım. Benim yaptığım birşeyin birilerinin evini süsleyecek olması fikri çok heycan verici!

Yoğuştum

2011-10-14T20:20:00.001+03:00

En nihayetinde bu cücük kasabadaki hayatım istediğime yakın bir hal alıyor sanırım. Öyle tek bir işe odaklanmak bana göre değil diyip durdum da kimseye anlatamadım buralarda. Neyse ki işler kendiliğinden gelişiyor. Şöyle ki, önümüzdeki iki hafta boyunca Ptesi sabahları gereksiz de olsa Yıldız Yapısı ve Evrimi konuşmaları olacak, akşamları sevdicek 2 saat dil kursunda olduğu için gizli saklı hediye/süprüz projelerim için vaktim var artık. Salı akşamları olan Almanca kursum için buradan 15:05 otobüsüne binmem gerek yani Salı öğleden sonra da dolu. Zaten Çarşamba günleri gözlemevinin rutin beyin fırtınaları oluyor ki gelecek hafta benim sunum yapmam gerek. Nasıl olduysa Perşembe'leri bişiy yok. Ama bundan sonra her Cuma bizim grup toplantılarımız var.

Şimdi duruma bakacak olursak;

- Gauss fitini yapmayı bi şekilde becerdim ama parametreleri kontrol ederek ha bire hata veren minik programcığı saf dışı bırakmam gerekti. Bunun başıma ne gibi dertler açacağından şimdilik bi haberim. Dalgaboyu aralığı ve fitin max. noktalarını fare ile tıklayarak berlitmek yerine kodun içinde bir yerlerde yazmayı becermem gerek. Bir de işin açığı ben bu fitin en iyi fit olduğundan şüpheliyim, kaç yaklaşım yapıyor bilemedim. Zaten hepsini hallettikten sonra çizginin kanatlarına Gauss değil Lorentz fiti uygulamam gerekekecek ki bu da ayrı bir macera. Ha hepsi bir yana, artık Murtaza'nın memnuniyetsizliğini umursamıyorum. Her işi burnumu oynatıp sihirli değneğini sallyıp halletmemi beklemesin benden.

- Bugünkü grup toplantısının ödevi olarak CSbilmemkaç kod adlı yıldıza ilişkin 3 makale verdi Murtaza, onları okuyup anlamam gerek.

- Yine bugünkü grup toplantısında sorduğum sorulara kendisi yeterli cevapları veremediği için eşşek kadar bir Fourier dönüşümleri ve uygulamaları kitabı verdi Murticiğim, ona da baksam iyi olur. Bu mesele yıllardır kafama takılıyor zaten. Bizim bölümde daha lisans 3. sınıfta bunu halletmiş über arkadaşlarım vardı. Hala imrenerek bakıyorum onlara. Sanırım başarının sırrı Fourier dönüşümlerinde saklı.

- Yıldız yapısı ve evriminde şimdiye kadar kaçırdığımız derslerin notları da internete yüklenmiş, onlara baksam iyi olacak ki Ptesi günü daha verimli geçsin. Bi de bu über akıllı Murtaza bana astronomide eksiğim varmış gibi davrandıkça adama kafa atasım geliyor, notlara bakayım da beni ters köşe yapamasın.

- Önümüzdeki hafta bi ara şu gelecek perşembe günkü sunumu hazırlarsam tam süper olacak kanımca.

Evet, işte böyle güzel güzel dolu dolu bir program beni mutlu ediyor. Hele bi de dün aylık ev alışverişimizi hallettiğimiz düşünülürse, üstüne de hem kankamın hem Zerrincim'in hem de sevdiceğin, "sen kilo mu verdin" sorusu eklenince, ve harbiden de azcık kilo vermiş olunca. oohhhh, değmeyin keyfime. Haa, almanca kitabını da Melis vercek bana, amazondan sipariş etmeme gerek kalmadı. Aslında kitap alırım, çok severim, parasına da hiç içim yanmaz ama söz konusu bence kalitesiz bir kitap olunca hiiç parmağımı kımıldatmak gelmedi valla içimden.

Akşama da köfte ve pilav düşlüyorum. Bi de biri sarı biri mor iki kedi yapmaya başlıycam, ama renkleri kafama göre seçtiğim için pek haycanlıyım, bakalım nasıl olacak. Aslında ben yılbaşı temalı bişiyler düşünmüştüm ama sevdicek illa kedili olsun diyince ve hazırda yılbaşı temalı sevimli kedi bulamayınca böyle oldu işte.

Acıktım ben, hava kararmadan eve gitmeli.

Kalın sağlıcakla!

sinir

2011-10-07T19:45:00.000+03:00

Harbiden ya; sizi çok kızdıran insanlara kafa göz dalmamak için bir formülünüz varsa söylesenize bana, lütfen. İçimden ona kadar saydım, yetmedi, elliye kadar saydım; gözlerimi kapatıp güzel şeyler düşündüm; hatta o salak ölse ailesi ne kadar üzülür diye düşünüp ona acımaya bile çalıştım ama olmuyor. Boğarak öldürmek istiyorum adamı, kafasını duvara sürerek kıvılcım çıkartmak falan istiyorum.

Bir insan ancak bu kadar sinir bozucu olabilir!

ceviz

2011-09-28T23:22:00.000+03:00

Son zamanlarda ne kadar hassas ve kırılgan ve ne kadar kolay üzülebilen birisi olduğumu düşünürken hatırladım eski sertliğimi.

Harbiden kaya gibiydim. Kolay kolay canım acımaz, kolay kolay üzülmez, neredeyse hiç ağlamazdım. Ağladığımı gören kişileri saysan 5 etmezdi belki de. Ha şimdi de ha bire herkesin önünde ağlayan birisi değilim ama kalbim çok çok daha kolay kırılıyor.

Neden diye düşündüm de... Eskiden sevgiye inanmazdım, insanların doğuştan yalancı olduklarına, herkesin birbirini halihazırda aldattığına ve kimsenin samimi olmadığına, kimsenin gerçekten karşısındakini umursamadığına inanırdım. O yüzden zaten birisi bana nasılsın diye sorduğunda gerçekten nasıl olduğumu söylemez, tek dostumun kendim (bi de Zerrincim) olduğuna inanırdım (bilirdim demek daha doğru olur belki de). Kimse beni üzgün göremezdi, kimse benim zaaflarımı bilemezdi.

Şimdi ise... kendime korkma hakkı tanıyorum. Sanırım korktuğumda elini tutabileceğim, hastalandığımda nazlanabileceğim, üzüldüğümde başımı omuzuna yaslayabileceğim kişiler kattığım için hayatıma. Bu insanları kendime nasıl dahil ettim, o dışımdaki sert kabuğu nasıl kırdım bilmiyorum. Belki de Bonn'da geçirdiğim süre zarfında gerçekten çok zayıf düştüm ve sonrasında da buna alıştım...

Mesela ben eskiden, sırf kendi nefsimi eğitmek adına, fırına gider, taptaze ve sıcacık ekmekler alır gelirdim, ince ince dilimler sofraya koyar ve sonrasında tek bir dilim bile yemezdim: hayat böyle bişiydi benim için. Sadistlik miydi bu acaba, yoksa dünyadan zevk alma beklentisi olmadan ömrünü tüketip, buralardan çekip gitmeyi beklemek miydi, bilmiyorum. Garip teorilerim vardı zaten hayatla ilgili, bir çoğunu hatırlamıyorum bile. Mesela, deli diye tımarhaneye kapatılanların gerçek akıllılar olduklarını; normal diye sokakta gezinen insanların uyuşturulmuş bilinçsiz varlıklar olduklarını düşünürdüm. Mesela, hayat dediğimiz şeyde her olguyu sonuna kadar yaşamalı, iyice hissetmeliysek, yanarak ölmek gerek diye düşünürdüm; daha zevkli olacağından değil, olması gereken olduğundan.

Eskiden insanlara karşı da daha katıydım. Mesela çok iyi hatırlıyorum, beni çok seven bir sevgilime, her şey çok güzelken ayrılmak istediğimi söylemiştim. Açıklaması da şu: "Biz seninle kesin ayrılırız ilerde, sebep ne olur bilmiyorum ama her güzel şey biter elbet, yani biz de ayrılırız bu kesin. Madem öyle, kavga falan etmeden ayrılalım da bari biribimizi güzel hatırlayalım." Zavallı çocuğun ağlayışı hala aklımda, Batıkent'te yokuş yukarı yürüyorduk ben bunları söylerken, elini bile tutmuyordum nasıl olsa az sonra ayrılıcaz diye.

Şimdi ise tam tersine, karşımdakine şöyle dersem kırılır mı, böyle dersem beni yanlış anlar mı, bak öyle dediğine göre kesin bu adam beni sevmiyo diye diye kendimi yoruyorum anca. Eskiye dönüş yapsam, ağlamaktan nefret etsem yeniden, ağlamak sıkıntıları geçirmeyen, sonu olmayan bir kuyuda gittikçe dibe düşmek gibi ama bir yere varmayan bir olgu olsa yeniden... Sevdiğim adamı keskiden olduğum günlerdeki gibi hiç ama hiç kıskanmasam... Biz olmaktan çıkıp birey olmaya dönsem...

Bunları yapamaz mıyım yoksa gerçekten yapmak istemiyor muyum bilmiyorum. Bildiğim şu ki bunların yarısını yapıp yarısını yapmamayı beceremediğim. Yani insanlara karşı katı bir tutum sergileyip öte yandan sevdiceği yine çılgıncasına sevmeyi beceremeyeceğim. Aslında mesele çılgıncasına sevmek değil de...her an vazgeçebilecekmiş gibi sevmek. Twitter'da okuduğum bir söz geliyor aklıma: "Hiç gitmeyecekmiş gibi seven, hiç sevmemiş gibi çekip gider" sanırım böyle bişiydi. Ve ben tam da böyle bir insandım.

Nerden nereye geldim yazdıkça. Kafam gerçekten de karışık. Aslında tek derdim, son zamanlarda gereksiz yere çok sık yaptığım alınganlıkları kendime yakıştıramayışım. Ama benim bildiğim bundan kurtulmanın yolu da gereğinden fazla sert oluyor.

Aslında bazen sevdiceğe sıkıntı verdiğimden/vereceğimden de endişeleniyorum. Hatta bazen değil çoğu zaman. Neyse ki aklımdaki tüm manyaklıklarımı olduğu gibi yansıtmıyorum da adam az da olsa rahat nefes alabiliyor. Yoksa kara çarşaf giydirip evde oturtucam tüm gün. Kargaya yavrusu kuzgun görünürmüş dedikleri böyle bişiy sanırım =)

Öte yandan bazı bazı bakıyorum da ben sevdiceğe hiç de kuzgun görünmüyorum galiba. Onun benim kadar abartılı duygusal olmadığını, sadece beni bozmamak için duruma uyum sağladığını düşünüyorum. Hayatım boyunca o veya bu şekilde aldatıldığım düşüncesi yakamı bırakmayacak ve ben hep paranoyak yaşayacağım galiba. Neden birisinin beni benim onu sevdiğim "kadar" değil de "gibi" sevdiğine inanamıyorum? Belki de sorun sadece bende değil, karşımdakindedir de...belki buna inanamayışımın tek sorumlusu ben değilimdir?

Şimdi bu satırları yazınca, sevdiceğin bunları okumasını isteyip istemediğimi de bilemedim mesela. Adam okuyup ne dese kabat olacak çünkü biliyorum(ukalalığa bak biliyorum!) neler diyeceğini ve o diyeceklerinin benim hoşuma gitmeyecek şeyler oluğunu, bişiy demese daha da kabahat. Ha kabahat olup da ne olacak, dırdır edecek değilim ama içime oturacak.

Başka bi blog açayım dedim, onun bilmediği. Anında tam tersi geldi aklıma: ya benim bilmediğim bi blogu varsa onun?

Sonradan gelen not: Konuyla alakalı eski bir yazı: http://witchieofstars.blogspot.com/2009/12/blog-post.html
Sonradan gelen not 2: Yorum yazmadan gitmeyin e mi... her ne olursa olsun yazdıklarınız beni daha da düşünmeye sevk edecektir ve bunu iyice düşünüp halletmem gerek artık.

Kitap güncellemesi

2011-09-20T00:39:00.000+03:00

Ocak ayında okumaya başladığım Maya'yı yaz ortasında bitirdim çok şükür. Kesinlikle çok eğlenceli ve düşündürücü bir kitap bence. Zevkle okuyacaksınız diyebilirim, tavsiye de ederim.

Burada derneklerin küçük küçük dükkanları var, bizim bakkallar gibi düşünün ama ikinci el kitap, kıyafet, takı vs. satıyorlar. İşin güzel yanı da kitapların çok ama çok ucuz ve gayet de temiz olması. Hal böyle olunca tabii ki yıllarca hasretini çektiğim ingilizce kitaplara burada kavuşmuş oldum. Maya'yı da bu dükkanlardan birinden almıştım işte. Ama salaklığıma geldi ki sanki orjinal dilinden okuyacakmışım gibi heveslenerek aldım. Halbuki adam ingiliz değil ki!

Maya, biz Turunç'tayken bitti. Kitapsız kaldım napıcam needicem derken iwxf oralarda bir D&R bulabileceğimizi söyledi bana mavi kuş aracılığıyla, biz de düştük yollara. Ne var ki D&R falan hak getire, tek bulabildiğimiz Tansaş'ın kitap reyonu oldu. Ben de Elif Şafak'ın İskender'ini ve Cumhuriyet Kitapları'ndan Mustafa Balbay'ın birkaç kitabını aldım. Ama bu kitap alışverişine gitmeye fırsat bulamadan önce yazokulunun yapıldığı enstitünün güncel bir kitaplığı olduğu keşfettim! Tam anlamıyla bir kitaplık denmese de, güzel kitapları vardı ve herkese açıktı işte, daha ne olsun. Emre Kongar'ın Demokrasimizle Yüzleşmek kitabı tam da o sıralarda yokluğunu hissettiğim türden bir kitap olunca, sarıldım tabii hemen. Ne var ki kitap bizim dönme vaktimizden önce bitmedi. Bak sen şu tesadüfe ki ben de kitabı çantamda unutmuşum, taa Kuzey İrlanda'ya kadar getirmişim beraberimde. Neyse dedim, okuyup bitirince geri gönderirim, hem onlar için de hoş bir anısı olur, hem de yanına burdan aldığım kitaplardan eklerim.
Ne var ki geçtiğimiz ay, Ağustos ortasında ayaz yaşadığımız günlerden birinde şömineyi ve mumları yakmış film izlerken bir koku geldi burnuma: masadaki şeyleri itip sevdiceğin getirdiği içeceği koymak için yer açarken güzelim kitabı mumun üzerine doğru iteklemeyelim mi?! Neyse ki kokuyu takip ede ede yanan şeyin şöminede bir odun değil de kitap olduğunu farketmemiz fazla uzun sürmedi. Ancak kitap artık geri gönderilemez bir hale gelmişti. Eh böyle olunca ben de kalan kısmını rahat rahat, altını çize çize okudum. Şimdi ilk fırsatta burdan aldığım güzel kitaplardan bir set göndereceğim.

Şimdi ise tee bi zamanlar alıp da okumaya fırsat bulamadığım 1984'te sıra. Hayvan Çiftliği*'ne olan beğenimi göz önüne alırsak bu kitabı da çok seveceğimden şüphem yok ama bir de okumaya fırsat bulabilsem...

* İlk bakışta çocuk kitabı gibi görünebilir, sakın aldanmayın, gayet politik altyapısı olan bir eserdir, okumamışsanız kesinlikle tavsiye ederim. Üstelik kitabı okuduktan sonra sizi bir de görsel şölen bekliyor ki filmi de çekilmiş ;)

5 GEDG

2011-09-19T16:24:00.000+03:00

Bugün ofise gelmek nasıl zor bir şeydi benim için, anlatamam. Sevdicek olmasa tüm gün kendimi yorganın altında gizler ve büyüttükçe büyütürdüm içimdeki karanlığı.

Çarşamba'dan beri işe gelmiyor olmak çok feci karamsarlığa sokuyor beni. Ha içini karartacak ne var derseniz, alt tarafı bir Gaus fiti! Ama işle ilgili aksilikler çok fazla canımı sıkıyor. Kolaya kaçmaya mı alışmışım yoksa sürekli başarılı olmaya mı bilmiyorum ama herhangi bir şey için azıcık çabalayıp da istediğim sonucu alamayınca hemen vaz geçiyorum, hemen kararıyor içim. İşin komiği arkamdan çok hırslı olduğum dedikodusunun yapılıyor olması!

Neyse, cuma günü doktora gittik. Parmağımdaki siğilimsi şeyin geçmediğini söyledim doktora. Tırnağa çok yakın olduğu için sıvı Azot'la yakmak çok makul değilmiş. Kendiliğinden geçebilirmiş ama geçmeye de bilirmiş. Buraya geldiğimden beri kilo alıyorum, üstelik az yememe rağmen alıyorum. Geçen ay boyunca çok dikkat ettim yediklerime, günlük 1200kalori bile etmedi yediklerim, üstelik hemen hemen her gün yarım saat de olsa bisiklete binmeye de çalıştım -evet bu arada bisiklete binmeyi de yeniden öğrendim- ama işe yaramadı dedim. Egzersiz yapmadan kilo veremezsin dedi doktor. E haklısın doktor amca ama ben azıcık bişiy yapsam belim hortluyor? Yüzmeyi önerdi. Hem bel için iyi hem de kilo vermek için. Bi de sürekli yorgunluktan bahsettim, kan değerlerime bakacaklar. Bu hafta içi bir sabah erkenden gidip kan vermem gerekiyor.

Yahu, asıl diyeceğim, Cuma günü bir "Cross-stitching" dergisi aldım! Veee içimdeki el işi canavarı hortladı tabii. Doktor öncesi hemen gidip ip ve etamin aldık bana. İlk denemem de aha burda!

Zerrincim'e söylemeyip süprüz yapcaktım güya ama okuyunca görcek artık, napalım =)

Böyle minik minik bi dolu yaparsam, hem Minik Düşünce'ye koyacak malzeme çıkar, hem de güzel hediyeler olur bunlardan diye düşünüyorum.

PS: başlığın açılımı "5 Gün Evde Durmamak Gerek"

Ku

2011-09-13T14:17:00.002+03:00

edebi bişiyler yazacaktım kedilerle güne başlamak üzerine, ama güzel cümle kuracak itinaya sahip olmadığımı fark ettim. belki başka zaman yazarım. iyi oluyor kedilerin beni uyandırması.

Shet

2011-08-31T19:51:00.000+03:00

Ya ben var ya, harbiden salağım ha!

Bu salak Murtaza beni deli ettikçe ben öyle ağzına pamuk tıkılmısö sıkıtdan patlamaya hazır bir halde, iki büklüm ve somurtmaktan suratım ağrıyarak duruyorum ve bekliyorum ki geçsin bu sıkıntım da işime döneyim bi an önce. Ya ben biliyorum ki içimdeki bu pamuk yutmuş hissiyatı yazdıkça geçiyor, e o halde niye yazmıyorum ya blog? Ya ben harbiden salağım ha! Ben ne güzel yazar yazardım derdimi tasamı, yazdıkça içimden çıkarır kenara koyardım, şimdi neden yapmıyorum böyle?

Ya neyse akıl edebildim sonunda yeniden yazmayı.

Galiba içime çok dert oldu bi türlü Güney Afrika yazısı ve daha birçok başka şeyi yazamayışım da o yüzden güncel meselelere gelemiyorum. Bi de böyle kaliteli, ilginç yazılar olan bi blog olsun istedim burası, nedense? Bi de bi de bi dolu yazım hatası yapıyorum, sonra da hızlı hızlı okumaya alışkın olduğum için yazdıklarımı ne kadar okursam okıyım kolay kolay göremiyorum o hataları, ama sonra yazıyı yazışımın üzerinde 3-5 ay geçip de yeniden okuduğumda bi dolu hata görüyorum ya... hah işte bu yüzden bi de istiyorum ki vaktim bol olduğunda yazayım ki sonrasında okuyayım güzel güzel düzeltmeler yapayım...

aman yahu, bu blog açıldığından beri seksen kere format değiştirdi sanırım.

Ben yine iç dökmelerime başlayalım burada, belki bu gazla arada yazmak istediğim oricinal yazılarımı da döktürürüm belki, belli mi olur?

Bak yazdıkça yazasım geliyo. Aklımdaki birkaç şeyi hemen yazıyım da kurtulayım bari.
1- Tutsi ve Leah'cım beni bloggerın enlerinden seçmişler. Kendilerine çook teşekkür ediyorum. Yazabileceğimi bilsem hemen kendimi mimlenmiş varsayardım ama ne yazık ki olmayacağını biliyorum. Zaten milleti zilyon tane kimse izliyor. Beni hem az kişi izliyo hem de kimseden yorum yok. yani yazsam da pek reklam olmazdı zaten.

2- Pippi haşmet'e söz verdim her yazısına yorum yazıcam diye. Okuyup da yorum yazmadan geçmiyim diye de kendime şart koşmutşum yorum yazamayacaksam okıyım diye. Amma mallık etmişim, yüzbin yazı yazdı hatun, ama ben hala okumadım. Aslında okumak için yanıp tutuşuyorum ama bi kere ofiste eşşek kadar ekranda blogları pek rahat okuyamıyorum, her an birisi gelecek endişesiyle. İkincisi, google reader salağı bi türlü uyum sağlayamadı benim telefonumla. İphone'de güzel çalıştığını bildiğiniz bir reader uygulaması varsa haber ederseniz pek makbule geçer. Ha ama işte üçüncüsü de, readerdan okusam da yorum yazmak için bloga gitmek gerek ki bu da telefondan çok kastrıyor.

3- Twitter'ı insanlar ne kadar mikro blogging için kullanıyo bilmiyorum ama ben öyle yaptığımı fark ettim geçenlerde. Harbiden de blog yazmaya vaktim/fırsatım olmadığında çok çok twit yazdım. Bi ara o twitleri ardarda koymaya fırsatım olursa buraya yapıştırıcam. En azından herşey derli toplu halde bir arada dursun istiyorum.

Amaaan, o kadar çok şey istiyorum ki zaten ben bu sıralar!
Mesela bi an önce şu gereksiz İrlanda vizesi hallolsun istiyorum. Yeniden düzgün bi Almanca kursuna gidebileyim de Almancam da artık akıcı olsun ve yeni bir dil öğrenmeye başlayabileyim istiyorum. Kış gelsin ve ben şömine önünde hem sevdiceğe hem de kendime çook güzel kazaklar öreyim istiyorum. Artık kilo vereyim ve özüme döneyim istiyorum. Zerrin'cim bi an önce gelsin ve evimi, işimi, irlanda'yi görsün, birlikte olalım, başbaşa olalım istiyorum. Evime bi dolu misafir gelsin istiyorum. Couchsurfer'lar gelsin bol bol kalsın istiyorum. Şu salak Murtaza adam olsun da gereksiz triplere girmesin istiyorum. Kedilerimiz her yemekte kıtlıktan çıkmış gibi birbirlerinin mamasına saldırmasın, ben onları yerlerine götürmeye çalışırken beni tırmalamasınlar istiyorum. Bol bol kitap okuyayım istiyorum...

Oyh.. böyle işte. Murtaza'nın beni neden darladığını yazamadım henüz ama bak yine de içim aydınlandı az biraz =)

Sahi ya bu arada benim çoook hızlıca IDL öğrenmem gerek, var mı yardım edebilecek kimse?

Kısa bir fare arası

2011-08-06T17:22:00.001+03:00

Taa ne zamandır evimizde ha bire fare çıkıyor ve biz habire kapanlar kuruyoruz. Canavarım kapanları ve cesetlerı topluyor temizliyor ama yine fareler çıkıyor. Sonunda evdeki en büyük ihtimalli fare kapısının üzerine tahta çakıyoruz ve rahata ereceğimizi zannediyoruz ama öyle olmuyor ne yazık ki.

Hikayeyi baştan anlatmak gerekirse, herşey kenarı yenmiş bir kivi ile başladı diyebiliriz. Ben genellikle meyveleri yıkayıp ortalık bir yere koyuyorum ki, canımız bişiy atıştırmak istediğinde en kolayda meyve olsun, gereksiz abur cuburlar yerine meyve yiyelim. Bi gün bi baktım ki meyve sepetindeki kivilerden birinin kenarında minik bir ısırık var. Sevdicek hayatta böyle bişiy yapmaz. Bu tür muzurluklar olsa olsa benim başımın altından çıkar ama ben de bir meyveyi yemeye başladım mı zaten dururabilene aşk olsun. Sevmemişsem de o meyve bozuktur, zaten doğrudan çöpe. E o zaman kim bu diye düşünürken masada minik kivi kabukçukları görünce aydınlandım bir anda. Evde bir misafir vardı ve kiviyi kabuğuyla yiyemiyordu!

O zamana kadar evde fare olabilir düşüncesi bana sadece sevimli geliyordu. Ne var yani bizi rahatsız etmediği sürece o da bu evin sıcaklığından faydalanabilirdi. Ama meyvelerimizin tadına bakması işin rengini değiştirdi. Aslında meyveleri araklasa yine sorun değil benim için. Ama kivi yerine elmayı tırtıklasa ve ben bunu farketmeden yesem? Ne gerek var şimdi bi de fare hastalıklarıyla uğraşmaya? Hayvanseverliğin, doğa dostu olmanın da bir sınırı var!

Hal böyle olunce bir test yapmak istedim. Evden çıkarken yere bir tane erik bıraktık o gün. Ve eve döndüğümüzde gördüğümüz sahne:

Bunun üzerine kapan kuruldu, fare yakalandı, ceset ortadan kaldırıldı.

Üstünden fazla vakit geçmemişti ki yoğun çalışmalarımızı eve taşımak zorunda kaldığımız bir gece, ben kırmızı koltuğumda sevdicek de mavi kanepesinde oturmuş çalışırken, yeni bir fare ile gözgöze geldim! Yine kapanlar yine cesetler... Bunun üzerine malikanenin mazangozuna akıl danıştık, geldi baktı eve. Evin genelinde zaten duvar ile yerin birleştiği yerlerde boşluklar olduğu için pek güvenilir değil ama yine de o kadar minik boşluktan bişiy olmaz diyorduk. Şöyle ki:

Ama biz yine de ne olur ne olmaz diye çok büyük boşluk olan ve farenin yanı sıra kışın çok soğuk rüzgarların da geldiği en büyük aralığın üzerine tahta çaktık.

E ama bir süre sonra yine evde fare krizi baş gösterdi! Üstelik bu defa kapana gelmedi de. Kapan sayısını artırdık, kapanın yerini değiştirmedik bir kaç gün, sonra değiştirdik falan derken... Sonunda vaz geçip gittiğine karar verdik.

Üstünden yaklaşık iki ay geçti son fare olayımızın. Türkiye tatili, Britanya turu ve bir Türkiye seyahati daha. Ve en son dün akşam yine!!! Sahura kalmak yerine geç vakte kadar oturalım da yiyip yatarız demiştik. Bizim beyfendi bekleyememiş olsa gerek yatmamızı ki, çıkı verdi ortaya; bizi görünce de hooop fırının yanına sokulup kayboldu. Fırınla duvar arasındaki boşuk ise en fazla 1,5 cm!

Bu defa iyice huzursuz olduk ve bugün seferberlik ilan ettik sevdicekle birlikte. Belki de çaktığımız tahtların üzerindeki o minik boşluktan geçip geliyordur diye düşündük başta ama sonra içimiz el vermedi.

Duvara yakın eşyaları çekip duvarda bir delik aramaya başladım ben. Kırmızı koltuk çekildi, arkası temiz, yanındaki gazetelik çekildi, arkası temiz, derken... üstüne sevdiceğin vişneli kolaları ve fazla konserveleri koyduğumuz minik plastik raflı sehpaya geldi sıra: Tam da bu sabah okuduğum üzere bizim fındık faresi de un severmiş, kanıtlanmış oldu:

Tırtıklanarak yırtılmış kağıt un paketi, ve dipten dipten yenmiş un... Ve bir de ben söylene söylene etrafı toplarken elime geçen pasta süsü çikolatalarımın hali!!!

Soldaki, kutunun olması gereken hali, sağdaki de bizim misafirin baş yapıtı! Ha bi de sadece çikolatalıya gitmiş. Nasıl inat ettiyse iki kat sert plastiği de kemirmiş! Tabii o çikolatalar dooru çöpe!

Bunun üzerine, artık evin heryanındaki minik girinti ve oyulardan şüphelenmeyi bir yana bıraktık; seferberlik boyut değiştirdi. Fırını yerinden oynatmaya karar verdik. Bizim ev için bu çok olağanüstü bir durum çünkü fırını yerleştirdikten sonra onun ordan çıkmasını engelleyecek şekilde tasarımlar yapmış evsahiplerimiz. Bi dolu eziyete girmek gerekti ama azimli sevdicek hiçbir engel tanımadan görevi başarıyla tamamladı! Fırın çekilince aralıklı aralıklı tahtalar çıkmasın mı alttan? E 150 yıllık evden ne beklersin?

Önce tahtalardan şüphelendik ama aramaya devam ettik. Ve delik bulundu!

Fırının sol duvarındaki süpürgeliğin arkasını delmiş de gelmiş dangalak!

E madem başladık, adam gibi temizlik yapalım dedik ya, o sırada bi de bunu bulduk:

İnternetteki bilgilere bakılırsa fareler çok mükemmel delikler açabilirlermiş. Ama bu deliğin üstündeki plastikte hiçbir tahribat olmayınca pek de emin olamadık.

Şimdi mi? Sevdicek alçı almaya gitti. Umarım bulur da delikleri bi güzel sıvarız alçıyla. Gece de kapana un koyar yatarız artık, nasıl olacaksa...

GA'da 3. Gün

2011-07-27T14:29:00.002+03:00

22 Mart 2011

Üçüncü gün, büyük gün, çünkü bugün artık Sutherland'a yani gözlemevine doğru yola koyuluyoruz. Sabah kahvaltımızı yine HelloSailor'da yaptıktan sonra hızlıca misafirhaneye doğru yol aldı Murtaza. Sutherland'a gidecek olan servis bizi ve diğer gözlemcileri SAAO kampüsünden saat 11'de alacak olduğu için Murtaza pek bir telaşlı. Dakik olmak adına herhangi bir buluşma öncesi bu kadar gerginliğe gerek görmüyorum doğrusu. Ben de dakikliğe dikkat ederim ve çoğunlukla da geç kalmayan birisiyimdir ama böylesi gerginliklere gelemem hiç. Murtaza tüm pimpirikliğiyle misafirhaneye doğru giderken ben dün gece yazdığım kartpostalları göndermek için postane derdine düştüm. Bu duruma biraz gerilse de sorun olmaz meraklanma vaktinde gelirim diyip ayrıldım yanından. Yol üzerinde birçok defa sorarak buldum sonunda postaneyi. Arada kaybolma ve gaspedilme korkusu hissetsem de saçmalama dedim kendime sen değil misin tek başına 2 yıl yurtdışında yaşayan, gecenin bi vakti tek başına yurda dönen? Bak bunların hepsi o olaydan sonraydı, aştın artık bu sıkıntıları. Hem zaten biliyosun sen adamın gözünü nasıl oyacağını. Neyse zor bela buldum postaneyi, epeyce bir süre sırada bekledim. Elimdeki kartpostalları gönderirken gözüme yurtiçinde kullanılan pullar ilişti. Uluslararı pullr hala 2010 Dünya Kupası temalı ama tabii ki diğerlerinden de birer set aldım ama görevliyi ikna etmem pek kolay olmadı. Kadın tutturdu bunları kartpostallarda kullanamazsın diye. Yahu tamam diyorum, kendim için alıcam bunları, pul kolleksiyonum var benim. Ama sanırım hayatında ilk defa kolleksiyon yapan birine rastlamış ki hiç anlam veremedi benim bu isteğime.

Günümüzde çoğu yerde pullar artık sticker halinde üretiliyor ne yazık ki. Evet yalama derdinden kurtuluyorsun ama sonra o pulları zarftan ayırmak neredeyse imkansız oluyor. Pul kolleksiyonuma başladığımda sanırım 10 yaşında falandım. Dayımın fazla pullarını bir pul defterine yerleştirerek başladım. Sonra annemin yurtdışı paketlerinden gelen pulları ekledim kolleksiyonuma. Her biri ülkelerine göre ayrılmış ve kendi içinde yıllara göre dizilmiş 3 defter dolusu pulum oldu sonunda. O yaşlarda coğrafya ve tarihe karşı ilgisiz bir çocuk için en azından ülkeleri ve belli başlı temel kültürlerini öğrenmek için zevkli bir uğraştı bence. Şimdi ise ne yazık ki artık birçok posta elektronik pullarla veya doğrudan e-maillerle gönderiliyor. Ben de gittiğim ülkelerden, gerçekten kolleksiyon yapmaya uygun şekilde, kullanılmamış pul topluyorum elimden geldiğince.

Aranızda pul kolleksiyonculuğuyla ilgilenen var mı bilmiyorum ama olur da bir zarfta güzel bir pul görür de saklamak isterseniz pulu kağıttan ayırmak için minik bir ipucu vereyim size. Kuru kuruya pulu altındaki kağıttan ayırmaya kalkışmayın sakın, zarar verirsiniz. Zarfın pul olan kısmını etrafında biraz boşluk bırakarak kesin. Bir kaba ılık su koyun ve kestiğiniz pulu suya koyun. Yaklaşık 1 saat sonra pulun kağıttan ayrılmış olduğunu göreceksiniz. Eğer çok eski bir tarihten kalma bir pul ise bu süre 3-4 saate kadar çıkabilir, acele etmeyin. Her kolleksiyonculuk gibi pul kolleksiyonculuğu da sabır isteyen bir iştir. Sudan çıkardığınız pulu kurutmak için bir kağıt üzerine serebilirsiniz ancak resimli yüzünün kağıda dönük olmasına dikkat edin yoksa nadiren de olsa yapışkanı tam olarak gitmemiş bir pulu kağıttan ayırmakta zorlanabilirsiniz. Eğer aceleniz varsa bu kağıdı kalorifer üzerine koyabilirsiniz ama genellikle kendi kendine kurumaya bırakmak en iyisidir. Ne yazık ki bu işlemler şimdilerde günlük hayatta kolaylık sağlayan kendinde yapışkanlı pullar için geçerli olmuyor. Belki internette bunun çaresi de vardır ama araştırmaya hiç vaktim olmadı. Bir bilen varsa, bana da öğretirse çok sevinirim doğrusu. Hatta aranızda pul değiş-tokuşu yapmak isteyen olursa, sevinçten havalara uçarım.

Öte yandan Güney Afrika'dan aldığım o güzel pul setlerini de defterime nasıl yerleştireceğimi bilemiyorum hala. Sanırım bu tür setleri ayrıca bir kutuda biriktireceğim. Geçenlerde Royal Mail'in "Magical Realms" pul setini alınca da benzer bir sıkıntıya düştüm. Pulları set halinde alınca genellikle ilgili bir açıklama veya özel bir kapla birlikte geliyor ve bunu bozmak istemiyor insan. Aldığım Güney Afrika pullarında ise "Big Five" ve "Small Five" ve bir de çeşitli çiçek türleri var.

Postaneye giderken dönüş yolunu kolay bulabileyim diye kafamın içinde minik bir pusula ile dolaşmıştım. Ne var ki postaneden çıktığımda geç kalacağım telaşıyla pusula beynimin derinliklerine kaçtı. Neyse ki Misafirhaneye giden yol üzerinde koca bir sirk vardı ve bulunduğum yerden sirkin bayraklarını görebiliyordum. Ana caddeye çıktıktan sonrası zaten kolaydı.

Misafirhaneye gittiğimde yapacak çok işim yoktu, valizlerimi önceki akşamdan hazırlamıştım zaten. Tek yapmam gereken pijamalarımı bir yerlere sokuşturmak oldu. Valizleri misafirhane binasının önüne koydum ve 200 metre ötedeki enstitü binasına gittim. 10:30 çayı için hemen hemen tüm enstitü üyeleri oradaydı. Murtaza'yı buldum, valizleri kapının önüne çıkardığımı söyledim, ne var ki illa ki enstitü binası önüne getirmem gerektiğini söyledi. Herkesin valizleri burdaymış, benim de öyle yapmam gerekiyormuş. Tek başıma biraz zorlandımsa da hallettim. O sırada enstitü binasına bakındım biraz, hızlıca.

Girişte SALT teleskobunun kartpostallarını görünce heycanlandım ama Murtaza zaten kartpostal meselesi için ondan ayrılmama bozulmuştu, bi de burdaki kartpostallarla ilgilenince iyice canı sıkıldı. Vaktimiz yok artık diyip döndü arkasını. Ben de servisin tam olarak kaçta geleceğini bilmediğim için fazla ısrar edemedim ama gözüm kalmadı, Murtaza'ya gıcık olmadım desem yalan olur. Üstüne bir de servisin gelmesi 11:30u bulunca iyice canım sıkıldı. Sonuçta 3-5 tane kartpostalın parasını ödeyecektim alt tarafı, ne kadar uzun sürebilirdi ki bununla ilgilenen kimseyi bulmak? Servis geldi, valizleri yerleştirdik, arabaya yerleştik. Sutherland'da bizim kullanacağımız 1.9metre'lik teleskoptan başka teleskoplar olduğunu da biliyordum ama kaç tane olduğunu bilmiyordum doğrusu. Ama koca bir servis dolu insanla yolculuk ediyor oluşumuzdan epeyce çok teleskop olduğunu anladım.

Yaklaşık 3 saat süren yol pek sorunsuz geçti, hatta yol kesen maymunlar sayesinde eğlenceliydi bile! Şehirlerarası yolda bir yol gişesi çıkışında yola devam edemediğinizi ve bunun nedeninin yolunuzu kesen maymunlar olduğunu düşünebiliyor musunuz? Kimi yerlerde gecekondular, çocukparkları, camiye benzer yapılar ve şarap bağları gördük; sonunda da sağ salim ulaştım Sutherland'daki SAAO'ya.

GA'da ikinci gün

2011-07-27T13:04:00.002+03:00

Güne erken başladık. Murtaza ile kapının önünde buluştuğumuzda saat 9'du. Önceki gece yatmadan önce yarın sabah kaçta buluşalım diye sorduğunda sen bilirsin dememem gerektiğini 8,5 iyi mi dediği zaman anladım. Kısa bir pazarlığın ardından 9'da anlaştık neyse ki. Kahvaltı için, kaldığımız yere 5-6 km mesafede bir ilçeye yürüdük ve kahvaltımızı minik bir cafede yaptık, Hello Sailor! Önceki günün yorgunluğu ve 9'da hazır olmak için 8,5'te kalkmış olmanın verdiği mahmurlukla tabii ki sabah sabah hiçbirşey yemek istemedi canım ama taze bir portakal suyu ile açılışı yapınca Murtaza'ya eşlik etmek için ben de bişiyler yedim işte, yağda yumurta, sosis, vs.

Kahvaltıdan sonra odalarımıza çekildik. Bugün için tek planımız öğle yemeğinde Murtaza'nın bir arkadaşı(Cılız hoca diyelim) ile buluşması ve akşam yemeğine davetli olduğu bir başka arkadaşı vardı. Tabii onun arkadaşları(!) benim tez konumun üstadı hocalar oldukları için çok ilgi çekici kimseler oldular benim için. Öğleyin Cılız hoca ile buluşma vakti gelince konukevinin önündeki bahçede bekledik ve ben de bu sayede farkettim oradaki diğer binaların aslında SAAO (South African Astronomical Observatory) tesisleri olduğunu. Elimde fotoğraf makinemle ilginç birşeyler araken önce karşıma bir güneş saati çıktı. Bir süre onunla oyalandıktan sonra karşılaştığım şeye inanamadım ilk anda: Bir Cennet Kuşu çiçeği! Evet evet, bundan 7-8 yıl önce yaklaşık 2 yıl kadar masaüstü resmim olan "Bird of Paradise" (daha bilimsel adıyla Strelitzia), hem de öylesine kenarda duran bir bitki gibiydi Güney Afrika'da! Ne var ki ancak bir kaç kare çekebilmiştim ki Cılız hoca geldi, ve yemek için yine "River Club"a doğru yola koyulduk.

Öğle yemeğinin asıl konusu Murtaza ile Cılız hocanın Temmuz başında CapeTown'da düzenleyecekleri kongreydi. SGAC'nin düzenleme komitesinde olduğumu ve daha önce iki uluslararası kongrenin de organizasyonunda yer aldığımı söylediğimde Cılız hoca beni bu kongre işlerinde kullanmayı düşünür gibi oldu ama ne var ki Murtaza gözlemevinin bütçesinin buna uygun olup olmadığını bilmediğini söylerek kapattı konuyu. E işe başladığımdan beri ha bire geziyorum, bi türlü kendi işime odaklanamadım ki, adamın ilk anda tamam dememesi normal yani. Neyse, yemeğin sonunda, Cılız hoca Murtaza'ya bugün için planını sorunca Murtaza'nın verdiği cevaptan anladım ki akşamki davet Murtaza ve ekibine değil, Murtaza'ya özel bir davetmiş. Nasıl olmuşsa Murtaza'nın bu konuda ingiliz centilmenliği tutmuş da beni yalnız bırakmamak için bana çaktırmamış bu durumu şimdiye kadar. Gerçi bu da iyi mi değil mi bilemedim ya, akşama tek başıma olacağımı öğrendiğimde artık Pierre veya SGAC'den bir başka tanıdık olan CJ ile buluşmayı istesem de ne yazık ki Pierre'in programı buna pek müsait değildi. CJ'e de ulaşamadım. Ben de şehri kendi başıma keşfetmeye karar verdim. Bunu duyan Cılız hoca hemen heycanlandı, nereye gideceksin, neyle gideceksin, gece geç kalma sakın diye temkinlere kadar götürdü işi.

Hal böyle olunca huylandım ben de. Ne de olsa ramazan ayında Kayseri'de tecavüz hikayeleri yaşamış birisiyim, en olmadık işler gelir beni bulur yine. Benim niyetim trenle şehir merkezine gitmekti ama Cılız hoca beni arabasıyla WaterFront'a bırakmayı daha uygun gördü. Önceki gün Pierre'in, bugün de Cılız hoca ve Murtaza'nın uyarılarının üstüne ben de pek itiraz edecek gücü bulamadım kendimde doğrusu. Ne var ki CapeTown'a gidip de yolumun bir alışveriş merkezinde (Victoria and Alfred Waterfront Shopping Centre) sonlanacağını beklemiyordum yine de. Ancak o sıcakta çok da sorun etmemeye çalıştım bunu, ne de olsa serindi ve birçok yerel dükkan vardı gezip görecek, incelenecek.

İlk girdiğim dükkanda el yapımı minik heykeller, anahtarlık vb şeyler satılıyordu, üstelik hemen oracıkta yapıyorlardı kara kara adamlar. Sonrasında ne hikmetse kendimi kitapçıda buldum her zamanki gibi.

Bolca kartpostal aldıktan sonra, dükkan dükkan gezdim, kendime ve sevdiceğe Güney Afrika t-shirtü, ve yıllardır istediğim gibi kemik bir zarf açacağı aldım kendime.

Migros'a benzer büyükçe bir yer buldum ve hemen Güney Afrika şaraplarına doğru yol aldım. Bolca şarap, yerel kahve, Pierre'in mutlaka denemelisin dediği -sadece Cape Town'un belirli bir kısmında yetişen bir bitkiden üretilen- Roibos çayı ve sevdiceğe götürmek üzere konsantre creme soda, bir de kumaş çanta aldım, malumunuz çevre dostuyuz, naylon torba kullanmaya karşıyız. Ha bir de akşam yemeğim olsun diye biraz cips, biraz da üzüm aldım kendime.

Elim kolum o kadar dolu olunca, Cılız hoca beni bırakırken yol üstüne görüp de gözüme kestirdiğim Sealife'a gidecek enerjim kalmadı. Dönüş için taksiye binmeyi düşünüyordum ama daha ben Armagh'tayken Pierre'in bana yazdığı mektupta taksilerle ilgili anlattıkları gelince aklıma bu da ayrı bir maceraya dönüştü. Üstüne, tam da alışveriş merkezinden çıktığımda karşıma çıkıp taksi lazım mı ablaaa diyen adamları görünce, gerisin geri içeri girdim. Oralarda bana en güvenilir gelen tabii ki kitapçı oldu, ordaki adama sordum çıkışta bekleyen taksiler güvenilir midir diye. Bir sorun olmayacağını söyleyince içim rahatladı biraz ama gerginliğim geçmedi.

Ben de elimdeki yüklere rağmen dışarı çıkıp biraz oturdum, kendimi şehirdeymiş ve güvenli bir ortamdaymış gibi hissetmeye çalıştım. Değişik bir müzik aleti çalan adamı dinledim. Biraz fotoğraf çektim, biraz manzara izledim. Hele ki reklam panolarından birisinde THY reklamı görünce nasıl komik bir huzur doldu içime anlatamam. Türkiye ile alakalı bişiy olsun da içim rahatlasın diye bekliyormuşum meğer.

Sonunda alışveriş merezinden biraz öteye ilerleyebildim ki karşıma "Nobel Square" çıktı.

Birkaç kare fotoğrafın ardından daha fazla dayanacak gücüm kalmayınca taksilere yönlendim. Ne var ki o tedirginliğimi yenemedim bi türlü. Taksici taksi mi arıyorsunuz dediğinde hayır dedim ilk önce, 1-2 dakika adamı süzdükten sonra SAAO'ya kaça gidersiniz dedim. Adam makul bir fiyat söyleyince kendimi rahatlatmaya çalışarak tam arabaya biniyordum ki telsizden bir anons geldi, taksici ötedeki başka bir taksiyi göstererek şuna binin dedi bana. Amanın, elim ayağım birbirine dolaştı bir anda. O taksici nasıl korkunç göründü gözüme, sanki biner binmez beni mezbahaya götürüp böbreklerimi çalacak! Ama artık o noktada vazgeçmek olmazdı. Bak kızım dedim kendi kendime, o iyi kalpli taksici seni bir caniye yönlendirmiş olamaz, plakayı telefonuna yaz, acil bir durumda mesaj olarak Pierre'e göndermek üzere hazırlıklı ol, ve aklı başında bir insan gibi davranarak bin şu taksiye! Kendi kendimin sözünü dinledim, ilk 30 saniye bir polisiye filmin 90.dakikası heycanıyla geçse de sonradan taksiciyi pek bi sevdim, beni doğru yoldan götürüyor mu diye yolları incelemeyi bırakıp eldım elime fotoğraf makinesini alıp etrafı çekmeye başladım. Bu yazıyı okuyabildiğiniz üzere sağ salim vardım odama, aldığım kartpostalları yazdım ve mışıl mışıl uyudum.

Güney Afrika'da ilk gün ve penguenler

2011-07-26T17:54:00.000+03:00

Botanik bahçesinden çıkıp doğrudan Boulders Beach'e gittik. Arabayı makul bir yerde park edip, 1 km kadar bir yol yürüyerek vardık penguenler mekanına. Yol üzerinde minik hediyelikler satan birkaç tezgah gördümse de Güneş batmadan, bi an önce penguenlere yetişmek için dönüşe erteledim alışverişi. Yumurtasından yeni çıkmuş yavru penguenler, tüy değiştiren çocuk penguenler, avaz avaz bağıran penguenler, kayalıklara çıkıp atlayan penguenler, sevgilisyle sahilde yürüyen penguenler…

Penguenlerden ayrılmak pek kolay olmadı ama dönüş yolunu da hesaba katınca fazla da oyalanmak doğru değildi. Arabayı park ettiğimiz yere giderken önceden gördüğüm tezgahların çoğu kapanmıştı, bir iki tanesi de toparlanıyordu. Hemen gidip pazarlığa giriştim, ve tanesi 60 rand dedikleri minik penguen heykelciklerden ikisini 70 Rand'a aldım. Pazarlık kültürüne parseklerce uzak olan Murtaza ise benden 7-8 metre uzakta büyük bir hayranlıkla bana bakıyor, bir yandan da Pierre'e beni gösteriyordu. Alışverişimi bitirip yanlarına döndüğümde, yaptığım pazarlığı sordu Murtaza, ve şaşkınlığını atlatır atlatmaz ilk cümlesi "bundan sonra UK dışında alışverişlerimi sen yapacaksın" oldu. Zavallı adam ne bilsin pazarlık yapmayı, haklı tabii.

Civardaki bir restorantta, sahil manzarasına karşı biraz dinlendikten sonra, Cape Town'a gitmek için kıyı şeridini takip ettik. Bu yol normaldekinden biraz daha uzun sürse de, yol boyunca birçok minik gözlem yerinde durup bi dolu fotoğraf çektik. Harika manzaranın yanısıra, kocaman bir sahilde minik silüetini gördüğüm atlılar beni en çok etkileyen şey oldu sanırım. Yukarıdaki fotoğraftaki atlıyı seçebiliyor muunuz?

Cape Town'a döndüğümüzde Murtaza ben yoruldum diyerek biraz mızmızlansa da Pierre "Signal Hill'i mutlaka görmelisiniz" diyerek o yöne doğru sürdü arabayı. Gerçekten de harika bir şehir manzarası olan Signal Hill, yapacak fazla etkinliği olmayan yerlilerin yeni gözdesi olmuş; ellerinde fenerlerle tepeye tırmanmak son zamanların en popüler aktivitelerindenmiş. Gerçekten de yavaş yavaş ilerleyen minik ışıkları farketmemek mümkün değildi.

Günü logosunda bir kızılderili olan bir et restoranında, Spur'da, tamamladık ve benim de "creme soda" ile tanışmam böyle oldu. Ana yemeklerin gelmesini beklerken soğuk birşeyler içelim dedik; ilk başta Pierre'in ne içtiğine dikkat etmemiştim ama sonra parlak yeşil renkte bir şeyi büyük bir zevkle içtiğini görünce dayanamadım, sordum, azıcık tadına da baktım. Bir tür gazoz diyebilirim sanırım, tadı bildiğim birşeylere benzemiyor, belki BigBabol sakızına benzetilebilir. Pierre ise creme sodanın Türkiye'de veya UK'da bulunmadığına çok şaşırdı. Bu güzel yemeğin üstüne deliksiz bir uyku ile ilk günü tamamladık...

Güney Afrika'da ilk gün ve Kirstenbosch Botanical Garden

2011-07-26T14:23:00.003+03:00

CapeTown'a vardığımızda artık Pazar olmuştu. Önceden ayarlanmış bir taksi gelip aldı bizi. Meğer taksicinin Murtaza ile de tanışıklığı varmış fi tarihinden. Taksici pek konuşkan birisi çıktı; hemen kiminle çalıştığımı, nerede ne yaptığımı falan sorgulamaya koyuldu. Meğer QUB'daki danışmanımı da tanırmış, epeyce şaşırdım doğrusu. Herşey bir yana, valizinin sapı kırık olan Murtaza'ya akıl vermeyi de ihmal etmedi taksici amca, "havaalanı firmasına şimdi kırıldı dersen sana yenisini verirler" diye. Konuşkan bir taksici kimi zaman iyi bir rehber de olabiliyor, keza kalacağımız yere varana kadar bana bir çok yeri anlattı: Masa Dağı, Aslan Başı Tepesi, dünyada ilk başarılı kalp naklinin gerçekleştirildiği Groote Schuur hastanesi, üniversite tesisleri vb.

Gözlemevine çıkmadan önce 2 gece kalacağımız SAAO - Cape Town tesislerine geldiğimizde, odalara yerleşmeden önce Murtaza ile yemek için sözleştik. Her ne kadar Murtaza şimdiye kadar sık sık yinelese de Pazar gününü dinlenmeye ayırdığını, SGAC'den tanıştığım Güney Afrikalı arkadaşım Pierre ile planımız olabileceğini söylediğimde bu defa çok da uzak durmadı bu davete.

Odaya yerleşip birazcık dinlendikten sonra hemen buluştuk kapının önünde, konukevinden çıkıp araba yolunu kısaca takip edip, minik bir köprüden geçip hemencecik sağa dönünce SAAO'nun yakındaki "River Club"a vardık birşeyler yemek için. River Club hem restorant hem de bir golf kulübü aslında. Üzeri golf topları ile dolu, minik bir golf aracının gezip topları topladığı bir yeşil alan karşısında yiyorsunuz yemeklerinizi.

Bu arada bi dolu sms arasında Pierre'e konumumuzu bildirdim, ve o SMS'ler arasında farkettim yanıma güneş kremi almamış olduğumu. Pierre ile mesajlaşmalardan anladım ki, güneş kremi Murtaza'nın dediği gibi sadece eczanelerde satılmıyormuş Güney Afrika'da, ve pazar günü de güneş kremi alabileceğimiz bir market bulabilirmişiz.

Öğle yemeği olarak klasik "fish and chips" yerken ben, Murtaza ne yedi hatırlamıyorum valla, çok acıkmışım ki hiç dikkat bile etmedim. Bu arada Pierre geldi, günün planını yaptık. Odalarımıza uğrayıp fotoğraf makinelerimizi aldıktan sonra Pierre'in arabası Green Mamba ile gideceğimiz mekanları belirledik: ilk olarak Kisrtenbosch Botanical Garden, ardından da Simon's Town'daki Boulders Beach yani penguenler! Güney Afrika'da penguen ne arar diyenlerdenseniz, meselenin geçmişi için sizi wikipedia'ya yönlendirebiliriz. Aslında botanik bahçesi benim pek ilgimi çekmedi, keza Mart ortasında havalar kuzey yarı kürede ne kadar soğuksa güney yarı kürede de o kadar sıcak ve güneşli oluyor. O sıcağın altında börtü böcek görmektense bir an önce penguenlerime kavuşmayı tercih ederdim ama ne hikmetse Pazar günü ben onca yolluk uçuştan sonra yorgun olurum diyen Murtaza birden bire gezme heveslisi çıktı, ve botanik bahçesine giderseniz ben de gelirim yoksa gelmem diye triplere girdi. Hal böyle olunca, ben de çok itiraz etmedim, hatta bu huysuz adam bu kadar istiyorsa vardır bir güzelliği dedim. Var mıymış, yok muymuş fotoğraflara bakarak siz karar verin ;)

Öğle yemeği sonrasında, botanik bahçesine doğru yola çıkmadan önce, odalarımıza gidip fotoğraf makinelerimizi aldığımızda Murtaza'nın makinesinin pilinin bitmiş ve bu yüzden cep telefonundaki fotoğraf makinesine kalmış olması da büyük bir şanstı sanırım benim için, keza adam cep telefonuyla çektiği fotoğraflarda bile o kadar oyalandı ki elinde manuel ayarlı bir makine olsa halimiz nice olurdu düşünmek bile istemiyorum doğrusu.

Botanik bahçesinde tahmin edeceğiniz üzere çok nadir bulunan ve kimi koruma altına alınmış çeşitli bitkiler ve çiçekler bulunmakta. Bitkilerin yanında/önünde bulunan minik panellerde kimilerinin çeşitli dertlere deva olduğu, kimilerinin zehirli olup olmadıkları vb bilgiler yazılı. Genel itibariyle kaba ve küstah birisi olduğuna kanaat getirdiğim Murtaza'nın başağrısına iyi gelen otları bana göstermesi ve önermesi ise benimle ilgili bir detayı aklında tutmuş olması bakımından beni hayrete düşürdü.

Bahçenin girişinde/çıkışındaki alanda bir de heykel sergisi var ki bence çok sevimli figürler barındırıyor.

PS: Hediyelik alışveriş için botanik bahçesinin çıkışındaki dükkanı tavsiye ederim. Fiyatlar gayet normal, ve çok güzel, çeşitli hediyelikler bulmak mümkün. Ayrıca girişteki information desk'ten ücretsiz CapeTown haritası da alabilirsiniz.

Güney Afrika'ya Gidiş 2

2011-07-26T12:35:00.002+03:00

Uçakta okumak üzere yanıma yüzyıldır bitmek bilmeyen Maya'yı ve düzeltmelerini yapmak üzere Elif'in makalesini almıştım. Başlarda çenesi durmayan Murtaza bir anda alakasız bir makale çıkartıp okumaya başladı. Ben de Elif'in çevirisini elime aldım ama Murtaza'nın ikide birde bana dönüp konuşmasına engel olmadı bu. Ben de çareyi kulaklıklarımı takıp bişiyler dinleyerek soyutlanmakta buldum. Daha önce bahsetmiş miydim bilmiyorum. Kulaklıklardan çok çektim ben. Pek bir severek alıp, aramda duygusal bağ kuruyorum kulaklıklarımla, ama sonra çantamda derbeder oluşları çok üzüyor beni. Son 2-3 yıldır ise güzelce temizlenmiş bir nivea kutusu kullanıyorum kulaklıklarımı ve iphone/ipod kablosunu taşımak için.

İlk defa görenin gözleri açılıyor, neden koca bir nivea kutusuyla gezdiğime anlam veremiyorlar. Hele bir de havaalanlarında el bagajını kontrol eden salak görevlilere denk gelirsem; hemen ukalaca başlıyorlar konuşmaya, "hanımefendi uçağa bu kadar büyük bir likit alamazsınız, uyarıları düzgünce okumamışsınız, bik bik bik…" sonra bir hışımla kutuyu ellerine aldıklarında duydukları tıkırtı ile biraz şaşırıyorlar, içini açtıklarında gördükleri kablolar sayesinde yüzlerinde oluşan ifadeye karşılık sırıtmama engel olamıyorum. Sen çok akıllısın da ben salağım di mi? Herneyse, Nivea kutusunu görünce aynı tepki Murtaza'da oldu bu defa, ve ardından gelen şaşkınlıkla karışık hayranlık. Meğer o da uçakta vs. verilen kulaklıklardan ziyade kendisininkini kullanmak istermiş de nasıl taşıyacağını bilemezmiş. Murtaza gibi, bazı bilimsel konularda kafası çokça çalışan, insanların böylesi günlük pratikliklerden uzak olmaları garip geliyor bana. Harbiden pratik zeka başka bişiy demek ki…

Bu arada aklıma geldi, önceki yıl Çeşme'de kaybettiğim Philips kulaklıklarımın kendi saklama kabı da çok hoştu, şimdi fırsatım olsa yine alırım, size de tavsiye ederim… Fotoğraftaki o değil ama bir benzeri.

Elif'in tercümesini kontrol edişim en fazla 15dk sürmüş olsa gerek, bu arada benden de hiperaktif çıkan Murtaza makalesini okumaktan sıkılmış, kıpır kıpır kıpırdanıyordu. Öyle garip bi adam ki, sohbet etmek istediği için mi yanında oturmamı istedi yoksa sadece gözünün önünde olayım istedi ama sohbet etmek istemiyor mu kestiremedim. İşin açığı her ikisine de uyum sağlamakta zorlanmazdım, yeter ki ne istediğini anlayabileyim. Bu belirsiz durumlar beni gereğinden fazla geriyor… Kulaklıklarımı çıkardım isterse sohbet edebilsin diye, bir yandan da ekranın kumandasını kurcalamaya başladım. Bir iki cümle ile sohbet eder gibi olan Murtaza daha sonra kumandayı kurcalamayı tercih etti ama fazla uzun sürmeden onu da geri koydu. Sanırım daha önce hiç kullanmadığı için benim yanımda deneyip yanılmaktan çekindi.

Biraz ukala bir havası var bu adamın. Tüm dağları ben yarattım, denizler zaten vardı tadına. Filmlere baktım, güzeller vardı içlerinde ama sevdiceksiz izlemek istemedim. Oyunları kurcaladım biraz, kendisiyle ilgilenmediğime emin olan Murtaza ise uçağın güya anlık konumunu harita üzerinde gösteren bir uyglamaya takıldı.

Bu arada yemeye geldi sıra. Ne yedik hatırlamıyorum doğrusu ama fena değildi. Yemek tabaklarını toplarlarken bir yandan da Virgin Atlantic çantaları dağıtıldı. İçinde bir mini dişfırçası, diş macunu, yolculuk çorabı, göz bandı ve yardım kuruluşlarından birisine verilmek üzere içine para koyabileceğiniz bir minik zarf bulunmakta.

Yemek bitip de kemer ikaz ışığı sönünce bir anda millet orta sütündaki boş koltuklara saldırdı. Sanırım bu kadar uzun bir uçuş olduğu için orta sütün özellikle boş bırakılmıştı, insanlar kıvırılıp uyumaya başladılar hemencecik. Ben genellikle oturduğum yerde uyumakta hiç zorlanmam, o yüzden buna gerek olacağını düşünmedim. Murtaza ise tam tersine "böyle uzun yolculuklarda uyuyamam ben, uf napıcam" diyip durdu ama olduğu yerde kaykıldı ve uyuyuverdi. İşin komik yanı ben uyuyamadım! Bi ara uçak çok havasız geldi ki aslında havasız değildi. Bazen oluyor bana böyle, bu kadar çok insan bu uçağın havasını soluyor, açabileceğimiz bir pencere bile yok, kaç saattir aynı havayı soluyoruz, kaç saat daha bu böyle devam edecek diye düşüne düşüne kendimi strese sokuyorum; alıp verdiğim her nefes haram oluyor resmen. Sonra çok şükür ki dikkatim başka bir şeye kayıyor ve unutuyorum. Unutmadığım zamanlar oluyor bazen, o zamanlarda midem bulanıyor, oracıkta yığılsam bayılsam falan diye düşünüyorum, derken felaket senaryosunu kurgulamaya kaptırıyorum kendimi ve nefes alıp verişleri hesaplamaktan vazgeçiyorum. Konsantrasyon sorunu olan birisi olmak iyi bişiy olabiliyor bazen.

Şimdiye kadar ilk defa uçakta böyle bir sistem gördüğüm için mi bilmiyorum ama Virgin Atlantic'in hem müzik hem de film seçenekleri çok hoşuma gitti. Belki tüm uçaklarda bu kadar itina ile seçimler ve kategorilendirmeler yapılıyordur bilmiyorum. Ayrıca "customer copy" olan Virgin Atlantic dergisini özellikle çantama koydum ki, döndüğümde o güzel filmler arasından seçip sevdicek ile birlikte izleyebilelim. Uyumamda yardımcı olan güzel meditasyon müzikleri ve yumuşak sesli konuşmaları ise http://www.meditainment.com/ adresinde inceleyebilirsiniz.

Yarı uyur yarı uyanık tamamladık geceyi. Sabah kahvaltısı olarak iki seçenek vardı, ben Full-English-Breakfast seçtim. Armgah'tayken hep restorantların kapısında görüp denemeye hiç fırsatım olmayan bu kahvaltıyla çok da büyük bir zevkten mahrum kalmamış olduğumu öğrenmiş oldum böylece. Detaylarını merak edenler buraya tıklayabilir.

Fotoğraflar: http://www.airliners.net/aviation-forums/trip_reports/read.main/121346/

Başkalarının Rüyaları

2011-07-26T09:35:00.002+03:00

İlk kısa filmimiz olan Başkalarının Rüyaları artık sanal alemde özgürce dolaşmaya başladı. Şimdiye kadar çeşitli yarışmalar vb. nedenlerle sadece kendimize saklamak durumunda kaldığımız ilk kısa filmimiz... Benim içim muhtemelen son olacak ama sevgili yönetmenimiz bu kısa filmin tamamlandığı Haziran 2010'dan bu yana birçok başka projeye imza attı bile. Tek seferde filmi anlamak pek mümkün olmuyor, biliyorum o yüzden en az iki kere izleyin derim ben =)

PS: Mutfakta yemek yapan da, eski sokaklarda fotoğraf çeken de benim. Sizce de komik değil mi aynı kişinin iki görüntüsü arasında bu kadar fark olması?

Geliş yolculuğu - 1

2011-06-10T19:00:00.011+03:00

Selam,

Londra Heathrow havaalanı 3.terminal'den bildiriyorum. Burası havasız, sıcak ve sıkıcı!

Meseleye baştan başlamak gerekirse;

Sabah çöpü döktüm, koca bir paket ekmek, 2-3 tane biber ve bir minik marulu atıverdim pencerenin önüne Altan, Serkan ve diğer arkadaşları için. Umarım bi an önce yerler de ev sahipleri pencerenin önünü çöplüğe çevirdik diye kızmaz bize. Henüz meyve vermemiş ve meyve vermesine de sanırım en az 1 yıl olan minik çileklerimi ve ikinci denemem olan lobelia filizlerimi Jill'e emanet ettim. Murtaza'nın aksine bunlar Turkish Delight seviyormuş. William da bir kavanoz Türk kumu istedi. Böyle yazınca komik oluyor ama gerçekten de komik. Ben gittiğim sahillerden kum toplamak derdine düştüm yakın zamanda, ha Güney Afrika'da bu istediğimi gerçekleştiremedim ama niyetim öyle en azından. Bu çocuk ise sanırım Dünya'nın dört bir ucundan kum/toprak toplamak istiyor. Karadeniz'de sahile inebilirsek oradan bir kavanoz kum alıciim onun için, aksi halde İsrail'den - Ölü Deniz'den aldığım tuzlardan minik bir parça götürücem ki sanırım onu epeyi mutlu eder bu.

Kesin geç kalır diye ahını aldığım Bugi (Öcü demek istemedim yahu sevimli bi çocuk bu), tam vaktinde kapımda belirdi. Ben de tam vaktinde toparlanmışım ki valizleri kapının önüne koyup dışarda bekliyim bari dediğim sırada arabası yanaştı. Şarkılı keyifli bir yolculuğun ardından havaalanının kapısında bıraktı beni Bugi. Havaalanına girer girmez ilk iş olarak valizimi tarttım, 20.2kg çıktı. Benim hakkımsa 20kg. Aman dedim o kadardan bişiy olmaz, olursa da öderim artık napıyım. Çünkü zaten el bagajımda bi damla yer yok. Check-in'de tartılınca 20.5kg çıkmasına rağmen görevli ses etmeyince çok mutlu oldum. Zaten tonla para vermişiz valize 500gr'a da ses etmesinler zaten. Neyse bu mutlulukla alışveriş kısmına gittim, keza çok önemli iki kişinin hediyesi eksikti. Bişiy bulamayınca biraz üzülür gibi oldum ama neyse dedim güvenlik kontrolünden sonra da dükkanlar var. Ve güvenlik kontrolü!

Sıvıları koyacağım minik tobayı aldım, parfümümü koydum içine, bi de el kremimi, bilgisayarımı çıkardım, fotoğraf makinesini, kemerimi ve ayakkabılarımı çıkarmama gerek bile kalmadı, alarmı öttürmeden geçmeyi başardım. Ne var ki pembe çiçekli el bagajım aynı başarıyı gösteremedi. Uyuz bi görevli geldi, bunu açmam gerek dedi, ve haftalardır itina ile tıkıştıra tıkıştıra yerleştirdiğim valizi hört hört boşalttı! Ben ay may dur diyemeden görevli valizin içindekileri çoktaaan parça pinçik edip minik sepetlere ayırdı. Bi de arada bana söylenmeye kalkıştı salak, eline almış Nivea kutusunu, "bunu böyle koyamazsınız madam, yasak" demesiyle kutunun kapağının açılması ve içinden kulaklığımın çıkması bir oldu. Benim yüzümdeki sinirli gülümseme kadının yüzünde mal bir ifadeye neden oldu. Ulan gerzek! Yıllardır zilyon tane uçuş yapmışım, el bagajına öyle hayvani bir krem neden alayım? Gerzek! Boşalttı, bir kısım eşyayı kırmızı bir kutuya koyup özel ilgi gösterdi, sonra da "bunları geri yerleştirmenizde bir sakınca var mı" dedi ters ters. Benim de canım o kadar sıkıldı ki, tutamadım çenemi "başka bir seçeneğim var mı ki" dedim. "Tamam zaten yok, şimdi bunları şuraya taşıyın da diğer insanlar gelebilsin" diye arkamdaki masayı gösterdi. Salak iki saniye adam gibi davransan ben zaten şıp diye yerleştiricektim hemen oracıkta. Ama yoook, illa işleri yokuşa sürecekler ya! Baktım, tek parçalık bir valizi 3 kaba ayırmış, artı valizin kendisi, artı bi de elime tutuşturduğu notebook, bi de istiyo ki ben bunları arka masaya taşıyım. Ha o sırada çalınsın bişiyler, eee napcaz sonra? Bişiy demedim. Daha doğrusu diyemedim sinirden. Ölümcül bakışlarımı attım üzerine. Hemen yola geldi, gitti bi arkadaşını çağırdı, "madama yardım eder misin" diyerek. Neyse eşyaları taşıdık arka masaya. Yerleştiricem ama onca şeyin o minicik valizden çıkmasına imkan yok sanki. Ya bi de içinde kupa var, kırılacak şeyler var; o kadar özenle yerleştirmiştim ki ben onları. Bi an sinirden ellerim titredi resmen. "Gitmiyorum ulan, yerleştir bunları çıkardığım gibi hayvan oğlu hayvan!" diye bağırarak kadının üstüne yürüyesim geldi. Ama yapmadım tabii. Elimden geldiğince yerleştirdim eşyaları ama çok zor kapandı valiz. O ilk baştaki cillop halinden eser yok. Bi de bu haliyle "bakalım ebatları uygun mu, şu kutuya sok bakalım bu el bagajını" derlerse diye düşününce oracıkta bayılıyordum. Eğer öyle bişiy derlerse bekletirim adamları, açar valizi adam gibi baştan dizerim artık napiyim diye düşündüm. O sırada aklıma geldi. Kırmızı kutuya aktarılanlar nereye gitti acaba diye. Bana yardımcı olan hatuna sordum. "Arkadaşım onları da getirdi buraya" dedi. "Eksik birşeyiniz mi var?" "Neyim var neyim yok bilmiyorum ki!" dedim yine alevli bakışlarla. "Arkadaşım getirdi herşeyinizi" dedi. Dedi ama işin aslı ben o masada kırmızı kutuyla gelen hiçbişiy görmedim. Neyse Ankara'ya varınca anlıycaz eksik var mı yok mu. Öylelikle geçtim güvenlik kontrolünden. Benim canımı sıkan valizin kontrol edilmesi veya boşaltılması değil aslında. Çünkü bu gerçekten de güvenlik için gerekli bişiy, tamam eyvallah. Ama bu işi adam gibi yapmak gerek, insanı sinir harbine sokmadan. Böyle durumlarda savunma hep şu oluyor "ya ama o görevli de her gün kaç kişiyle uğraşıyor, kolay değil ki" ben de kolay olduğunu söylemiyorum zaten. Hangi iş kolay ki? Kolay değil ama her işi yapmanın bir yolu yordamı vardır. Sen de bu işi yapıyorsan zaten yolculuğun gerginliği ve yorgunluğu altında kalmış yolcuya adam gibi davranacaksın. Bu kadar! Bak Tandoğan'daki telekomcuya carladığım gün geldi aklıma yaa, ne deli etmişti o adam da beni. Bi ara anlatırım onu da.

Neyse, güvenlikten geçtim, sıra geldi valizi almaya. Epeyi bir süre valizlerin banta düşmesini bekledik. 20dk falan boş boş baktık yani. Neyse ki valizin bi yanı patlamamış, içindekiler akıp kokmamış vaziyette aldım. Bu defa sıra geldi Terminal 1'den 3'e geçmeye. Şimdiye kadar hep Heatrow'da bağlantılı uçuşum olduğu için hiç valiz alınacak kısma çıkmam gerekmemişti. Böyle olunca da terminaller arası otobüse binmiştim. Ne var ki şimdi öyle olmadı. Bağlantılı uçuşlar yazısını takip edersem olur diye düşünerek gittiğim yerde öyle olmayacağını anladım. Tünellerden, bi dolu yürüme bantlarından geçe geçe Terminal 3'e varmam sanırım bi 15-20 dk sürmüş olmalı. Ne kadar havsız, azcık bihooop diye dışarda buldum kendimi. Daha önce defalarca geldiğim yer burası değilmiş gibi çok değişik geldi. Önce açık havada dolandım biraz, sonra girdim içeri. THY'nin bilet satışı vardı ama check-in henüz açık değildi. E saat 6'da 22:30 uçağının check-in'inin açık olmaması kadar normal ne olabilir ki?

Yola hazırım, sanırım

2011-06-10T13:21:00.000+03:00

Hazırlandım bekliyorum. 1 saat sonra arkadaşım Öcü gelip beni alıp havaalanına götürecek. Uzun bekleyişler ve uçuşların ardından yarın sabah 7:30 itibariyle de Zerrin'cime kavuşmuş olacağım.

Son günlerde olanları blogtv vasıtasıyla fazlasıyla kanlı canlı bir şekilde paylaşmış olsam da yine de bloga yazılı birşeyler bırakmak istemiştim. Öncelikle Güney Afrika yazısı bekliyor beni ama sonrasında sevdiceğin beni bırakıp TR'ye gitmesi ile başlayan yalnız günler, doktora yeterlilik sınavı, blogtv maceramız ve inci saldırısı... Salakça bir umutla bunları yazabileceğimi zannediyorum hala. Salakça çünkü TR'de vaktim olmayacağını, olsa da oradayken yazılacak yeni anılar birikeceğini biliyorum. Ama yine de yazabilirim zannediyorum. Belki Londra'da beklerken yazabilirim bugün... Kim bilir?

İlk uçuş Belfast - Londra BD089. 15:15'te kalkacak olan uçak 16:30'da inecek Londra'ya. İstanbul aktarmalı Londra - Ankara uçuşu ise saat taaa 22:30'da. Bu arada sıkıntıdan ölmiyim ve 15dk'sı £1 olan internet kafelere servet bayılmak zorunda kalmıyım diye telefonuma internet paketi aldım dün, bakalım sorunsuzca çalışacak mı. Zaten twitlerden anlarsınız çalışıp çalışmadığını =) 22:30 uçağı 04:20'de İstanbul'da olacak. 06:10'da Ankara'ya doğru yola çıkacak olan uçak inşallah 07:15'te inmiş olacak.

Dönüş ise 27 Haziran'da... Beni özleyin tamam mı?

öyle bir his ki bu

2011-06-05T05:05:00.001+03:00

ağrı gibi derinde, kir gibi üzerimde.

ne istediğini bilmeyen hissiyatlar

2011-05-28T00:16:00.000+03:00

Garip bi duygu kaplıyor içimi, özeniyor muyum acaba diye düşünüyorum, sonra kendimi o rolün içine koyunca daha düşüncesinde bile daralıyor içim, demek ki özenmek değil, o zaman ne?
sanırım "benim de içimden gelse keşke böyle şeyler" istiyorum. ama gelmiyor. gelmediği için de hoşuma gitmiyor. ama başkalarının içinden gelerek ve severek yaptığını görünce imreniyorum. neyden bahsettiğim anlaşılmıyor değil mi? düğün, kına, ev düzmece, çeyiz dizmece, komşuluk etmece, bir imzanın ardından daha önce hiç tanımadığın insanları aniden sevivermece... içim daralıyor bunları düşününce. zaten o yüzden olabildiğince uzak durdum ve birçok kişinin de kalbini kırdım o süreçlerde istemeden. şimdi başkalarına bakınca içim burkuluyor sanki... ama değil, burkulma değil bu... ne olduğunu bilmediğim, anlamlandıramadığım saçma sapan birşey...

Sanırım şey gibi... insan bazen özenir ya, "dünyada kedi olmak vardı yahu ne mutlu hayatları var" der ya, onun gibi bir imrenme sanırım benimkisi... ama zaman zaman üzüyor işte.

Pek net anlatamadım ama işi harbici örneklere vurursam anlamı iyice sapıtacak, o yüzden susayım ben en iyisi.

Beklenen gereksiz yazı

2011-05-27T03:03:00.000+03:00

Önceki yazıya ne yazmak için başladım, sonunu nerde kestim, hey allahım ya... Bonn'dayken neden ve nasıl o kadar çok blog yazabildiğimi hatırladım böylece. Sohbet edecek kimsesi olmayınca insan yazıya veriyor kendini işte.

Neyse...

Bu akşamın konusu: Kendini anlatmaktan aciz olan ben, twitter'in 140 karakteri yüzünden yaşadığımı zannettiğim ilk sorun ve önyargılı insanlar. İşin ironik yanı da olayın önyargılı insanların ön yargılarının durduk yerde oluşmamış olduğunu belirtmemle başlayıp karşımdakinin hem önyargılı hem de sabit fikirli olduğunu farketmemle son bulması, ya da benim son bulduğunu sanmam.. E karşındakinin sabit fikirli olduğunu düşünüyorsam bunu neden yazıyorum: belki anlaşılabilirim umuduyla, anlaşılamazsam da ben elimden geleni yaptım rahatlığına erişmek için sanırım. İşin kötü yanı benim su katılmamış salaklığımın fazla olması ve "Ulan hangi siyasal partiye bu kadar eleştirel ve negatif soru soruluyor. Sorular bile önyargı barındırıyor." sözlerinin o anda yayında olan bir programa ithafen değil de genel olarak söylendiğini zannederek "vahiy gelmedi o önyargılar di mi? adam verdigi bes sözün dördünü tutmamıssa sen de birseyler düşünürsün hakkında heralde?" diyişim. Yazar(ben) burda şunu vurgulamaya çalışıyor (vurgulayamıyor, o ayrı): İnsanlar o kadar önyargılı ise vardır bir nedeni. Bu neden insanların önyargılarını haklı çıkarmasa da bir sorun olduğunun işaretidir. Eğer önyargılar doğru olmadığı halde bu yargılar oluşmuşsa demek ki parti/kişi kendini doğru ifade edememiştir. Öte yandan eğer bir arkadaşın sana yapıcam dediği 5 şeyin 4ünü yapmazsa sen de onun sözüne bir daha güvenmezsin, yani vardır bir yamuğu ki insanlarda o önyargılar oluşmuştur.

Ne var ki 140 karakter olunca sınırlama, bir de bilgisayar başına geçmeden telefonun salak ekranında seksen kere silip yazarak, otomatik düzeltmeyle cebelleşerek ve bir de üstüne Türkçe karakterleri düzgün kullanmaya çalışarak yazınca insan böyle uzun uzun yazamıyor. Karşındaki de sana "kim verdiği 5 sözün dördünü tutmamışmış?" "hele bi say bakalım neymiş o?" diye soruyor. Gel de anlat şimdi "yahu arkadaşım ben kimsenin sözünü tutmamasından bahsetmiyorum, durum tespiti yapıyorum" de ama üstüne "çünkü elma ile armutu birbirine karıştırıyorsunuz. 90 yıldır kürtlere nefes aldırmazsınız hala suçlarsınız.." lafını işitme, mümkün mü? Konuşmanın tamamını buraya aktarmaya lüzum görmüyorum, keza bu bir suçlama veya şikayet veya "kim haklı söyleyin bakalım" yazısı değil, sadece kendimi anlatabilme çabası. Eğer ki söz konusu partinin bir yalanını/sözünde durmamışlığı görmüş olsam söylerdim de, ama bilmiyorum ki, dahası icraatlarını konuşmalarını vs. takip etmiyorum, etmek de istemiyorum. Bilmediğim - ilgilenmediğim adama niye çamur atayım? (Bilmiyorum derken, partiyi bilmiyorum anlamında değil, bir yalanını bilmiyorum. Partiyi biliyor ve desteklemiyorum, ama bu ayrı bir mevzuu) Ben diyorum ki bir önyargı oluşmuşsa bunda kişinin/partinin de payı vardır: ya bir yamuğu vardır ya da kendini düzgün ifade etmeyi becerememiştir. Hepsi bu.

Keşke o twitler sırasında telefonda değil bilgisayar başında olsaydım ve daha rahat ve hızlı yazabilseydim, keşke bu kadar keyifsiz olmasaydım da daha sakince kendimi ifade etmeye çalışsaydım...

Ha, hepsi bir yana, sözkonusu arkadaşla hemfikir olduğumuz konuların yanısıra hiç katılmadığım görüşleri de var fakat "düşüncelerine katılmıyorum ama düşüncelerini ifade edebilmesi gerektiğini" düşünüyorum, mesele de budur zaten.

Bugün dünyada tek bir kayda değer sorun varsa o da iletişim sorunudur bence. İnsanlar elma demek isterken armut diyorlar, dinleyen armut'u angut anlıyor, cevaben hödük demeye çalışırken höyük diyor... Kimse birbirini anlamıyor, kimse anlamlı şeyler söylemiyor, kimse kendini anlatamıyor... İşin daha vahim kısmı ise herkes kendisini çok iyi anlattığına inanıyor, karşısındakinin kendisini anladığını zannediyor...

Yıldızları bir yana koyup iletişim fakültesi'ne gitmek lazım belki de. Belki de yıldızlardan önce insanoğlunun kendini anlaması lazım daha iyice...

Beklenen yazı bu değil

2011-05-27T01:57:00.000+03:00

Yazının konusu: Sevdiceği gönderdim Türkiye'ye, kaldım yalnız başıma. Havaalanı dönüşünde kaybolup düze çıkmalar, alışlar verişler... Haftanın öncesinde sevdiceğin tezi için koşuşturmacalı yoğun günler... Güney Afrika'dan gelen grupla eğitimler, toplantılar...

MacBookAir kafayı yemişti geçenlerde, yazmaya fırsatım olmadı bi türlü, biraz da sevdicek detayıyla yazar belki diye yazmadım sanırım. Bi gün çok hantallaşınca kapatıp açalım dedik, kapanış o kapanış, açılmadı bir daha. Binbir takla attırdık ama yine de bana mısın demedi. Formatı bastık sonunda, önemli veriler zaten Dropbox'ta olduğu için sorun olmadı, önemsizlere de üzüldük azıcık, filmsiz dizisiz müziksiz kaldık biraz ama neyse dedik zaten çok yoğunuz şu sıralar... Ama yine aynı şey oldu!!! Format atılmış tam taze bilgisayar yine açılmadı. Böyle olunca, tezin yumurtasını da kapıya dayanmış bulunca, artık elden birşey gelmez olunca, AppleStore'un yolunu tuttuk. İşin kötüsü artık garantisi falan da kalmadığı için, biliyoruz içine bi' miktar pound sıkışmış: asıl mesele o miktarın ne miktar olduğu zaten... Sözün özü, harddiskin değişmesi gerekiyormuş, £120 sıkışmış araya, tam da bu Türkiye'ye gidiş öncesi, biletler falan derken zar zor ayakta durduğumuz günlerin sancısında... Yapcak bişiy yok, gidip aldık 1 hafta sonra, şimdilik sorun yok gibi...

Salı günü Güney Afrika'dan gelen bi dolu adamla toplantı vardı. Neler konuşuyor bu bilimadamları diye merak edenler için detaylar şurda. Akşamında da belediye başkanını ziyarete gittik. Çok sevimli bi adam, şimdiye kadar dinlediğim en keyifli devlet erkanı konuşmasıydı. Hem ciddi hem espirili hem talepkar hem düzeyli... Bi de bana "my dear" diyişi yok mu =)

* * *

Dün sabah yolu ettim sevdiceği, sağ salim vardı çok şükür. Dönüşte havaalanından otobüs terminaline giden otobüsün şehir merkezine vardığına karar verdiğim rastgele bir durakta indim otobüsten. Önce korktum biraz kayboldum sanarak, keza saat daha erken olduğu için dükkanlar da açılmamıştı, havada o gergin serinlik... Sonra "you are here" levhalarından birinde nerede olduğumu kestiremesem de merkezdeki "tourist center"ı görünce rahatladım ve şehrin tadını çıkarmaya karar verdim. Ne de olsa maaşım yatmıştı, gün daha yeni başlamıştı, ve gözlemevine gitmem de gerekmiyordu. Her zamanki hediyelik eşyacımızdan farklı bir hediyelik eşya dükkanı keşfettim ilk olarak. Çok bişiy kaçırmamışız, keza burdaki hediyeler güzel olsa da bizim alabileceğimiz türden şeyler değildi. Belki burdan ayrılırken kendimize anı olsun diye üzerinde yoncalar işlenmiş bir yatak örtüsü alabiliriz, hepsi o.

Belfast'ta kayda değer tek alışveriş merkezinin Victoria's Square olduğunu zannediyorduk ya, hah işte o konuda yanıldığımızı da kanıtlarcasına, bizim bildiğimiz kıvamda bir alışveriş merkezi olan CastleCourt'u keşfettim. Her ne kadar bir AVM insanı olmasam da özlemişim sanırım, garip bir aidiyet hissettim. Migros'un taa yıllar önce ilk açıldığı zamanlarına benzettiğim için oluştu bu duygu sanırım. Keza o basık atmosfer strese soktu beni. "Everything one pound"cudan aldığım 2 takım gazlı kalem, 2 takım kuruboya ve mikimauslu silikon buzluğu ve "Book Bargain" den aldığım birkaç kitabı saymazsak pek alışveriş yaptığım söylenemez =P Ama tam da günün sabahında "ya benim hiç çantam yok burdaaa" diye sızlanmamın üzerine indirime girmiş zilyon tane güzel sevimli süper deri çantalardan iki tane aldım, ve bunu saymazsak olmaz sanırım =) Haliyle vakit öğlen oldu, acıktım. Üst kattaki fast foodculara gittim. İlk baktığım yer KFC oldu ama adamlar o kadar yavaş o kadar yavaş ki anlatamam. Bi kere tek kasa çalışıyor ve herkesin siparişini tek tek alıp tek tek bekliyorlar, gerisini siz düşünün artık. Hemen yanındaki Burger King'e baktım ama onda da sıra vardı. Sıradaki dükkan ise bomboş ve bilin ne satıyor? Kumpir! Bilemediniz di mi? =) günün spesyalini seçtim, tavuklu körili bişiydi, değişik ama güzeldi.

Karnım doydu, ben yine kendimi yollara vurdum. Karşıma çıkan her dükkana uğradım. Her dükkana! Çünkü daha öğlen bile olmamıştı ve ben eve dönmek istemiyordum. Alışverişten haz etmeyen biri olarak hızlı hızlı girdim çıktım dükkanlardan, taa ki bir yıldır aradığım tarzda bir dükkan bulana kadar! Bu yağmurlu ülkeye geldiğimizden beri doğru düzgün kıyafet satan bir dükkan bulamadım. Ya her t-shirt'ün kotun sağı solu allı pullu, ya da aşırı pahallı. Türkiye'de en fazla 15'ye alacağın t-shirt hem zevkine uymuyor hem de fiyatı £20 olunca insanın sinirleri bozuluyor tabii. En makul ürünler yine H&M'de var ama onda da indirimi yakalamak gerekiyor. Neyse bu yeni bulduğum dükkan da dışardan bakınca çok cafcaflı bişiy gibi göründü ama her dükkana giricem ya, buna da girdim. Girmemle gözlerimin fal taşı gibi açılması bir oldu. Sol tarafımda güzel güzel katlı rengarenk t-shirtler ve fiyatı da £1.5-2. Sonrasını hatırlamıyorum =)

Eve geldiğimde yorgun argın atım poşetleri bir tarafa, odaya girmemle muslukların açılması bir oldu! Sanırsın ki adam öldü, veya terketti gitti. Amanııın, ben çok fena yaşlanmışım da farkında değilim valla. Neyse çok sürmedi 2-3 dakika zırladım "ben kocamı çok özledim, ya ona bişiy olursa, Allah'ım noolur bişiy olmasın ona" diye diye, sonra geçti. Zaten başım ağrıyordu çok fena, attım kendimi yatağa, yumdum gözlerimi uyudum azcık. Uyandığımda sevdicek de sağ salim varmıştı ama bu defa da Zerrincim'e ulaşamadım. Sardı mı beni bir feci suçluluk duygusu? "Allahım Onur için çok dua ettim de Zerrin'cimi unuttum diye beni cezalandırma noolur" diye bi arabesk kaset koydum ki çok sürmeden Zerrin'cime de ulaştım çok şükür. Ve ilk iş, aldıklarımı denemek, valize yerleştirmek oldu. Ha bak sahi şimdi aklıma geldi, arada bi yerde de Toruist center'a gidip eksik kalan hediyelikleri aldım. E bize ne aldın derseniz, size sorduk ya ne istersiniz diye twitter'dan, aklınız karıda kızda ben naapiyim. Ha yok twitter'dan sorduğun sayılmaz diyen varsa tamam la tamam, kıyamam söyleyin buralardan bi isteğiniz varsa getireyim gelirken.

Angry bird!

2011-05-18T19:04:00.000+03:00

NASA'ya giden arkadaşımız Tom için yaptığım AngryBirds pastasını facebook ve twitter'da paylaşmıştım ama sanırım buraya koymaya fırsatım olmamıştı.

Yarı-verimli bir günün sonuna doğru postakutumda bulduğum hediyenin üzerine sanırım o pastayı da burada paylaşmam mantıklı olacaktır... Pek anlamadınız ne dediğimi di mi? Hikaye kısa aslında. Posta kutumda bulduğum bir zarfın içinden çıktı bu kızgın kuş - en alttaki fotoğrafta görebilirsiniz kendisini. Bir firmanın hediye adı altında rüşveti aslında bu; internette onları övmem ve kendilerine 5 yıldız vermem içinmiş, böyle yazıyor içinden çıkan minik notta. Benim angry birds seven biri olduğuma dair bilgiye nerden ulaşmış olabileceklerini düşününce aklıma facebook ve twitter dışında bir yer gelmiyor doğrusu. Üstelik gelen paketin üzerinde Armagh adresim olmasına rağmen Türkiye'deki telefon numaram yazıyor. İşin daha da komik yanı ise, pakette firmaya ait hiçbir bilginin olmaması. Yani hangi firmaya 5 yıldız vermemi istedikleri hakkında hiçbir fikrim yok. Tek bildiğim bu kızgın kuşun bana çok süper bir moral olduğu! Çok mutlu oldum, çok!

Hemen ofisin penceresine astım!

Minik süprizler için fikir arayanlara...

2011-05-16T21:15:00.000+03:00

Çoğu arkadaşım kendilerine yaptığım minik süprizlerimi çok sever, hatta sevgilileri için yapabilecekleri başka fikirler, hediyeler sorarlardı bana. Ben de düşündüm ki, hem aklımdaki, hem de şimdiye kadar yaptığım ve bana yapılan küçük süprizleri, sevdiklerimizin hayatını neşelendirecek minik fikirleri paylaşıp başkalarına yardımcı olayım.

Eylül 2009'da bir blog alarak ilk adımını attığım ve o günden beridir sürekli aklımda olan bu blog sonunda hayata geçti bugün. Okumak ve hatta katkıda bulunmak isterseniz, buyrunuz...

Bu bir ilk!

2011-05-15T22:15:00.003+03:00

Yıllardır burdayım, blogun geçmişini sağ taraftan görebilirsiniz, ve tabii ki blog olmadığı zamanlarda da internet benim hayatımda önemli bir etkendi. Ve yıllardır gerek blog aleminden gerekse başka vesilelerle internetten tanışıp sevdiğim insanlara minik sürprizler yaparım. Çünkü bilirim ki insanlar "internetten tanıştıkları birisinden" bir güzellik beklemezler. Yani hem şaşırtıcı bir güzelliği vardır bu minik sürprizlerin hem de tamamen özgür irademle yapılmış olurlar, "ya şimdi bi hediye almazsam bana küser" vb. baskılar olmadan. Gerçi hediye vermeye, hediye seçmeye hele ki hediye yapmaya bayılan birisi olduğum için böyle bir baskı hiç hissetmedim üzerimde şimdiye dek. Bazen kalbimi kırmış ama içten içe sevdiğim kimseler aklıma geliyor, aaa ZZZ bunu çok sever aslında, diye geçiriyorum içimden ama kırgınlığım aklıma gelen güzelliği yapmaya yetecek enerji barındırmama izin vermiyor ne yazık ki. Konumuzla alakası yok bunun zaten.

Aslında herşey Can Yayınları'nın başının altından çıktı. Okurlarına bir teşekkür mahiyetinde, facebook sayfasını beğenen okurlarına bir kitap hediye etme kararları sayesinde oldu ne olduysa... Can Yayınları'na olan sevgim sanırım çocukluğumun en güzel kitapları ile başladı... Kendimi bildim bileli var olan bu set: her birine beş kitap sığan altı kırmızı cilt... beyaz kapakların üzerindeki o minik kırmızı kalp... Kırmızı Balon, Alçacıktan Kar Yağar, Fedor Amca, Palavracı Baron... Hatta aklımda bir öykü bile vardı Can Yayınları ile ilgili. Oğlu Can'ın okumasını istediği kitapları basan bir adamın kurduğunu düşünürdüm Can Yayınları'nı. Şimdi bu yazıyı yazarken siteden okuduğuma göre de Can Yayınları işe çocuk kitapları basmakla başlamış gerçekten de. =)

Bak yine konuyu dağıttım. Can Yayınları'nı beğendim tabii ki facebook sayfasında. Aslında bu kampanya başlamadan önce beğenmiştim zaten. Sırada gidip kitabımı almak vardı ama kampanya bitmeden taa Kuzey İrlanda'dan İstanbul'a gitmem mümkün değildi. Neyse ki "hediye kitabınızı arkadaşınıza aldırabilirsiniz" dedi Can Yayınları. Şimdi o arkadaşı bulmam lazımdı. Nikahtan önce olsa "ohooo bi dolu adam var yahu istanbul'da, elbet biri alır benim için" derdim ama o zaman anladım ki Mutlu Dükkan'ın bizim için yaptığı figürleri alacak ancak bi tane sağlam dostumuz varmış; ne akrabalar, ne tanıdıklar... O yüzden şimdi de birisinden istemeden önce biraz düşüneyim dedim. Meselenin bedava kitap meselesi olmadığını anlamışsınızdır zaten, Can Yayınları bana bir hediye verecekti; tüm çocukluğum boyunca en sevdiğim kitaplarımı basan, ortaokul lise yıllarımda benimle birlikte çocukluktan çıkmış olan Can Yayınları... Derken... Olan oldu! İlk defa oldu hem de! Geçen hafta Belfast'ta geçirdiğim yorucu bir günün ardından eve geldiğimde sevdicek çantasından çıkardı. "Aras Kargo sana birşey göndermiş" dedi. Gönderici Aras Kargo olunca şaşırdım doğrusu. Açtık baktık ki sevgili küçükanat'ım göndermiş! Hayatımda ilk defa internetten tanıştığım bir arkadaşım benim için böyle zahmetlere girdi, günlük koşturmacası-kendi hayat sıkıntısı içinde bana vakit ayırdı, hayatına kattı beni...ve bu çok güzel hediye ile hiç unutmayacağım bir anı kattı hatıralarıma.

Gönderenin Aras Kargo olması meselesi ise yine Royal Mail'in halt yemesi. Adamlar buraya gelen her kargoyu açıyor yahu! Hadi şimdiye kadar Zerrincim'in gönderdiği koca kolileri merak etmiş olabilirler, Almanya'dan gönderdiğimiz kutudaki kolonyadan huysuzlanmış olabilirler tamam ama içinde kitap olduğu belli olan bir paketi neden açarsın ki be insafsız Royal Mail?! Malum fıkradaki gibi, bahçeye gömdüğüm cesetten kimsenin haberi olmasın sakın dersem gelip bahçeyi bedavaya çapalayacaklar sanırım bu gidişle =)

Yalnız herşey bir yana, zarfın üzerindeki T mührüne bayıldım, bayıldım! Her türlü kırtasiyeye deli divane olan ben, daha geçen ay bir kırtasiyede bu mühürlere bakıyordum, alsam kullanabilir miyim acaba diye. Ha nerede kullanacaksın derseniz, size yazdığım mektuplara tabii ki, başka ne işim olur ki mühürle damgayla =) Ve benim için yapılmış o resmi nasıl es geçebilirim ki? Yağan yağmura inat bahçede doktora yeterlilik raporunu yazmaya çalıştığım günlerin anısına yapıldı bu resim; benim resmim! Bir de çok güzel bir kartpostal... Hangi birine sevineyim bilemedim. Hepsine ayrı ayrı, çok ama çok sevindim!

Sözün özü efendim, sevgili küçükanadıma hepinizin huzurunda kocamaaaan teşekkürler ederim!

Haiku

2011-05-12T05:00:00.000+03:00

Bugünkü "Writing Well" seminerinde, Türkçesi "eğlenceli mısra" anlamına gelen "Haiku" ile tanıştım. Haiku Japonya kökenli bir şiir tarzı. 3 satırdan oluşuyor. İlk satırın 5, ikinci satırın 7, üçüncü satırın 5 heceden oluşması gerekiyor.

İşte benim ilk haiku deneyimim:

I look at many stars

To understand their future

If only I could solve

Bana sorarsanız hem zor hem de zorlama bir haiku oldu ama ilk deneme için, hem de ingilizce olduğu için fena sayılmaz derim ben.

Anlamadığım bir şey var

2011-05-10T00:21:00.005+03:00

Politikacıların seks kasetleri ortaya çıktığı zaman bu çok ayıp olduğu için o kimselerin istifası vb. bekleniyor da,

koskoca başbakanın bir tarikat liderinin elini eteğini öptüğü fotoğrafları insanlar neden görmezden geliyor? Bu daha mı az ahlaksız bir durum?

Adam evliliği dışında birisiyle sevişiyorsa bu onun ailesini ilgilendirir. Ama ülkeyi yöneten adam birisinin tebası ise bu hepimizi ilgilendirir. Öyle değil mi? Belli ki değil...

Güney Afrika'ya Uçuş

2011-05-08T02:55:00.002+03:00

Evet, sonunda beklenen Güney Afrika yazısına sıra geldi... Oldukça garip geçen bir günün sonunda kendimi yatağa uzanmış, elimdeki telefonla eski blog yazılarımı okurken buldum ve "belki de eksikliğini duyduğum şey eskisi gibi sık sık yazamadığım bloğumdur" dedim kendi kendime. Bunun üzerine, ertesi gün ofise gitme kararı aldığım bir cumartesi akşamında oturup keyifle bir ikinci dünya savaşı filmi izlemek fikri vakren aklımda, oturdum bu yazıyı yazıyorum sizlere.

Güney Afrika macreasının başlangıcı ve planlamasını şu ve şu yazıda yazmıştım zaten, belki hatırlıyorsunuzdur. Güney Afrika'ya gitme sebebim, Güney Afrika Astronomi Gözlemevi'nde gözlem yapmak. Daha önce bu tür bir gözlem yapmadığımndan Türkiye'deyken edindiğim 2 yıllık tecrübelerim pek işe yaramayacağı için danışmanımla birlikte gidiyoruz gözleme. Danışmanım, aynı zamanda patronum, kendisine Murtaza diyoruz. Planlara göre Murtaza ile Londra havaalanında buluşacağız. Yani ben Belfast'tan Londra'ya kendi başıma gideceğim. Sonrasında Londra'dan Cape Town'a geçeceğiz birlikte. Çünkü Murtaza tam bizim gözlemimiz öncesinde Japonya'da bir toplantıya katılacak. Ve fakat işler hiç de planlandığı gibi gitmedi, çünkü Murtaza Japonya'ya gitmedi. Büyük depremin olduğu 11 Mart sabahı Londra'dan uçağı kalkmadı Murtaza'nın, Japonya'daki toplantı iptal edilmedi ama Murtaza gidemedi. Hal böyle olunca planlar değişti.

19 Mart Cumartesi akşam 18'de Belfast'tan kalkacak uçağa yetişmek için saat 13 sularında taksi ile kapıya geldi Murtaza. Elimde mavi minik valizim ve sırt çantam, üzerimde siyah kalın paltom ve yanımda sevdicek ile bindim taksiye. Armagh Belfast arası otobüsle 1,5 saat taksi ile gidince 1 saat civarında. Murtaza'nın Belfast Londra uçuşu yakın vakitte belli olduğu için benimle aynı uçağa yer bulamadı, onun uçuşu daha erken o yüzden. Havaalanına varınca Murtaza'yı yolcu ettik, benim uçuşuma daha 2 saat var, aklımızda da hınzır planlar. Belfast'taki ikea, havaalanının hemen yanında, Hollywood Exchance center'ın dibinde. Hollywood'da ise birçok mağaza var, tıpkı bizim KentPark gibi. Bizim de ne zamandır önünden geçip bir türlü fırsat bulup da içine giremediğimiz Decathlon var! Hal böyle olunca, fırsattan istifade atladık taksiye (hemen yanında ama yürüyecek yol yok, anca otobandan gidiliyor), hooop soluğu Decathlon'da aldık. İyi ki de öyle yapmışız, keza kendime güzel bir yağmurluk aldım ve o kalın paltomu sevdicekle gerisin geri eve gönderdim. Bu kararı vermekte zorlanmadım desem yalan olur, keza ilk defa gittiğim bir ülkede ne kadar soğuk bir havayla karşılaşacağımdan emin olamadım ama "Sonuçta Güney Afrika'ya gidiyorum yahuu, çok üşürsem ordan bişiy alırım hem de hatıra olur" diyerek kendimi cesaretlendirdim, sonradan gözlemlerde de çok işime yarayan yağmurluğu almakla ne kadar iyi ettiğimi anladım tabii.

Sevdiceğin beni uğurlaması biraz hüzünlü oldu; ne de olsa evlendiğimizden beri ilk defa ayrılıyoruz ve bu süreçte doğumgünümde de yalnız kalacağım... Sağ salim bir uçuşun ardından Londra'ya vardım. Herkes Heathrow terminal 1'den(iç hatlardan) 3'e(dış hatlara) gitmenin zorluklarından bahsetmişti bana öncesinde. Daha önce Heathrow'da aktarma yapmıştım ama belki de terminaller 1 ve 3 değildi o yüzden zorlanmadım ben heralde diye düşünüyordum. Ama bu defa da hiçbir zorluk çıkmadı. Tamam biraz mesafe var ama, arada bir sorun yok ki. Düz yerde yürüyen bant var, onun dışında birazcık bir mesafeyi de havaalanının aktarma otobüsüyle gidiyorsun zaten. Öyle sıkıntı yaratacak bir sorun yok yani. "T1'den T3'e geçerken çok vakit kaybedersin acaba iki uçuş arası 1 saat yeter mi?" diye sizi dertlendirmeye kalkışan olursa dertlenmeyin boşuna. Ha ama şu var ki güvenlik kontrolleri biraz vakit alıyor. Neden bilmem, o x-ışın aletindeki sıra çok yavaş ilerledi beklerken, ya da bana öyle geldi...

Güney Afrika para birimi olan Rand'ı Armagh'taki iki döviz bürosunda da bulamadık. Bankadan almak mümkünmüş ama onu da en az 1 hafta on gün öncesinden sipariş etmek gerekiyormuş bankaya. Bunu bilmediğimiz için, yolculuğa iki gün kala bankaya gitmek de bir işe yaramadı haliyle. Londra veya CapeTown havaalanında döviz bozdurabileceğimi söyleyince Murtaza, ben de fazla dert etmedim ve gerçekten de Heathrow 3'e girince beni selamlayan kocaman bir döviz bürosuyla karşılaştım. Murtaza ile en kötü durumda uçuş kapısında buluşmak üzere sözleşmiştik ama daha kapıya varmadan, bekleme alanında buldum onu. Birkaç dükkan gezmeyi düşünsem de neden bilmem hemen gittim Murtaza'nın yanına. "Kahve ister misin?" sorusuna ilk anda hayır diyerek sırt çantamı ona emanet edip dükkanları hızlıca gezdikten sonra aldığım kahve ve atıştırmalık şeyler ise Murtaza'nın "Hadi geç kalıyoruz, bi yandan kapıya gitsek bi yandan yesen olmaz mı?" deyişiyle boğazıma dizildi. "Aceleniz varsa siz buyrun, ben yiyip geleyim uzun sürmez" dedimse de "Yok yok gidelim hadi!" diyerek bir elimde yiyecek bir elimde kahve, sırtımda çantam, kolumda yağmurluğumla sürükledi beni resmen. Zaten başım ağrıyorken bir de böyle dangalak bir gerginliğe iyice uyuz oldum hem de daha yolculuğun başında, ama başa gelen çekilir diyerek kalktım gittim peşinden naapıyım. O yol da git git bitmedi elimdekilerle, en uzak kapıya gelmiş uçak, şansıma işte...

Uçağa bindik, Murtaza ile yanyana koltuklarda olmak çok da zor olmadı, bu isteğimizi Belfast'taki check-in'de söylediğimiz için. Şimdiye kadar bindiğim en büyük uçaktı. Solda ikili bir sütun, ortada 4'lü ve sağda ikili bir sütun daha vardı. Biz sağdaki ikilideydik, Murtaza pencere kenarını kapmıştı tabii. Çoğu zaman tam bir İngiliz centilmeni olsa da zaman zaman içindeki öküzün ortaya çıktığı yerler de olmuyor değildi ama neyse...

devam edecek...

Düzeltmek Bizim Elimizde!

2011-05-03T19:20:00.000+03:00

18-19, 25-26 yaşlarında gencecik insanlar, üniversite öğrencileri, biliminsanları… İnanarak, azimle ve yılmadan AKP ve icraatlarını savunuyor! Bu nasıl oldu biliyor musunuz? Aydın takımı darbelerle uğraşırken toplumun içine giren ve kendi düşüncelerini sağlam temellerle empoze eden dinci takımı sayesinde oldu. CHP, ANAP, DSP ve MHP birbiriyle uğraşırken RP ve SP temelli AKP'nin siyestçi, bilimadamı, mühendis, doktor, avukat, hakim ve savcı ve hatta asker yetiştirerek hayatın her alanına girmesi, düzene ayak uydurarak yükselmesi ve bir yandan da beyinyıkama icraatlarını sessiz ve sakince gerçekleştirmesiyle oldu. Biz terörle uğraştık, biz dış politikayla uğraştık, biz kendi kendimizi yiyip bitiren darbelerimizle uğraştık; onlar kendilerini geliştirdiler, onlar kendilerine bir taban değil temel kurdular. Ve işte şimdi gördüğümüz yere yükseldiler, cumhurbaşkanı oldular, başbakan oldular, ordu oldular. Görüyorum ki en büyük aptallığımız AKP'ye oy verenlerin cahil cühela takımı olduğunu zannetmek. O insanlar bizim yaşıtlarımız, bizden genç insanlar!!! Ve farkında değiller gidişatın. Ve biz bilgisayar başında, facebook ve twitter statüslerine "bu gidişata dur diyin", "uyanın artık" yazarak, sadece kendimizin dinlediği eylemler ve yürüyüşler yaparak uyandıramayız onları. Kolsuz bir adama gidip de 'gözlerindeki örtüyü kaldır artık' demenin ne anlamı var? Birşeyler yapmalıyız! Klavye delikanlılığı değil! Aralarına karışıp konuşmaylıyız, anlatmalıyız tek tek. Tüm argümanlarını açıklamalıyız birer birer. Söylediklerini dinlemeden lafı ağızlarına tıkmak ve kendi dediğimizi tekrarlamak değil, neyi nasıl anladıklarını görüp - neyi ne zannetiklerini bilip, hatanın farkına varmalarını - kendilerinin de görmelerini sağlamalıyız. Korku otoritesinin ve özgürlük kısıtlamalarının muhafazakarlıkla, edep-ahlakla, müslümanlıkla bir olmadığını göstermeliyiz. Birilerinin birşey yapıp durumu değiştirmesini beklemek saçma! Yapılması gereken onların arasına girip konuşmak, anlatmak, gözlerini açmak. İcraat gerek. Bunu icraatı da bizim yapmamız gerek! Senin ve benim! Sabır ve sebat etmediğimiz sürece düzeltemeyiz bu gidişatı! Sinirlenip fevri tepkiler vererek düzeltemeyiz. Sürekli "neden" diyen bir çocuğa gösterilen sabırla yaklaşıp, sakince anlatmamız gerek nedenleri. Kendimize benzerlerle dolu olan kabuğumuzdan çıkıp "onların" "AKPcilerin" "yandaş"ların arasına girmemiz gerek, müsama göstererek, sakinlikle ve hoşgörüyle…

Ben ülkemi çok seviyorum! İlkokulda istiklal marşı sırasında güldüğü için en yakın arkadaşıma küsecek kadar! Güneydoğu'da operasyon olduğunu Köln sokağındaki bir televizyonda tesadüfen gördüğümde sokak ortasında o hiç tanımadığım şehitler için ağlayacak kadar, en değerli şeyimiz olan vaktimizi umzarsızca çalan sosyal paylaşım sitelerinde arkadaşlarımın yazdığı hükümet yanlısı cümelelerde üzüntüden elim ayağım titreyecek kadar. Ben ülkemi çok seviyorum, başka bir ülkede bilim yapmam için bana para verilirken işimi erteleyip bu yazıyı yazmaya vakit ayırabilecek kadar! Ve sizin de bu ülkeyi benim sevdiğimden daha az sevdiğinize inanmıyorum. Ama bunlar işe yarayan şeyler değil. Bilgisayar başında oturup "ne zaman uyanacaksınız" yazmak değil işe yarayacak olan. Kendi çevrenizden çıkıp "diğerleri" arasına karışın, anlayın neyi ne sandıklarını, ve anlayabilecekleri gibi anlatın işin doğrusunu. Lütfen yapın bunu.

Şimdi gidin ve sizinle hemfikir olmayan insanları bulun, önce onları anlayın, gerçekten anlayın. Sonra onların anladığı dilden anlatın derdimizi. Hasta olduğunu bilmeyen birisine neden ilaç almıyorsun diye kızamazsınız, değil mi? Hastalığın nerede olduğu gösterin, kalp kırmadan, hakaret etmeden, aşağılamadan. İçinde bulunduğumuz bu durum onların suçu değil, bizim suçumuz! Bu hale gelmesine izin verdiğimiz için hata bizim. Şimdi hatamızı düzeltme vakti! Ve bu hata artık sadece oy kullanmakla düzelecek boyutta değil. Elinizi taşın altına koyun: Gidin: Anlatın!

+18 Gay meseleler

2011-05-02T19:10:00.000+03:00

Gün geliyor kendimi gerçek anlamıyla özgürlükçü zannediyorum, gün geliyor dar görüşlü olduğumu düşünüyorum. Bugün birincisi...

Gay, transseksüel, dönme ve benzeri kelimeler arasındaki farkı bilmiyorum. Sonuçta varyasyonları tahmin edebiliyorum ve bana hepsi de makul geliyor. Dahası, "bana ne" diye düşünüyorum. Bana ne karşımdaki adam yatakta benim hemcinsimle değil de kendi hemcinsiyle birlikte olmaktan hoşlanıyorsa? Bana ne??? Bana ne karşımdakinin göğüsleri sonradan yapılmaysa? Kendisi "normal" olup da sesi "normal" tabir edilenden kalın veya ince olan kadın veya erkekler yok mu hiç çevrenizde? Onlar sizi rahatsız etmiyorsa "diğerleri" neden ediyor? Ya da "diğerlerinin" "farklı" sesleri, neden "normallerin" "farklı" seslerinden daha fazla rahatsız ediyor sizi? "Diğerleri" kendileri olabilecek cesareti gösterdikleri için olmasın sakın? Tamam olmasın, ilk anda fazla ağır bir suçlama olabilir bu. Ama nedenini anlamam mümkün değil. İşin garibi herkesin bu denli tepkili olduğu bir konuda ben nasıl bu kadar rahatım, kendimi anlamakta da zorlanıyorum bazen. Sanırım seksist tutumların her türlüsüne karşı olduğum için böyle... Bak yazarken aklıma geldi, bi de "cinsiyet ayrımcılığına karşıyım" diyip "kadınlara pozitif ayrımcılık" isteyenler var ki, onları da anlamıyorum. Ayrım yoksa yoktur. Kadına pozitif ayrımcılık erkeğe negatif oluyor farkında değil misiniz? Yoksa farkındasınız da umurunuzda mı değil?

Mimimimimimimimimim

2011-05-01T01:25:00.000+03:00

Güney Afrika yazısını sanırım yarın yazabileceğim ama öncesinde verilmiş bir sözüm var Karaefendi'ye.

En sevdiğim üç görsel:

Zerrin'cim ve ben... Sanırım hayatımızın en güzel döneminden bir kesit bu. İş ve huzurun bir arada olduğu, bizim de bir arada olduğumuz günlerden... Mayıs 1995 olsa gerek...

Çok da özellikli bir görsel değil ama nelerin üstesinden geldiğimi hatırlatıyor bana. Nelere göğüs gerebildiğimi, bir yandan da ne güzelliklerin içinden geçiğimi hatırlatıyor. Kasım 2008 sanırım...

Başlarken nelerle karşılacağımdan emin olmasam da yola çıkınca hayatımın bundan sonra hayal etmeye cesaret edemediğim kadar güzel gideceğini anladığımın resmidir, huzurun ve güvenin resmi... Kasım 2011

En sevdiğim üç ses:
Bunları da koyabilmek isterdim ama fark ettim ki kayıtları yok bende. En kısa zamanda bir çare bulacağım buna.
1- Zerrin'cimin sesi
2- Onurcum'un sesi
3- yanfülüt sesi

En sevdiğim üç tat:
1- Şeftali: Allah'ın varlığına inandırıyor bu lezzet beni
2- Kiraz
3- Çilek

En sevdiğim üç koku:
1- Zerrin'cimin kokusu
2- Onurcum'un kokusu
3- Parfümüm Cabotine de Rose kokusu =)

En sevdiğim üç his:
1- Sevildiğimi hissetmek
2- Özgür olduğumu hissetmek
3- Başarının verdiği o mükemmel tatmin

Ben de... kimleri mimleyeceğime karar veremedim, taliplisi var mı aceba???

aşkolsun yahu

2011-04-18T18:40:00.000+03:00

Yahu son yazıdaki görüntü görünmüyor, hiç sesiniz çıkmadı(OnurCUMu tenzih ediyorum). Hadi onu geçtim, bu kız Güney Afrika'ya gitti de dönmedi mi, öldü mü oralarda, yamyamlar mı yedi bunu, ne oldu diye hiç mi merak etmezsiniz yahu? Alacağınız olsun... Kırdınız kalbimi.

Ölmedim lan, hayattayım işte, Güney Afrika notlarımı da yazıcam ilk fırsatta.

Şimdilerde 3 Haziran'da sunumunu yapacağım, en geç 3 Mayıs'ta teslim edeceğim "differentiation report" bi tür doktora yeterlilik raporu ile uğraşmakta olduğumdan mütevellit aşırı bir yoğunluk içindeyim ama yazıcam.

Ve hatta yakın zamanda yeni bir blogda daha yazmaya başlıyorum, neresi olduğu şimdilik gizli kalsın.

Öyle işte.

Bugün böyle bişiy oldu

2011-03-28T02:44:00.000+02:00

rüya hayal plan tasarı

2011-02-22T11:27:00.000+02:00

rüyalardan nefret ediyorum çoğu zaman. beni uzun zamandır özlediğim bir zamana taşıdıklarında da, asla erişemeyeceğim hayalleri yaşattıklarında da. ben sevmem hayal kurmayı. ne gelecek hayalleri ne tatil hayali, sevmem. kendimi kandırmak gibi gelir. sanki asla ulaşamayacağımı bilmenin çaresizliğiyle kendimi hayallerle avutuyorum gibi. ben son yıllarda gelecek planı yapmayı bile bıraktım değil hayal kurmak. 1 yıldan uzun vadeli planım yok. 1 yıl bile uzun bence. şimdiki en uzun vadeli gelecek planım Mart ortasında gideceğim Güney Afika gözlemi, o kadar. yazın başka güzel şeyler de olsun diye çabalıyorum ama plan değil onlar, hayal de değil, şimdilik sadece taslak. taslaklar gerçekleşmeyebilir ve bu sorun olmaz benim için. ama hayaller başka. hayalleri de sevmem, beni kendimden alıp götüren rüyaları da. rüyalarda sıkışıp kalıyorum bazen. bu sabah da öyle oldu. iyi değilim o yüzden.

Haberler

2011-02-21T15:56:00.000+02:00

Efenim diyetimiz mutlu sona erdi. Yaklaşık 4,5 - 5 kilocuktan kurtuldu cadınız. Zorlanmadım, sadece 6. ve 7. gün (haftasonunda yani evde olduğum günlerde) ne atıştırsam diye kapıları kemirecektim. Bir de son iki gün, bitti artık nasılsa diye bi rahatlığa erişip 4-5 tane fıstık atıştırmış olabilirim, evet. Ama geri kalan kısımlarda gayet usluydum, hatta çok sık olmasa da spor bile yaptık. E o zaman nerde o vaadedilen 7-20 kilo derseniz, seksen kere dedim hala soruyorsunuz yahu benim metabolizmam çooook yavaş, olmuyor öyle kolay kolay bu işler. Neyse, şimdilik gayet mutluyum. 6-7 ay sonra yeniden yapabilir miyim bilmiyorum, sanırım Eylül'de yapabilirim tekrar. Bi 5 kg da o zaman gitse artık sevdicek bana her kızdığında alıp havada iki tur attırıp geri bırakabilir sanırım.

Neyse bugünkü derdim o değil. Şimdi benim sevgili patronum şunu yap, bunu yap, bunu da yap, e hadi bu ne zaman bitcek diye yakama yapıştığı zaman ben bu adama bi zaman çizelgesi vermiştim ya hani, al işte şu günde şu bu günde bunu yapıyor olacağım, bunlar da bu zamana bitmiş olacak tamam mı canım diyerek. Ha işte o çizelge yalan oldu dostlar. Çünkü ben bu analizleri daha önce hiç yapmamış olduğum için hangi süreç ne kadar sürer bilmeden kafama göre yazmıştım, ikincisi arada atladığım süreçler varmış. Ama asıl sıkıntılı yanı şu ki sanırım 1 hafta on gün içinde raporu yazmayı bitirmem gerek ama ben daha başlamadım bile. İşin daha da kötüsü yazmak istemiyorum =( Hangi makaleyi okusam, "ha tamam işte bu süpermiş" diyorum, sonra da ne zaman bişiy yazmaya kalksam sanki okuduklarımdan birebir kopya çekiyormuşum gibi hissediyorum. Rapor Türkçe olsa sorun değildi, İngilizce okuyup anladığını yazarsın Türkçe ama İngilizce okuyup da İngilizce yazarken aynı değil işte.

Şimdi ben paniklemeyi kenara bırakıp, zaman çizelgesine göre geride kalan analizlerin bir kısmını daha yapıp biraz sakinleşip rapor yazmaya başlamak için kendime 1-2 gün daha vereyim mi, yoksa bir an önce şu raporu yazmak için kastırayım mı? Bence birincisi ama içimden bir ses de ikincisini savunuyor. Of bilemedim! Siz söyleyin.

Bi de şu hatunun şu yazısını okuyun mutlaka; bayıldım! Benzer konuyla ilgili bambaşka bir yazı var aklımda yaklaşık 2 haftadır, umarım onu da yazıcam yakında ama önce bunu okuyun.

Bak bi de dün ben bunu yaptım, bugün gözlemevine getirdim millet yesin diye. Çünkü aslında önceki hafta..ha sahi önceki haftayı anlatmayı unuttum. Benim gibi 1. sınıf öğrencilerine sunum yapma tecrübesi olsun diye ünlü bir astrofizikçinin hayatını anlatın denildi. Ben de gittim mal gibi Alan Guth ve Enflasyon Teorisini seçtim. Haftasonu gayet cool takılıp pazartesi ve salı yusuf yusuf moduna girdim ama sonunda çok şükür Çarşamba günü iyi bir sunum yapıp atlattım. Sunumun her sayfasına da çok sevimli cupcake resimleri koydum çünkü planım bi de cupcake yapıp millete vermekti. Böylece ağızları dolu olduğu için soru soramayacaklardı ve yedikleri tatlının mutluluğula sunumumun da çok güzel olduğunu zannedecekleri (yok lan yalan, bu kadar plan yapmadım hiç hayatımda. Alt tarafı bol bol cupcake yapıp süsleyip eğlenmeme bahane olsun diye düşünmüştüm) ne var ki yusuf yusuf modunda sunuma hazırlanırken cupcake falan yapamadım. Sonra pazar günü yaptım bi miktar ki o da ayrı bir olay, neyse bi ara yazıcam zaten yaptığım tatlılarla ilgili bişiyler, onu da o zaman anlatırım. Neyse neyse, yaptıklarımı ofise getirsem mi derken sevdicek ben yerim bunları ya götürme dedi, ben de inandım, niyeyse, o cupcakeler duruyo hala evde, ve her geçen gün biraz daha sertleşip yenmez hale geliyorlar.

Ha bu arada, yarın kurum içi eğitim var. Çarşamba günü 3 günlük Fortan kursunun ilk günü, genel bir giriş yapılacak. Ancak ben ikinci gün Belfast'ta olacağım, ki ikinci gün işin temelleri anlatılacak Fortan'da. Bu da salak bişey oldu ya nasıl olacak bakalım. Cuma günü Fortan kursunun üçündü günü. Cumartesi gözlemevine misafirler gelecek orda görevliyim, Pazar günü de bir yürüyüş turuna katılıcaz. Tanrım ne hafta yaaa! Ha bi de pazar günü Eşkiya'mın doğumgünü, tanımazsınız onu kendisi kuzenim olur, YGS mi ÖSS mi ne haltsa işte ona hazırlanıyor, tee buralardan ona ne süprüz yapılır fikir verirseniz sevinirim.

Biz taa bi zamanlar bizim köşkün bi videosunu çekmiştik, hala upload edemedim, yazıklar olsun bana. E bari siz bana ne yapcağımı söyleyene kadar ben de o videoları upload etmeye çalışayım =)

Aaa bi dakka yaa, bunu nasıl unuturum! Geçen sonbahar Kayseri'de St.Ziza, Onurcum ve Oblivisci Flamen ile birlikte çektiğimiz kısa filmimiz "Başkalarının rüyaları" ODTÜ Kısa Fim Festivali'nde gösterime girecek. OFF 23-26 Şubat tarihleri arasında ODTÜ'de. ODTÜ'ye girişte kolaylık olması için ihtiyaç duyacağınız ücretsiz davetiyelerinizi İmge kitabevi'nden alabilirmişsiniz. Bizim filmin gösterileceği kesin gün ve saat henüz belli değil, belli olunca haber veririm. Gidin ve beyaz perdede izleyin beni, yönetmenimle tanışın ve hatta imza isteyin. Bundan 5-10 yıl sonra çok değerli olacak o imza, benden size söylemesi!

Neye niyet neye diyet

2011-02-09T01:20:00.003+02:00

Lisedeyken anneannem yapışmıştı yakama çok şişkosun diye. Tam da o sıralarda Milliyet'te bir diyet görmüştüm, e deneyelim bakalım demiş, sayesinde 5 kilocuk vermiştim. Sonra üniversite 3. sınıfta yine uygulamış bu defa 7 kilocuk vermiştim. Ondan beridir herşey yolundaydı, taa ki Bonn'da olduğum zamanlar kendimi fark etmeden enerji içeceğine adayana kadar. Ben onu gazoz zannediyordum, ne biliyim işte salaklığıma doymiyim, o minnacık yazıları okuma ihtiyacı duymamıştım. Ve fakat kıyafetlerime sığmamak bi yana, artık hamile elbiseleri almaya başladığımda ve diğer taraftan da günboyu hiçbişiy yemeden sadece gazoz(!) içtiğimde hala daha kilo almakta olduğumu farkedince ayıldım! O zaman gerçekten gördüm ki kilo almıyor, şişiyordum balon gibi. Gazozumu(!) bırakınca neyse ki kendiliğinden normale döndüm biraz ama sonrasında diyet yapmaya fırsatım olmadı; ancak sabah koşularına başladım ki o da epeyce keyifliydi nehir kenarında, ördekler falan..

E sonrasında sevdicek ve onun gibi süper yemekler yapan iki delikanlı ile aynı eve çıkınca... Evde ha bire bulgur pilavları, kızartmalar, peynir tavalamalar ve daha nice eşsiz über lezzetli yemekler yapılınca... Ve bi de ben geceyarısı yemeklerine alışıp tüm gün kıçımı evden çıkarmayıp öylece oturunca... Pek de kilo veremedim, aksine daha da aldım.

Yaz geldi, koşturmaca İzmir-Ankara-Kayseri-Rize-Artvin-Kayseri-Ankara-İstanbul-Ankara-İzmir ve benzer döngüler seksen kere daha tekrarlandı ve yemek düzeni de kalmadı haliyle. Onca koşuşturmaca arasında neden kilo veremediğimi bilmiyorum. Sanırım zaten yavaş olan metabolizmam yaş ilerledikçe daha da yavaşlıyor. Kayseri'deki son vakitlerde bi rejim denemem olmuştu ama hayatın diğer gerginlikleri arasında kaynayıp gitmişti.

Düşünsene yahu, tosun gibi gelin oldum bu arada. Tüm sülale o fotoğraflara bakacak ömür boyu. Ama avantajını düşünmek lazım. Bundan 10 sene sonra "bak işte bu da bizim nikah fotoğrafımız" dediğim zaman insanlar "aa hic değişmemişsin şekerim aynısın valla" derken dışlarından içlerinden "oha lan dal gibi kız ne hale gelmiş" demeyecekler. Belki aksini söylerler, bilemiyciim =)

Şimdi de geldik elin Kuzey İrlanda'sına, çok şükür az biraz günlük hayatımız yoluna girdi. Yılbaşından beri bir de spor salonuna kaydolduk. Ama yine de eve akşamın 10'unda gidip homini gırtlak birer pizza yiyip pufidi yatak uyuyunca yaptığın spor da ancak mevcut durumu korumana yardımcı oluyor.

İşin aslı, hiç de öyle günde 3 kere yemek yemek isteyen bir bünyem yok. Sabah kahvaltısı denen şeyi oldum olası sevmedim zaten. Normal bir günde acıktığım ilk vakit genellikle 3,5-4 suları oluyor. Ne var ki göz ardı edilen kocaman bir gerçek var ki artık yalnız değilim. "Öğünleri atlamamak lazım" diye tepemde dikilen bir canavar var hayatımda ve yemek yaptığı zaman yememek veya az yemek söz konusu olamıyor ne yazık ki. Evet, yemeği keyiften yiyen biri olunca insan, taze fasulyeyi suyuna ekmek bandırmadan, menemeni tavadan ekmekle yemeden yaşaması pek keyifli olmuyor. Ortada fasülye veya menemen olmasa sorun da yok aslında ama bunlar yetmezmiş gibi bir de uyanır uyanmaz kahvaltı yapmazsa midesi bulanan bir canavarım var benim. Hayatta en sevmediğim şeylerden biridir, birisini yalnız başına sofrada bırakmak. Zerrin'cim işten çok geç geldiği zamanlar bazen ben anneannem ve dedemle yemiş olurdum akşam yemeğimi. Ama mutlaka onunla birlikte sofrada otururdum, o yerken ben anlatırdım; sonrasında o bulaşık yıkarken bir yandan da çayın demlenmesini beklediğimiz zamanlarda da o.. özledim...

Neyse işte, sonunda sağlam bir diyet yapmaya karar verdim. Döndüm lisedeki diyetimi buldum. İnternetten okuduklarıma göre çoğu kimseye öğünler az gelmiş, ama bende sorun olmuyor bu. Tek derdim çalışırken atıştırmaya alıştığım kuru üzümlerime ve böğürtlen çaylarına ara vermem gerekmesi. Ama bunu da canım bişiyler atıştırmak istediği zaman ılık su içerek hallediyorum. Ilık suyun tadı harbiden çok rezalet. Onu içince insan yaklaşık yarım saat hiçbirşey koymak istemiyor ağzına. Yarım saat sonra yine bir yudum ılık su =) aslında bol bol su içilmesi gereğini de düşünürsek hiç de fena birşey sayılmaz bu.

Bu kadar anlattıktan sonra diyeti yazmazsam olmaz sanırım. Ama bazı uyarılar var, dikkat! 35 yaş üstü kişilerin ve sağlık problemi olanların bu diyeti yapmamaları gerektiği belirtiliyor, ona göre. Eğer böylesi bir diyeti daha önce yapmadınızsa en sağlıklısı mutlaka bir diyetisyene gitmeniz. Sonra açlıktan gözüm karardı, mahfoldum, ayıldım bayıldım demeyin, sorumluluk kabul etmem ona göre.

Diyette 13 günün sonunda 7-15 kilo arası verebileceğiniz iddia ediliyor. Ben 7'den fazla veremedim hiç ama bir yandan spor yapmak önemli bir etken olacaktır mutlaka, bir de benim metabolizmam harbiden çok yavaş. Yine de alt sınırı tutturmuşum. Diyetin güzel yanı, verdiğiniz kiloları hemen sonrasında zırt diye almıyor oluşunuz. 2 yıl geri almak yok demişler ama ipin ucunu kaçırırsanız da yapcak bişiy yok tabii.

Her diyette olduğu gibi bunda da ayrıca çay, kahve ve meşrubat içmek yok. Günde en az 2 litre su içmek var! Diyeti ancak 6. günde bırakabileceğiniz ve en fazla 13 gün sürdürebileceğiniz yazılmış. En fazla 13 gün kısmı tamam da en az 6 gün kısmını anlamadım. Ama zaten yarıda bırakacaksanız başlamayın hiçbir işe, çok ayıp! Cık cık cık! Ve bır de aynı gün içinde öğle ve akşam yemeklerinin yerini değiştirilebilirsiniz. Ayrıca brokoli bulamazsanız karnıbahar yiyebilirsiniz. Kolesterolü yüksek olanlar yumurtanın akını yiyebilir demişler ama kolesterolü yüksek olan bu diyeti değil diyetisyen tavsiyesine göre bir diyet uygulamalı bence. Neyse diyetin bir diğer güzel yanı, yine çoğu diyette olduğu gibi, ölçü ve miktar belirtilmeyen yiyecekleri abartmamak koşuluyla istediğiniz kadar yiyebiliyorsunuz. Bir de diyet ağır gelirse 6. günde kesip 3 ay sonra 6 gün daha uygulamak mümkün demişler, ben diyenlerin yalancısıyım.

Bunca şeyden sonra hala merak edenler için buyrun günlük listemiz:

1. gün

Sabah: 1 Fincan kahve, 1 Kesme şeker

Öğle: 2 katı yumurta, 1 porsiyon haşlanmış ıspanak, 1 domates

Akşam: 1 biftek(200 gram,) zeytinyağlı ve limonlu yeşil salata

2. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker

Öğle: 1 dilim salam, 100 gram yoğurt

Akşam: 1 biftek (200 gram), yeşil salata, 1 meyve

3. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker, 1 dilim kızarmış ekmek

Öğle: Haşlanmış ıspanak, 1 Domates, 1 meyve

Akşam: 2 katı yumurta, 1 dilim salam, yeşil salata

4. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker, 1 dilim kızarmış ekmek

Öğle: 1 katı yumurta, 1 rendelenmiş havuç, 250 gram yağsız beyaz peynir

Akşam: 2 dilim portakalın suyu, 100 gram yoğurt

5. gün

Sabah: 1 büyük rendelenmis havuç (limonlu)

Öğle: Haşlanmış yağsız balık (200 gram, limonlu ve tereyağlı)

Akşam: 1 biftek (200 gram), salata ve brokoli

6. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker

Öğle: 2 katı yumurta, 1 büyük rendelenmiş havuç

Akşam: Derisi alınmiş tavuk (200 gram), salata

7. gün

Sabah: Şekersiz çay

Öğle: Izgara et (200 gram), taze meyve

Akşam: Hiçbir şey

8. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme seker

Öğle: 2 katı yumurta, 1 porsiyon haslanmış ıspanak, 1 domates

Akşam: 1 biftek(200 gram), zeytinyaglı ve limonlu yeşil salata

9. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker

Öğle: 1 dilim salam, 100 gram yoğurt

Akşam: 1 biftek (200 gram), yeşil salata, 1 meyve

10. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker, 1 dilim kızarmış ekmek

Öğle: Haşlanmış ıspanak, 1 domates, 1 meyve

Akşam: 2 katı yumurta, 1 dilim salam, yeşil salata

11. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker, 1 dilim kızarmış ekmek

Öğle: 1 katı yumurta, 1 rendelenmiş havuç, 250 gram yağsız beyaz peynir

Akşam: 2 dilim portakalın suyu, 100 gram yoğurt

12. gün

Sabah: 1 büyük rendelenmis havuç (limonlu)

Öğle: Haşlanmış yağsız balık (200 gram, limonlu ve tereyağlı)

Akşam: 1 biftek (200 gram), salata ve brokoli

13. gün

Sabah: 1 fincan kahve, 1 kesme şeker

Öğle: 2 katı yumurta, 1 büyük rendelenmiş havuç

Akşam: Derisi alınmiş tavuk (200 gram), salata

Şimdilik 2. gündeyim. Üstüne bir de yüzmeye gittik bu akşam; çok değil yarım saat yüzdük geri geldik iş yerine ama hiç yoktan iyidir bence.

Bi de, hayatımda ilk defa 'diyet yapıyorum ve bunu diğer insanlara söylüyorum'. Genellikle sessizce yapardım ben bunu, bu defa aştım kendimi! Gerçi yine de günlük hayatta sevdicek ve Zerrin'cim dışında kimse bilmiyor. İnsanların nasılsın sorusunun üstüne diyet nasıl gidiyor demeleriyle, benim için gün içinde sürekli hatırlanacak, üzerine konuşulacak bir şey değilken gündem haline gelmesini sevmiyorum bu işin. Kayda değer bir gelişme olursa size haber veririm zaten =)

Şişko cadınız sizi öper, artık işine döner!

Sili-kon

2011-02-08T20:56:00.001+02:00

Perşembe günü patronla toplantımız vardı. Her zamanki gibi kütüphanede değil de toplantı salonunda toplantık bu defa. Herkes yerini aldı masada ama kimseden ses çıkmıyor. Dayanamadım sordum ben de; eee. neler yaptın bu hafta? diye. Kime sormuş olabilirim? Patrona sordum evet, aklından bu radikal cevabı geçirenler okumaya devam edebilir, diğerleri sınıfta kaldı. =P Diğer uyuşuk öğrencilerin gözleri fal taşı gibi açılmışken ben gülümseyen bir ifade ile cevabımı bekledim, patron da anlattı bana. Peki bakalım dedim ve sayemde toplanti başlamış oldu.

Çoğu zaman insanları anlayamıyorum. Konuşmak için bir araya gelmiş insanlar ilk cümleyi kimin edeceğinin gerginliğini yaşıyorlar. Daha önce hiç tanışmadığın insanlar arasındaysan bu anlaşılabilir birşey olabilir ama aksi halde bana sadece sıkıntı veriyor. Bir de saçma salak konular üzerine kurulu muhabbetler var ki bu beni daha da sinir ediyor. 6 doktora öğrencisi ve bır de profesör öğle arasında yemek yedileri masada biraraya gelip de astornominin en temel formülünü hatırlamaya çalışabilirler, unutur insan, eyvallah. Ama bir başkası gelip de formülü yazdığında, "aaa yok ben buna inanmıyorum" demek nedir yahu? Hadi anladık hiçbiriniz astronomi mezunu değilsiniz. Aranızda fizikçi var,

bilgisayarcı var, tamam. Ama formülü daha önce görmüşsen bile doğrusu yazıldığı zaman hatırlarsın. Hatırlamalısın. Ve konuyu yarım saat daha "ya acaba böyle miydi" diye uzatmazsın. Hayatımda sanırım ilk defa böyle bir ortamda çok büyük bir kabalık ettim ve formülü hatırlamayan bilmeyen bu öğrencilere kahkahalarla güldüm. Ha kendi sesimi duyduğum anda utancımdan yüzüm kızardı o ayrı, ve aslında alay edilmeyi de hak etmişleri o da ayrı ama benim gülmeme asıl neden sinirlerimin bozulmasıydı. Bu insanların sadece mesleki sohbetleri değil günlük konuşmaları da çok sıkıyor beni. Bir vakitte bir yerde, konuşabileceğim başka hiçkimse olmadığı için birlikte takılmak zorunda kaldığım iki kız vardı, sohbetleri "ya ilkokuldayken ne kadar önemserdik halk oyunlarını. salak salak kıyafetler giyip ne biçim harektler yapardık"tan ibaretti. Olabilir ya, herkes sevmek zorunda değil folklörü ama bu konuyu ben konuşuyor olsam ne bu içinde bulunduğumuz evrende ne de olası diğer herhangi bir paralel evrende 2 dakikayı geçmez. Kızlar bunun üzerine en az yarım saat konuşabilme yeteneğine sahiplerdi yahu!

Misal, ben sinirlendiğimde de başıma geliyor benzer durumlar. Beni çileden çıkartacak kadar sinirlenmeme sebep olmuş kişi karşımda diyelim. Ne diyebilirim ki ona, zaten beni anlasa o kadar sinirlendirmezdi. Şimdi ne desem beyhude geliyor bana. Ama sadece bana beyhude geliyor belli ki, kimi insanlarda ne çene var yarabbiiiim! Ha bazen ben de süper laflar üretebiliyorum ama o genellikle beni üzen kızdıran insanlarda işe yaramıyor. Ne zaman ki birine karşı tüm saygımı yitiriyorum ve harbiden kalbini kırmak istiyorum, işte o zaman benden korkulur. Hayatımda sadece 2 kere olmuş bir durum bu neyse ki. O halimi ben de pek sevmiyorum.

durum bildirimi

2011-02-01T21:30:00.001+02:00

Simdilik bu haftada bir ariza yok gibi. En azindan isler iyi ilerliyor. Scripti kolayca hallettim bugun. Sadece tek bir yerde sorun var, onun icin de kullandigim paket programin maillistine mail attim, umarim ise yarar bir cevap gelir ordan, gelmezse de o kismi elle yaparim cok vakit kaybettirecek birsey degil.

Bu sabah garip ve huysuz bir ruya ile uyandigimdan mutevellit suratim pek asik. Kocacim bana cok sevimli mor bir defter almis yuzum gulsun diye. Yuzum gulebildi mi bilmiyorum ama icim cok mutlu oldu. Bu mutlulukla bile bu aksamki spor seansina gidecek enerji bulamadim . Aslinda mutsuz olunca daha cok hareket etmek gerek biliyorum ama =\

Cadiniz ofisten bildirdi; o yuzden Turkce karakterler yok.

zorlu hafta 2

2011-01-30T23:48:00.000+02:00

Geçen hafta, pazartesi günü Belfast'ta "proje yönetimi" seminerine katılacak olmam sebebiyle sabah 6,5'da başladı. Belfast'taki bu seminerler iyi hoş ama 9,5'a yetişebilmek için sabahın köründe kalkmak, soğuk ve daha da beteri karanlık havada yollara koyulmak ve 1,5 saat yol gitmek çok feci. Neyse ki eve yakın durağı keşfettiğimizden beri sabah karanlığında çok fazla yürümek gerekmiyor. Ama burdaki en sıkıntılı şeylerden bir diğeri de otobüsler sanırım. Türkiye'de hiç başıma gelmezdi yol tutması durumu, burada ise tam bir kabus. Bir otobüsün amortisörü anca bu kadar kötü olabilir. Yolculuğun ilk 5 dakikasında uyumazsan mide bulantısı kaçınılmaz. Neyse ki sabahın köründe kalkınca uyumak sorun olmuyor. Ne var ki bu gün şöförün iyiliği tutmuş, ısıtıcıları açmış sonuna kadar. İnsan resmen eriyor. Belfast'a varıp da dışarı çıktığında ise tirtir titre! Bi de bu karanlık sabahlar beni acayip depresifleştiriyor, üstüne de üşüyünce sanırsın ki günlerdir sokakta kalmış zavallı bir köpek yavrusuyum. Hayat zindan, ben esir. Titreye koşa durağa gittim, üniversiteye giden otobüse binicem diye. Neyse ki durağın paravanı rüzgarı kesti biraz olsun. Kafamda kalın mı kalın berem, kaşkol burnumun üstünden boğazıma kadar her yeri kapatıyor, ve paltom zaten benim o anki tek kurtarıcım. Bunların arasından gözümü görebilene madalya vermek lazım ki gözlerimdeki ifadeye bakıp da beni sığınma evine götürmeyenler utansın. Ama daha fazla utanması gereken biri varsa o da durakta benimle birlikte otobüs bekleyen liseli kız. Güya okul forması var üzerinde ama ne bir bere ne bir palto, hatta ceketi bile giymemiş. İnce bir gömlek, boynunda kravatı, mini eteği, ayak bileklerine gelen soket çorabı ve babet ayakkabıları. Allahım kızı hatırladıkça üşüyorum hala! Neyse ki seminer gayet keyifli geçiyor da sabahki işkence boşa değilmiş diyorum.

Bu arada taa Aralık ayında bulaşık makinesi alacağımızı ve bunun için muslukçu gelmesi gerektiğini söylüyoruz ev sahiplerine. Bizimle hemfikirler, muslukçunun bir an önce gelmesi için ellerinden geleni yapacaklar ama Christmas zamanı buradaki don nedeniyle muslukçu aşırı yoğun olduğu için sıranın bize gelmesi vakit alabilir falan filan. Eyvallah. 7 Ocak'ta gidip makineyi seçiyoruz, 14 Ocak'ta alet evde. Gün itibariyle ev sahibine muslukçu gelmesi gerektiğini söyleyeli bir ayı aşmış ve ben son 2 haftadır bulaşık yıkamama grevi yapıyorum. Evde yemek işleri sevdicekten, bulaşık işleri benden soruluyor. Ben kendimi kurtarmak için bulaşık makinesi ile çözüm bulduğumu zannediyorum ama muslukçu bana engel! Ya bu makine çalışır ya da ben bulaşıklara dokunmam! diye viyaklarken ben, arada bir sıkıştırıyoruz ev sahibini. Geçen cumartesi günü muslukçu çıkageliyor bir anda (evet önceki yazıda bunu anlatmayı unutmuşum). Bakınıyor ne yapacağına, pazartesi veya salı geleceğini söylüyor. Ve geçen ğazar günü ev sahibine soruyorum muslukçu hangi gün saat kaçta gelecek diye, Pazartesi gelecek ama saatini hatırlamıyorum, öğrenip haber veririm diyor. İnanıyoruz. Bu yüzden de ben pazartesi günü Belfast'a gittiğimde sevdicek evde kalıyor muslukçuyu beklemek üzere. Ama ne gelen var ne giden... Sevdicek ev sahibine gidiyor, "Bak amca muslukçu gelecek diye evde bekledim tüm gün ama tık yok, yarın da Belfast'a gidicez. Bi hallet şunu da haber ver bize artık" diyor, amca her zamanki gibi tamam diyor. İşin kötüsü şu ki bizim kapının anahtarı aynı zamanda dış girişin anahtarı. Binaya giriyorsun, sonra bir kapı bizim eve bir kapı da ev sahiplerimizin evine açılıyor. Haliyle bizim evin anahtarı bu evde yaşayan herkeste mevcut ve amca sürekli "siz dert etmeyin, evde olmasınız da ben hallederim" modunda. İyi de biz bunu istemiyoruz ki!

Neyse, Salı oluyor, yine sabahın köründe yollara koyuluyorum ama neyse ki yalnız değilim bu defa, sevdicek de benimle birlikte. Belfast'a vardığımızda ben bu defa "Zaman Yönetimi" seminerine giriyorum, o beni dışarda bekliyor. Çıkışta üniversitenin kitap satışına gidiyoruz. Niyeti bir an evvel buralara gelmek olan ve TOEFL'a hazırlanan kankam için birkaç ingilizce kitap bakıyorum ama benim burdan alıp göndermemdense gidip kendisinin Olgunlar'dan alması çok daha mantıklı geliyor. Sonuçta o benim gibi orjinal kitap hastası biri değil, hele ki söz konusu ders kitabı ise. Ama bu arada kendim için bir kaç kitap buluyorum. Bunlardan bir tanesi Akademik İngilizce Metin Yazımı. TOEFL'dan 120 üzerinden 100 almışın da daha neyin derdindesin demeyin, insan çok kolay unutabiliyor. 4 aydır burda olmamız ise hiç bir anlam ifade etmiyor çünkü ha bire Türkçe konuşuyoruz sevdicekle. Bonn'da yaşadığım dönem günün %90'ı ingilizce geçiyordu, burda ise %5'i ancak. Farklı dilde düşünmek o dili konuşabilmek için en önemli faktörlerden. Ama etrafınızda anadili ingilizce olmayan insanlar olunca ister istemez onların hatalarından etkileniyorsunuz, hele ki hatalarından habersizce tekrarlıyorlarsa, sizin de kafanız karışabiliyor pekala. Ama bunca yıl ingilizce eğitim gördükten sonra hala daha ingilizce kitabı alıyor olmak da insana dokunuyor azıcık. Kendimi yabancı dil ders kitaplarının arasında buluyorum. İlk fırsatta yeni bir dil daha öğrenmek için yanıp tutuşuyorum ama önce şu yıllardır başıma bela olan Almanca'yı halletmem gerek. İki tane de almanca ders kitabı alarak çıkıyorum kitapçıdan.

Dolana dolana Apple Store'un yolunu tutuyoruz sevdicekle. Christmas vakti tesadüfen karşılaştığım kitapçıyı bulmaya çalışıyorum bu arada ama hatırlanacak gibi değil, hemen turist info'ya gidip bir Belfast haritası alıyoruz, bir de yakında nerde kitapçı var diye soruyoruz. Bu sayede benim bildiğim kitapçıya kırtasiye açısından bin basar nitelikte başka bir kitapçı öğreniyoruz. Tabii ki ilk işim mektup kağıtlarına saldırmak oluyor. Yarım saatten biraz fazla süren seçme sürecinin ardından ellerimde kağıtlarım ve iki dolap kilidi ile çıkıyoruz dükkandan.

Yılın başından beri spora gidiyoruz ama soyunma odaları konusunda biraz sıkıntılıyız. Çünkü üyelere özel olan soyunma odalarındaki dolapların kilitleri yok, her üye kendi kilidinden sorumlu. E bizim de kilidimiz olmadığı için üye olmayanların 1 pound atarak kullandıkları yerleri kullanıyoruz. Normalde bu da sorun değil ama havuzu kullanmak istediğimiz zaman üyelerin soyunma odası çok daha avantajlı oluyor havuza yakınlığı, saç kurutma makinesi, duşlar, vs. açısından. Biz de kilitsizliğimiz yüzünden havuzu kullanamıyoruz. Ama artık mor ve mavi kilitlerimiz ve dolayısıyla da havuz hayallerimiz var.

Kitapçıdan çıkıp Apple Store'a doğru koşuyoruz. İki derdimiz var. Birisi benim iPhone, birisi de sevdiceğin MacBook. Mac Book için bugüne randevu veremiyorlar ama iPhone için 1 saat sonrasında bir boşluk var, beni araya sıkıştırıyorlar. Biz de bu bir saatlik boşluğumuzda civarın en UCUZ kahvecilerinden biri olan Starbucks'a gidiyoruz. Bir saat kadar kafa dinliyoruz derken telefon çalıyor. Arayan ev sahibi. "Muslukçu ansızın çıkageldi. Biz hallettik sizin bulaşık makinesini. Ortalık biraz kirlendi ama elektrik süpürgesiyle aldık, fazla bişiy yok ama yine de azıcık temizlik gerekebilir. Siz de makineyi ilk çalıştırırken bi dikkat edin bakalım damlatıyor mu, biz birkaç dakikalığına test etmek için çalıştırdık" Evet, tam da korktuğum başıma gelmiş! Neyse diyoruz, en azından halledildi artık.

Apple Store'daki ablaya anlatıyorum derdimi, kitleniyor bu alet hiç söz dinlemiyor diye. Yazılımsal bir sorun olabilir diyor. Format atacağını tahmin ederken ben, "yenileyeceğiz bunu" diyor. Neyse ki böyle bir şey olabileceğini tahmin edip yedeklemiştim Cuma akşamı ofisteki bilgisayara. İyi madem diyoruz. 1 ay içinde ikinci yeni iPhone'umu alıyoruz, eve geliyoruz.

Evdeki manzarayı layığıyla anlatabilmemin imkanı yok. O an o kadar sinirli olmasaydım da fotoğrafını çekebilseydim keşke. Özetle, kilimler bir yana kaldırılmış, yerler çamur. Masa kenara çekilirken masanın üzerindeki kaplardan biri yere düşmüş ve içindekiler etrafa saçılmış. Su vanasına ulaşmak için yatak odamızdan geçerek banyoya girmişler. Banyodaki depomsu kısıma yerleştirdiğim her şeyin altı üstüne getirilmiş ve vanaya ulaşılmış! E be adam! Bu ev senin yüzyıllık evin! Bilmiyor musun su tesisastı nerde? Bu iş için benim yatak odama banyoma girmen gerekecekse ben yokken bunu yapma isteği nedir? Sadece ben değil sevdicek de çok sinirlendi bu sahneye haliyle. İkimizden birimizin sinirli olduğu zamanlar tamam da ikimiz birden sinirlenince işler pek kolay olmuyor haliyle. Neyse, durumu kabullendik, temizlik yaptık, sinirli sinirli oturduk kıçımızın üstüne. Zaten temizlik ve bir de hızlıca yemek faslı bittiğinde saat çoktan gece yarısı olmuştu.

Çarşamba sabahtan rutin toplantı vardı. Sonrasında da patrona gidip imzalatmam gereken birkaç evrak.. Bir de bu Güney Afrika seyahati nedeniyle sağlık ocağının bana bazı aşılar önerdiğini ve onlar için öğleden sonra sağlık ocağına gidip aşı olacağımı söyledim. Adam ben de olmalı mıyım acaba diyeceği yerde yüzünü astı, iyi peki dedi. Uyuz! Sanki ben işten kaçmak için yapıyorum bunu. Mal herif! Öğle arasında pek nadir yaptığımız bir şekilde yemek için dışarı çıktık sevdicekle. Yemeğimizin ortasında gözlemevinin en sevimli iki tipi de katıldı bize ama biz alelacele kalkmak zorunda kaldık aşılara geç kalmamak için. Neyse ki gecikmedik. Sol koluma Difteri/Tetanoz/Polio sağ koluma da Hepatit A ve Tifo karışımı. Soldaki hiç acımadı ama sağdaki hem yaparken hem de sonrasındaki 5 dk boyunca çok fena yaptı beni. Gün boyu iki kolum da sızladı ama çok da dayanılmaz bişiyler olmadı.

Aşıdan çıkınca eve gidip dinlensem mi yoksa ofise mi dönsem diye kararsızdım sabah evden çıkarken ama gündüz patronun suratsızlığı ile ofise dönüp orda aylaklık edeceğim kesinleşti. Biri benle inatlaşmaya görsün işte! Zaten akşama doğru da çıktık aylık ev alışverişi yaptık.

Perşembe gündüz nasıl geçti bilmiyorum. Önceki yazıda yine unutmuşum yazmayı, geçen cuma patronla bir görüşme yaptım. Mart sonunda vermem gereken bir rapor var üniversiteye, ve Mayıs-Haziran gibi de o raporun sunumunu yapmam gerek. Bununla ilgili Cuma'ya kadar benden bir "yol haritası" istedi. Yol haritası diyerek ne kastetti acaba diye düşünürken ben, bi baktım ki adam odamda duruyor. İşler nasıl gidiyor diye sormaya gelmiş, te allaam! Dedim işte senin istediğin "yol haritası"na bakınıyorum naapsam diye, meğer istediği şey raporun içindekiler kısmı imiş. Bi yandan raporu yazmamı bi yandan da indirgemelere devam etmemi ve analizlere başlayıp bitirmemi istiyor. Sanırım akşam yemeklerinde karısıyla sohbet etmek yerine bu kıza daha başka ne iş verebilirim diye düşünüyor. Ne yapmam gerektiğini anlayınca tabii ki yapmak yarım saatimi aldı ama süsleme kısmı bitmedi. Cuma günü rapora ek bir de zaman çizelgesi hazırladım. Götürdüm verdim, pek bi etkilendi tabii. Sonra bi de tatil planımı söyleyip raporun sunumunu Mayıs'ta yapmak istediğimi anlattım.

WOS: Haziran başı-ortası gibi Tr'ye gitmek istiyorum çünkü seçimler var ve oy kullanmam gerek.

P: Heheheee, posta ile oy kullanamıyor musunuz?

WOS: Hayır güvenli olmaz öyle. Gerçi şimdi de oyları saydıklarına inanmıyorum ama en azından ben üzerime düşeni yapayım istiyorum.

P: Tamam.

WOS: Bu durumda bu sunumu Mayıs'ta yapsam olur mu?

P: Benim için sakıncası yok ama komitedeki diğerlerinin tarihlerinin uyması da önemli. Ben bununla ilgili bir mail atayım.

Bu konuşmadan 15 dk sonra mail posta kutumdaydı. Adam iki dönem önermiş sunumlar için, ya 23 Mayıs haftası ya da 13 Haziran haftası. Benim adama verdiğim zaman çizelgesinde ise sunum Mayıs'ın son haftası görünüyor ve ben 10 Haziran'dan 20 Haziran'a kadar tatildeyim. Ya adama yazıp veriyorum da hala neyi anlamıyor, ne diyor da dediğinin farkında değil, bilmiyorum!

Salı günü gittiğimizde Apple Store, Mac Book için Cumartesi'ye randevu vermişti. Ve işin sinir bozucu yanı şu ki, yeni verdikleri iPhone da ha bire kitleniyor, fotoğraf çekmek çin işkencesi! Ben de iPhone için de bir randevu aldım Cumartesi'ye, böylece bir taşla iki kuş vuracağız ümidiyle. Cumartesi yine sabahın 6,5'unda kalktık, kahvaltı yaptık. Baktık ki cumartesi günü otobüs 7:15'te değil 7:30'daymış. Bizi aldı bir rehavet. "Zaten hava da çok soğuk" "Ya bugün cumartesi olduğu için iki kat bilet fiyatı ödiycez" "ya baksana daha güneş bile yok ortada" "ya akşama da misafirler gelicek, ya yetişemezsek" derken kendimizi yeniden sıcacık yatağımızda bulduk. Randevuları internetten iptal edip horrrr. Aslında gidebilseydik hem telefonu ve notebooku tamir ettirecektik hem de ben biraz hediye alışverişi yapacaktım, bi de sevdiceğe kitap alıcaktık. Ama gelecek haftaya ertelendi artık naapalım.

Evde kalmanın verdiği mahmurlukla uyanmamız 12'yi buldu. Evi temizledik, ortalığı toparladık derken akşam oldu. Geçen hafta spordayken televizyondan öğrendiğim çilekli rulo kek tarifini uygulamak için gayet iyi bir bahaneydi akşamki toplantı ama tarifin detaylarına bakınca sadece kek tarifini kullanıp gerisini yine doğaçlama yapmam gerektiğini farkettim. Neyse ki sonuç gayet güzel ve lezzetli oldu ve zaten bu arada da millet gelmeye başladı teker teker.

Biz AKP'ye içtik, siz ne yaptınız bilmiyorum. Beklediğimin onda biri kadar ses getirmedi bu etkinlik, ya son anda herkes vazgeçti ya da basın pek ilgi gösteremedi malum ödleklik faktörü nedeniyle. Bi de bugün facebook'ta izlediğim bir videoya bakınca biraz ayaktakımına kalmış aylak bir etkinlik olmuş gibime geldi. Belki de Mısır'daki olayların yanında böyle gelmiştir bana. Haksızlık etmemek lazım kimseye.

Dün gece iki Hintli bir İngiliz bir de Alman misafirimiz vardı. Aslında gelmesi beklenen daha fazla kişiydi ama son dakika aksilikleri işte. Yine de en keyifli ev partilerimizden biriydi. Jenga'yı bir "drinking game" haline dönüştürmüş bir oyun almıştık taa ne zaman, oynamak bugüne kısmetmiş, çok eğlendik hepimiz, çok çok da sohbet ettik. 4 misafirimizin 3ü ilk defa gördü evimizi, hepsi de çok sevdiler. Hemen herkesinki gibi bunların ilk cümlesi de "evin heryerini doldurmuşsun" oldu. İçimden siz bir de benim yurttaki odamı görseydiniz dedim =) O kadar çok ve hızlı içtik ki anlatamam. Ama hiç başım ağrımadı! Ertesi gün ağrır kesin diyordum ama şimdi de ağrımadı! Çook mutluyum!

Bugün için plan kahvaltının ardından havuza gitmekti aslında ama aşılar beni biraz tedirgin etti. Sevdiceğin de tembelliği had safhaya ulaşınca havuz yalan oldu. Zaten bu Difteri/Tetanoz/Polio aşısı yapılan sol kolum biraz kızardı ve şişti. Bi de her iki kolun ağrısı da geçmedi bi türlü. Böyle olunca vücudun bağışıklığı zaten zayıftır şu günlerde bi de gidip mantar falan enfeksiyonlarla karşılaşmayalım diye pek istekli olamadım yüzmeye.

Sabah kahvaltımız dünden artanlar oldu. Ne zamandır istediğim Chronicles of Narnia - Prens Caspian inmişti, onu izledik. Sonra bi önceki yazıyı yazdım ve akşam atıştırmacamız ekmek arası peynir ve domates. Şimdi ben bu yazıyı yazana kadar da akşam oldu. Sanırım birazdan fingerfish ve biraz sebze eşliğinde House M.D. izler, geceyi kapatırız.

İşte iki hafta böyle koşuşturmaca, heyecan ve hayal kırıklıkları ve mutluluklar ile geçti gitti su gibi. Bakalım bu hafta bizi neler bekliyor.

Bu hafta perşembeye kadar kodlamayı bitirmem lazım ki hafta sonuna kadar kodları çalıştırma kısmını da halledeyim.

Pazartesi veya Perşembe gerçekleşecek bir grup toplantımız var. Pazartesi gerçekleşecekse eğer, ben hala kesin saatinden habersizim, ne güzel di mi? Sanırım Çarşamba günü patron ortalarda olmayacak, bu durumda Belfast'a gidişi Çarşamba yapabiliriz gibime geliyor. Bunların dışında en azından Pazartesi, Çarşamba, Cuma ve Cumartesi spora gitmek istiyorum ama bakalım ne kadarını yapabilicez.

Eee, sizde ne var ne yok bakalım? Ben çok anlattım, sıra sizde!

Zorlu hafta 1

2011-01-30T19:51:00.001+02:00

Şu geçen iki haftayı bir anlatayım da vakit burda nasıl hızlı geçiyor bilin siz de.

Önceki hafta

Malumunuz patron bana Güney Afrika'ya gideceğimi söyleyince ben daldım hayaller alemine. THY sayesinde İstanbul'da geçirebileceğim iki koca gün beni en az gözlem yapacak olmam kadar sevindiriyordu. Penguenler meselesini hiç hesaba katmıyorum bile. Ptesi günü gittim patronun yanına.

WOS: Biletlere baktım ben, ama ödeme işlemi nasıl olacak kesinleşti mi?

Patron: Muhasebeciyle konuştun mu?

WOS: Hayır, önce sana geldim işte.

P: Tamam git muhasebeciyle konuş, sorun çıkarsa o zaman bana haber ver.

WOS: Peki. Almak istediğim bilet bu. Şu gün burdan yola çıkıp senin varışından bir gün geç varıyorum. Bu yüzden seninle aynı taksiyi paylaşamayacağım, bu bir masraf olabilir ama otelde bir gün az kalacağım için bunlar birbirini dengeliyor.

P: Ha, bir gün geç geliyorsun yani. Farklı uçakla gelmek istiyorsun, tamam, sorun yok.

WOS: Aynı uçakla gelmemi tercih ediyorsan öyle yapayım ama ben bunu seçtim. senin uçağından çok daha ucuz, en ucuz uçuştan da 10 pound pahallı.

P: Yok canım 10 pundun lafı olmaz zaten. Tamam sen bilirsin.

WOS: Teşekkür ederim. Peki, başka bişiy var mı?

P: Bi durum var aslında ama seninle pek ilgili değil. Mayıs sonunda Şili'deki gözleme Naz gidecek ama vize alması gerekiyor. Bu da biraz sıkıntılı. Sen bi bakabilir misin acaba Şili senden de vize istiyor mu?

St.Ziza'nın paylaştığı bir vize rejimleri dosyası vardı, Türkiye hangi ülkeden vize istiyor, hangi ülkeler Türkiye'den vize istiyor vb. bilgiler içeren. Hemen koştum baktım ki Şili Türkiye'den vize istemiyor, sanırım 30 güne kadarki kalış süreleri için. Gittim söyledim patrona, söylemez olaydım. "İyi o zaman sen bi süre daha bekle, bişiy söyleme muhasebeciye, Naz'la ilgili bir haber bekliyorum, ona göre karar veririz. Tabii bu durumda Naz'ın ne diyeceği de önemli, onunla da konuşmam gerek."

WOS: Naz mutfakta, şimdi çağırayım mı? (mutfak patronun odasının hemen yanı)

P: Hayır, o benim yanıma gelmesi gereken vakti kendi biliyor. (bu da sana kapak olsun)

Heycanım kursağımda kaldı mı? kaldı! Neyse dedim, bakalım Şili'de neler varmış, bakalım THY ile yine aynı İstanbul atraksiyonunu yapabiliyor muyuz? Baktım ve fark ettim, Şili Cape Town ile aynı tarafta değil ki, nasıl yapcan İstanbul aktarmasını, salak!

Salı günü oldu, patron Şili'ye değil Güney Afrika'ya gideceğimi söyledi bana. Ben her iki gözleme de giderdim halbuki =) ama Naz şimdiye kadar hiç gözleme gitmemiş, o yüzden bu biraz zor bir hayal benim için. Bu tür şeylerde olabildiğince gözlemevine az masraf çıkarmaya bakıyorlar. Naz'ın vize alması içinse Londra'ya bizzat gitmesi gerekiyormuş. E pasaportu alır almaz da vizeyi vermedikleri için, büyük ihtimalle orada en az bir gün kalması veya yeniden gitmesi gerekecek, ki bunlar da gereksiz masraf. Neyse, ben bilmem. Şimdi istikamet, muhasebeci. Gittim anlattım hatuna durumu ama aklına yatmayan bişiyler varmış ki ertesi gün benim patronla konuşacağını söyledi.

Çarşamba günü, postalarımı kontrol etmek için ana binaya geçtim. Benim patron, sekreter, muhasebeci, daha bi dolu kişi ve posta kutularımız ana binada; benim odam kütüphane binasında. Patron dedi ki PT adından bir seyahat acentası var şu sokakta, ben birazdan onlara ve sana bir e-mail atıcam, bunun ardından oraya gideceksin, biletini alacaksın, faturayı gözlemevine kesecekler, nema problema. Peki dedim. Öğlen mail geldi, biz de koyulduk yola. Yol boyu "noolur allahım THY bileti satmıyoruz demesinler" dualarıyla geçti. Girdik içeri, biraz bekledikten sonra sıra bize geldi. Kadına anlattım istediğim uçağı, aradı baktı ama bulamadı. Zaten niyeti de beni patronla aynı uçağa koymaktı belli ki. Bulamadığını görünce üzüldüm haliyle, neden bu kadar önemsediğimi sordu, küçük emrah'a bin basacak bir ifade ile "annemi görecektim" dedim. Kadının gözleri doldu bir an. "Belki bişiyler yapabilirim" diyip bir yerlere telefon etti. Ve hatta detayları anlatınca ben, THY uçuşunu patronun uçuşundan olabildiğince ucuza getirmek için de elinden geleni yaptı. Giderken yanıma almıştım yer ayırttığım uçuşların sefer sayılarını, o şekilde arayınca buldu. Ve tabii THY uçuşu yine patronumunkinden ucuz! Yani gözlemevinin kabul etmemesi için bir sebep yok. En ucuz uçuştan 30pound daha pahallı ama patronun bu miktarı önemsemeyeceğinden eminim. Ama yine de ödemeyi yapacak olan ben değil kurum olduğundan, kadın kurumdan onay almak üzere patronu aradı. Durumu anlattı: "mailde bahsettiğiniz bayan yanımda. istediği uçuşa baktık, en ucuz uçuştan 30 pound daha pahallı ama sizin uçuşunuzdan daha ucuz. Satış işlemini gerçekleştirmeden önce onayınızı almak istedim." sessizlik.."anlıyorum tabii ki, isterseniz kendisini vereyim bunları siz anlatın ona" dedi ve telefonu bana verdi.

WOS: Efendim, sorun nedir?

P: Bu tür şeyler yapmadan önce bana haber versen iyi olurdu.

WOS: Pardon?

P: Bu tür şeyler yapmadan önce bana haber versen iyi olurdu.

WOS: Bu tür şeyler derken?

P: Yani farklı uçuşla gitmek istemişsin.

WOS: E pazartesi günü konuştuk bunu zaten. Ben tercih ettiğim uçuşu gösterdim. Sen de "bir gün geç geliyorsun yani" dedin.

P: Evet, doğru, konuşmuştuk. Ben de öyle dedim ama dediğimin farkında değildim. (hatta aynen şöyle dedi: "Yes, I've said so, but i didn't realise")

İşte o an benim b.k gibi kaldığım andır! Ne demek dedim ama farkında değildim? Ne demek bu ya? Kadına rezil olduğuma mı yanayım, bundan sonra adamın neyi dediğinin farkında olup olmadığını asla bilemeyecek oluşuma mı, yoksa İstanbul hayallerimin suya düştüğüne mi? Sinirden ellerim titredi ama o noktada tartışmayı telefonda sürdürmenin alemi yoktu. Fark ettim ki adam hala konuşuyor.

P: Farklı uçuşla gelirsen havaalanından gideceğimiz yere kadar olan taksi masrafını ikiye katlamış oluruz. Hem zaten bayanlar genellikle günay afrika gibi bir yerde hele ki ilk defa gidiyorlarsa yalnız olmayı istemezler.

Bu argümanları bana ben odasındayken söylese hepsinin cevabı vardı. Tüm derdimiz bir taksi parasıysa ben annemi görmek için on taksi parası fazla vermeye hazırdım çoktan ama bu tartışmanın ne yeri ne de zamanı doğru değildi artık. Yapabileceğim tek bir şey var adamı öldürmemek için, kısa kesmek.

WOS: Bunları seninle konuşmuştuk, konuşurduk ama belli ki bir yanlış anlaşılma olmuş. Sorun değil, senin uçağınla geliyorum, tamam.

İşin salak kısmı da şu ki, eminim Cape Town'da havaalanından otele gidiş için taksiye vereceğimiz para benim THY uçuşumla onun uçuşu arasındaki farktan azdır. Yani maddiyatı bahane etti ama böylesi daha pahallıya geldi. Eğer derdi benimle birlikte gitmek ise, herhangi bir sebepten ötürü, bunu açıkça söylemesi de gayet yeterli olurdu ama böyle saçma bahaneler... Arrrgh! Bir de bu gözlem faslı ilk çıktığı zaman sormuştum bu erken gittiğimiz iki günde gözlemle ilgili yapmamız gereken işler var mı yoksa serbest miyiz diye, kendisinin orada görüşeceği ahbapları olduğunu söylemişti. Şimdi bu Güney Afrika'da yalnız kalmak istemeyen bayan meselesini düşününce merak ediyorum bu adam ya beni de gittiği her yere beraberinde götürecek, ya beni Rapunzel misali otele kitleyecek kendi gezecek ya da benim gezmeye gittiğim her yere benimle birlikte gelecek. Bakalım hangisi?

Çarşamba günü de böyle bitti. Akşamında spora gidip 1 saatte 300kalori yakıp geldim. Bu spor meselesi başlayalı da neredeyse 1 ay oluyor ama anca haftada 2 kere gidebiliyoruz ve gözle görülür bir değişiklik yok henüz. Gerçi hızlı sonuç beklememek lazım derler hep.

Perşembe ve Cuma olabildiğince çalışmaya çalışarak geçti.

Cumartesi günü kendimizi web sitesi tasarlamaya verdik. Şimdiki sitemden biraz farklı bir banner ve bir de İngilizce-Türkçe seçenekleri ile daha güncel birşey yapmak istedim. Bitmedi tabii. Tasarımı bitti de içerik bitmedi. Kendime bu iş için vakit ayırınca aklıma 4 aydır teyzemin kendi sitesi için istediği düzeltmeler geldi, bir de onları yapıyım diyince zaten gün bitti. Akşam yemeği, ve birkaç bölüm House M.D. ve sonrasında horr...

Pazar günü ise biraz ev temizliği biraz da dikiş işleri ile uğraştım. Dikiş diyince aklınıza hemen nakış geldi di mi? Hahaha! Bilemediniz! Dikiş değil aslında dikim demem gerekirdi. Dört çeşit mutfak baharatı, kişniş, fesleğen, maydanoz ve frenk soğanı diktim. Toprağı ve tohumu bir set halinde satılıyor zaten.

Ve koca hafta bitti. Buraya kadar okumayı başarmış olana bir kahve molası şimdi. Ben de ekmek arası domates ve peynir yapıp gelip geçen haftayı yazayım. ;)

Hızlı

2011-01-28T03:05:00.000+02:00

Yarın zip diye bitcek, biliyorum. Akşam olabildiğince erken gelcez eve
ki ctesi için kek yapicam. Ptesi günü spor salondayken BBC4 açıktı,
ordan süper bi rulo kek tarifi öğrendim, onu yapcam unutmadan. Zaten
ctesi sabah erkenden early bird ile Belfast'a gitcez Macit'i servise
götürmek için.

Bu arada Salı günü iPhone'u servise götürdük ha bire kitleniyo diye,
yine yenilediler aleti iyi mi? Bu üçüncü iPhone'um oldu! Neyse ki bu
defa yedek almistim onceden.

Belfast'a gidince bi de çok sevdiğim birisine bisiy alicam onun
heyecanı var azıcık ama asıl olay ctesi aksamı gelecek olan
misafirlerde. Pazar günü de yüzmeye gideriz dedik ya, enerji kalırsa
artık.

Ualnız hersey bir yana, Difteri/tetanoz/polio aşısı olunca ertesi gün
şiş, hafif kırmızı ve ağrımı bir kol ile uyanmak normal midir? bilen
varsa bi ses verirse çok sevinirim.

Bilgisayar karşısına geçmeye üşenen cadi iPhone'dan bildirdi. Bu yoğun
haftanın detayları pek yakında readerinizda!

2011'in süprizleri!

2011-01-15T21:15:00.002+02:00

Dün süper gelişmeler oldu! Aslında 2011'e girdiğimizden beri iş yerimdeki gelişmeler gerçekten çok güzel.

Dün danışmanımdan gelen bir e-maille öğrendim ki Mart sonunda Cape Town'a gidiyormuşum 8 gecelik bir gözlem projesi için. Güney yarım küre yahu! Yeni yeni takımyıldızlar, pırıl pırıl bir gökyüzü! Üstelik 1.9metrelik bir teleskop!!!


Fotoğrafı TWAN projesinden Serge Brunier güney yarım küreden çekmiş.

Gözleme gidecek öğrenci olarak beni seçmelerinde en önemli etkenin Güney Afrika'nın Türkiye'den vize istemeyişi olduğunu düşünüyorum. Pek tabii ki danışmanımla birlikte gideceğim ancak kendi uçak biletini önceden almış, benim de mümkünse onunla gitmemi ama daha önemlisi en ucuz uçak biletini bulmamı istediğini söyledi. Ne de olsa masrafları gözlemevi karşılayacak. Hal böyle olunca ilk adres olarak skyscanner'e baktım tabii ki. O sırada THY'dan alıp da kullanamadığımız ve açık bilete dönüştürmek zorunda kaldığımız için kullanılmayı bekleyen biletlerimiz geldi aklıma ve THY'nın sitesinden arattım Londra-CapeTown uçuşunu. Aha! Ne olsa beğenirsiniz? Sizi bilmem ama benim en beğeneceğim şey olmuş: Bu uçuş danışmanımın gittiği havayolu firmasından hem daha ucuz hem de İstanbul'da 1 gün beklemesi var!!! Yani sadece Güney Afrika'ya gitmekle kalmıyorum arada bir de koskoca bir günüm oluyor İstanbul'da. Hem de hem gidişte hem dönüşte!!! Pazartesi kesinleşecek son bir kaç detaydan sonra sıra bileti almaya geliyor. Eğer bir aksilik çıkmazsa THY ile uçmak konusunda ısrarcı olmayı planlıyorum ama görücez bakalım... Her şey planladığım gibi giderse 20 Mart Pazar sabaha karşı 4 civarı İstanbul'a varıyorum ve Cape Town uçuşum taaa gece 10'da! Yani Zerrincim'le geçirebileceğim koskoca bir günüm oluyor! Dönüşte de yine aynı şekilde 2 Nisan Cumartesi gününü İstanbul'da geçirebiliyorum. Sanırım uçuşun ucuz olma sebebi de bu, yani yolcuyu İstanbul'da koskoca bir gün bekletiyor THY, aman ne sıkıcı ne fena! =)

Dün akşam Max Planck Lindau'da doktorasını yapan ve 2 aydır burda olan Etiyopya'lı arkadaşımıza güle güle partisi düzenledik. Günün malum heycanı tabii ki dilime de düştü ve herkese anlatıp duruyorum Zerrincim'i göreceğim için nasıl heycanlı olduğumu. Meğer bu ay doktorasını bitirip Mart itibariyle NASA Kepler ekibine katılacak olan KüçükPrens de daha önce gitmiş CapeTown'a. Heycanla güney yarım küre yıldızlarından, Samanyolu'nun orada ne kadar parlak olduğundan ve Büyük Macellan Bulutsusu'ndan bahsetti hızlıca. Bir de civarda penguenleriyle ünlü bir kasabayı anlattı, mutlaka gidip görmelisin diyerek.

Güney yarım küre yıldızları, parlak bir Samanyolu, penguenler, yeni bir ülke ve yeni bir şehir derken... Fark ettim ki yukarıdaki kadar mükemmel olmasa bile kayda değer bir Samanyolu fotoğrafı çekemeden dönersem CapeTown'dan, gözüm açık gidicem bu dünyadan. O yüzden ucuz, yeni başlayanlar için makul ama adi olmayan bir DSLR arayışına giriştim. Arkadaşım Canon 550D önerdi. Burdaki fiyatı Türkiye'dekinin neredeyse yarısı ama burada kredi kartına taksit yapmıyorlar nedense. Trink para olunca burdan almak zor ama taksitle bile olsa Türkiye'den almak çok anlamsız. Hal böyle olunca ben de Canon 1000D'ye bakıyorum şu sıralar, ama sevdicek pek beğenmedi onu da. Sözün özü arkadaşlar, DSLR makineler hakkında fikri olan varsa birkaç satır bişiyler yazarsa çok mutlu olurum.

18

2011-01-14T02:59:00.000+02:00

18 yaşındaki insan kanunların önünde artık reşittir. Yani yaptığı her hareketin sorumluluğunu taşıyacak bilinçte bir bireydir. Bu durum beraberinde neler getirir bakalım:

18 yaşındaki insan evlenebilir. Yani hayatının geri kalanını ailesinden olmayan birisi ile geçirmeye karar verebilir. Bir yuva kurabilir ve bu yuvanın sorumluluğunu üstlenebilir. Bu ne demek, biraz daha yakından bakalım. Ailesinin geçimini sağlamak zorundadır 18 yaşındaki birey. Yani çalışmak zorundadır. Çalışmak, ya birisinin emri altında ya da kendi işini kurarak. Birisinin emri altında, yani işçi olarak, yani işverenine karşı sorumluluk üstlenerek, üstlendiği sorumluluğu yerine getirip para kazanarak çalışmak. Kendi işinde, yani işveren olarak, kendi ailesinin yanısıra bir de çalışanına karşı sorumluluk alarak, kendisine verilen iş gücünün karşılığını maddi olarak ödeyerek. Yani evlendiği insanı yüz üstü bırakmaz, işçisine/işverenine dolandırıcılık yapmaz.

18 yaşında evli bir insan çocuk sahibi olabilir. Yani, kendi gelişimini tamamlamış olmasının yanı sıra bu dünyaya yeni bir canlı daha getirip onun da gelişiminin sorumluluğunu üstlenebilir.
(Aslında bunları yapmak için 18 yaşa bile gerek yoktur, ailenin izniyle 16 yaşındaki birisi evlenebilir, çocuk sahibi olabilir. Yaş: 16!) Yani bu insan dünyaya getirdiği çocuğu aç bırakmaz, eğitimsiz bırakmaz, sömürmez, ona zarar vermez.

18 yaşındaki birisi yaptığı hataların sorumluluğunu yetişkin bir birey olarak üstlenir aksi halde cezai yaptırımlara tabi tutulur. Yani hırsızlık yaparsa, adam yaralarsa, adam öldürürse vs., çocuk ıslah evine değil hapishaneye gönderilir, ve belki de ölüm cezasına çarptırılabilir. Yani bu insan başkalarına hakaret etmez, önüne geleni dövmez, hırsızlık yapmaz, çocuk kaçırmaz, şantaj yapmaz, adam öldürmez.

18 yaşındaki birisi silah ruhsatı edinebilir. Bu ne demektir? Bu yaşı doldurmuş birey, silahını doğru zaman ve doğru amaçlarda kullanmasını bilecek zihinsel yeterlilikte birisidir. Yani bu insan eline tabancayı alıp kafasına göre sağa sola kurşun saçmaz.

18 yaşındaki birey oy kullanabilir. Böylece yerel ve idari seçimlerde söz hakkına sahiptir, ülkeyi yönetmeye muktedir kişilerin tayini yapabilecek erişkinliğe sahiptir. Yani bu insan ülkeyi kötü emellerine alet edecek insanlara oy vermez.

İlginçtir ki ülkemizde, 18 yaşında evlenebilen, ailesinin sorumluluğunu üstlenebilen, çocuk sahibi olabilen, oy kullanabilen, silah alabilen, sorumsuz davranışları karşısında cezalandırılabilen ve hatta belki de öldürülebilen bu insan, neyi ne kadar yiyip içeceğine karar verecek olgunlukta değildir.
Ve benim de bunu anlamam mümkün değildir!

Ama yazı böyle bitemez, pardon! Aslında şöyle bitmeliydi yazı:

İşte tam da bu yüzden devlet büyüklerimiz 24 yaş ve altındaki bireylerin alkole yakınlaşmasından korkarak gerekli önemleri uygulamaya koymaya çalışmaktalar. Umuyorum ki 24 yaş altındaki insanların mide sağlığı açısından kola tüketimleri, kulak sağlığı açısından kulaklıklarındaki max. ses seviyesi, boğaz sağlığı açısından dondurma soğukluğu ve dil sağlığı açısından çay kahve sıcaklıkları da yakın zamanda kontrol altına alınacak ve gerekli düzenlemeler yapılacaktır.

Be hey dürzü!

2011-01-14T02:47:00.000+02:00

Ne ararsın Tanrı ile aramda?

Sen kimsin ki orucumu sorarsın?

Hakikaten gözün yoksa haramda,

Başı açığa neden türban sorarsın?

Rakı, şarap içiyorsam sana ne?

Yoksa sana bir zararı, içerim.

İkimiz de gelsek kıldan köprüye,

Ben dürüstsem sarhoşken de geçerim.

Esir iken mümkün müdür ibadet?

Yatıp kalkıp Atatürk'e dua et...

Senin gibi dürzülerin yüzünden

Dininden de soğuyacak bu millet.

İşgaldeki hali sakın unutma!

Atatürk'e dil uzatma sebepsiz!

Sen anandan yine çıkardın amma

Baban kimdi bilemezdin şerefsiz!

Neyzen Tevfik

Okunmamışlar okunmuş

2011-01-11T01:17:00.000+02:00

Bazı bloglar var ki günlük koşuşturmaca içinde okumaya kıyamıyorum. İstiyorum ki alayım netbook'umu kucağıma, kahvemi elime, geçeyim ekranın karşısına, sanki o blogun sahibiyle karşılıklı sohbet edermişcesine okuyayım yazıları. Ne var ki sevgili reader bu zevkimin içine ediyor zaman zaman. Okumadığım çoğu yazı okunmuş haline geliyor. Nedir ulan bu durum diye celallendim ve bakın ne buldum: Tıklayınız!

Tembeller için özet geçeyim. Dur ya! Nedir bu tembelleri besleyişimiz? Sonra da şikayet et neden tembeller diye! Hep benim gibilerin yüzünden. Tembeller için özetmiş. Peh! Bırak okusun tembel!

Neyse, olay şu: 30 günden daha eski yazılar otomatik olarak okundu olarak işaretleniyormuş. Aynı şey 10.000'den fazla okunmamış yazı olduğunda da söz konusuymuş. Bu iki koşuldan herhangi birinin sağlanması durumunda koşulu sağlayan yazılar okundu olarak görünüyorlarmış.

Bilginize.

Mukaddes Yıldızlar

2011-01-11T01:01:00.001+02:00

Dün akşam aklımda ne vardı da "mevcutları okuyup bitirin, yeni yazı geliyor, ona göre. sonra çok yazı birikti okuyamadım diyen olmasın" dedim twitter'da bilmiyorum. Dün gece yatağa girene kadar aklımdaydı halbuki.

Neyse şimdi aklıma gelen şey başka. Maya kitabını okuyorum Jostein Gaarder'in iki gündür. Yine bol bol düşündürücü bir kitap yazmış Gaarder, tıpkı Sofi'nin Dünyası'nda olduğu gibi.

Fotoğraf, Türkiye'nin adını uluslararası ortamlara taşıyan başarılı astrofotoğrafçılardan Tunç Tezel'e ait.

Işık kirliliği arttıkça insanların içi de kirleniyor aslında, biliyor musunuz? Şu ışık kirliliği yüzünden bence birçok insanın piçliği. Anlatayım nasıl olduğunu . Işık kirliliği olmasa, insanlar geceleyin gökyüzüne baktıklarında alev alev yanan lambaları değil de yıldızları göreceklerdi; hem de yüzlerce, binlerce ve belki de milyonlarca. O kadar çok yıldız görmek insanı ister istemez düşündürür: Ne kadar çok yıldız var.. Hem de bizden ne kadar uzaktalar.. Evren ne kadar büyük..Ben ne kadar küçük kalıyorum.. diye. Sonrasında gözün kayınca uzaktaki bir evin penceresine... orada hiç tanımadığım bir dolu insan var. Hepsinin ayrı ayrı dertleri, neşeleri. Kim bilir kaç tanesi sevgilisine üzülüyordur, kaçı sınava çalışıyor, kaçı sağlığından endişeleniyordur. Koskoca evrende küçücük ve milyarlarca canlılarız biz. Bir karıncanın derdi tasası bizi ne kadar etkiliyorsa bizim de bu Dünya'daki hırsımız, kaygılarımız anca o kadar etkiler koca evreni. diye düşünen bir tek ben çıkmam elbet değil mi? Tüm bu düşünceler insanları biraz daha insaflı kılmaz mıydı hayata ve birbirlerine karşı?

Peki ışık kirliliğinin hiç de fazla olmadığı dönemlerden birinde karşımıza çıkmadı mı Hitler? E yıldızlar mukaddes şeylerdir dedikse şeytana pabucunu ters giydirir de demedik elbet.

Dantel, Hubble ve Karpuzlar

2011-01-08T16:35:00.001+02:00

Pippi Haşmet'limizin son yazısındaki dantelleri görünce nedense kendimi dantel resimlerine bakınırken buldum. Karşılaştığım inanılmaz şeylerden birkaçını sizlerle paylaşmak istedim.

Aslında danteli sadece hayranlıkla izleyen, yapanlara gıpta eden, ve hatta fırsatı olduğunda yapmayı deneyen birisiyim. Evde dantel görsem depresyona girerim kesin, beni daraltan bi yanı var dantellerin. Yapması keyifli ama evde beslemesi zor şeyler benim için. Belki de aile büyükleri evimizi dantellerle dolduracak ve ben de onları kullanmak zorunda kalıcam diye bir korku olabilir bilinçaltımda. Veya anneannemin toz al diye yakama yapıştığı günlerde sürecin uzamasına sebep oldukları için böyle bi antipati oluşmuş da olabilir. Sanırım çocukluğuma inmemiz gerekiyor...

Gerçi dantel sevmem diyorum ama bu yaz İzmir'de ayıla bayıla aldığım ayakkabının beni kalbimden vuran özelliği dantel olmasıydı.

Düşündüm de, ben danteli giymeyi seviyorum sanırım. Öyle makineden çıkma dantel değil, elde yapılmış dantelden giysiler...

Mesela şöyle şeylere hayır demem imkansız:

Benim asıl yapmak isteyip de yapamadığım şey ise...ıımm adını bilmiyorum sanırım kanaviçe deniliyor. Adamlar benim gibi beceriksizler için çeşit çeşit aparat geliştirmişler ama hiçbirinde başarıya ulaşamadım. Anasınıfındayken yaptırmışlardı bişiyler, o zaman da olmamıştı zaten. Hiç unutmam ilkokuldaki beslenme saatlerinde önümüze serelim diye çantamıza konulan örtüler olurdu ya hani, ha işte onun üstüne çok sevimli bir kız çocuğu işlemişti anneannem. Hala daha saklıyorum onu ama buralara getiremedim ne yazık ki, yoksa bir fotoğrafını koymak isterdim buraya.

Geçenlerde Hubble Uzay Teleskobu'nun 20. yaş kutlamaları sırasında NASA bir yarışma düzenledi Hubble'ın popüler kültürdeki yeri ile ilgili. Günlük hayatta karşınıza Hubble ile ilgili çıkan ilginç şeylerin, uygulamaların vs. fotoğrafını çekip gönderin, yarışmayı kazanın demişler. Ben her zamanki saf salaklığımla anca etrafa bakındım öyle bişiy görebilecek miyim diye. Ama millet almış yapmış. Bu da hep sinir olduğum bişiydir. Adamlar diyor ki etrafınızda Hubble resmi veya logosunun kullanılmış olduğu ilginç bişiy görürseniz fotoğrafını çekip gönderin, millet etrafta bişiy bulamayınca kendisi yapıyor. E öyleyse adam desin ki Hubble'ın ilginç olabileceğini düşündüğünüz bir uygulamasını yapın, fotoğrafını çekin ve gönderin. Böyle dese ben de yapardım orjinal bişiyler. Böylece Türkiye'den ödül alan fotoğraf bir karpuz olmazdı! Olsaydı bile en azından bundan daha artistik bişiy olurdu.

Bak karpuz diyince aklıma geldi. Depolaması daha kolay olsun diye adamların küp şeklinde karpuz ürettiklerini bilmeyen kalmadı artık di mi? Peki ya buna ne demeli?

Christmas'ı ben sevmiyim de kimler sevsin?

2011-01-08T03:50:00.002+02:00

Tarih 21 Aralık olmuş, Tayfun'suz tam 11 gün. Belfast'a giden en erken otobüs 7:15'te ve bizim favorimiz bu, çünkü bu otobüse yarı fiyat ödüyoruz "erken kuş" / "early bird" tarifesi sayesinde. Malum iki kişi olunca küçük indirimler ve bindirimler bizim için büyük. Otobüse kalktığı terminalden binebilmek için aslında yaklaşık 1km yol yürümemiz gerekiyor ama malikanenin çıkışındaki 'Tower Hill' durağını keşfettiğimizden beri 200metre ile kurtarıyoruz durumu.

Kahvaltısız güne başlayınca midesi bulanan OnurCUM'dan dolayı öyle yataktan kalk, uyurgezer halde giyin ve çık senaryosu bizim için söz konusu değil ne yazık ki. 7:15'te terminalden çıkıp 3dk'da Tower Hill'e gelen otobüse binebilmek için 6:30'da kalkmamız gerekiyor. Hava ayaz, kalkmayı başarsak bile yatağın dışında kalabilmek ve giyinme sürecini tamamlamak üstün bir performans gerektiriyor. Ne var ki bu defa azimliyiz. Kalktık, kahvaltı yaptık hızlıca, giyindik, karlı kaygan ve zorlu patikayı aştık, durağa vardık. Güneş bile uyanmamış daha. Saat 7:10. Ve ben fark ediyorum: telefonu evde unutmuşum. !!! Evet dışarı çıkma amacımız telefonu tamire götürmek olabilir ama gel de bunu sabahın köründe hatırla! OnurCUM eve gitse telefonu alsa ve gelse belki yetişebiliriz otobüse, belki ben otobüsü bekletebilirim, ama bu riski göze almıyoruz, kös kös geri dönüyoruz eve. Sonraki otobüs 9:30'da. Koşa koşa giriyoruz yatağa, ısınıyoruz azıcık uyukluyoruz. Vakti gelince yeniden kalk, giyin, yürü..bu defa unutmuyorum telefonu neyse ki.

Yol boyu, 1,5 saat boyunca, uyuyabilecek olmamızın getirdiği mutluluk var ikimizde de. Ne var ki uyumuyoruz bu defa. Biraz yolu izliyoruz biraz kitap okuyoruz.

Belfast'a varınca sakin ve emin adımlarla ilerliyoruz Victoria's Square'e. Apple Store orada çünkü. Herhangi bir tamirciye sormadan önce Apple'a gidip neye mal olacağını öğrenmekte fayda var diye düşünüyoruz. Sonuçta başka yere götürürsek belki daha ucuza halledilebilir ama telefon bundan sonra garanti dışı kalacak demektir. Bu durumu göze almadan önce şartları kontrol etmekte fayda var. Etrafa bakına bakına, sokaklarda ne kadar çok sakız olduğuna şaşıra şaşıra ilerliyoruz (bunun fotoğrafını ayrıca çekip koyacağım buraya ilk fırsatta).

Apple'a girdiğimizde kırmızı gömlekli görevlilerden birine anlatıyoruz durumu kısaca: "telefonda bir sorun var, teknik servise bırakmak istiyorum". Benim daha önce kurcaladığım ama randevu almadığım Apple'ın internet sitesinden randevu almamız gerektiğini söylüyor görevli. İyi ama ben taaa Armagh'tan geldim yahu, başka güne randevu verirsen benim için çok sıkıntılı olacak. Tamam, sakince bakıyoruz, bugün 11:40 için boşluk varmış, ister miymişim? Ulen saat zaten 11:38 istemez olur muyum hiç? Görevli randevuyu ayarlıyor ama benim bilgilerimi sisteme kaydedemiyor bi türlü. Üst kata çıkın, arkadaşlar yardımcı olsun diyor. Çıkıyoruz üst kata. Kırmızı gömlekli görevlilerde birer noel baba şapkası, harıl harıl çalışan insanlar...kalabalık.. Hemen gidip görevlilerden birine anlatıyorum durumu, adımı yazdırıyor kayıt için, sonra da sana ne diye seslenelim diyor, adımı söylüyorum ama aklında tutması imkansız, "pekala" diyorum, "yazdığım gibi okuyacaksın, ben de bana seslendiğini anlayacağım, tamam mı?", önce anlamıyor ama ben "two-cha" yazınca gülümsüyor, okuyor, doğru okuduğuna dair benden onay alıp gözden kayboluyor bir anda.

Üst kat sadece teknik serviste işi olanlar için ayrılmış bir yer. Beklerken sıkılmayalım diye etrafta bazı ürünler, büyük ekranlarda iPod, iPhone, iPad vb. için kullanım kolaylıkları ve ipuçları, çocuklar içinse alçaklara kurulmuş oyunlar yüklü iMac'ler var. Bir de şu yukarıda gördüğünüz manzara var yoldan geçenleri izlemek isteyenler için.

Sanırım 15-20 dk bekliyoruz, sonra bir görevli adımı sesleniyor, gidip yanına anlatıyorum: "Şarjı tamamen bittiği bir gün şarja taktım dolsun diye, bi baktım ki ekran görüntüsü gelmiyor. Diğer tüm fonksiyonları normal ama ekranda bir sorun var, nedenini bilemedim." diyorum. KBB doktorlarındakine benzer bir alet çıkarıp kulaklık girişine ve şarj girişine bakıyor ışıklı büyüteçle. "Islanmış olabilir" diyor, "bilmiyorum ki" diyorum. içeri gidiyor incelemek üzere, geri gelince yine"ıslanmış gibi duruyor, nasıl olduğuna dair bir fikriniz var mı" diyor, "kar yağdı, malum işte, biz de biraz kartopu oynadık arkadaşlarla" diyorum gözlerinin içine baka baka, biraz ezik biraz büzük, "nedir yani sanki sen hiç kartopu oynamaz mısın, affet beni yahu" dercesine, gülümsüyor, biraz rahatlıyorum, "oynarken cebimdeydi, kartopu falan attıklarında palto ıslanınca belki ıslaklık içine geçmiş olabilir, aslında sanmıyorum ama tek yolu bu olabilir" diyorum.

Pekala.. bu durum kısmen garanti kapsamında, çünkü sadece üst kısmından su almış, alt kısmında bir sorun yok. Bu da nasıl olabilir bilmiyorum doğrusu. Üst kısım su alınca ekran devrelerinde soruna yol açmış, bunu değiştirmemiz gerekir ama biz bunun yerine aleti yenilemeyi tercih ediyoruz. Bunun maliyeti sizin için yaklaşık £138. Ama Christmas nedeniyle bu parayı sizden almıyoruz. Sizin için de uygunsa yenisini vereceğim size. Tamam mı?" diyor. Benim gözlerim Varyemez Amca'nınki gibi para işaretleriyle doluyor bir anda. Christmas diye yeni iPhone veriyor bana Apple, daha ne olsun be?!

Tamam tabii ki tamam diye atılıyorum ben. Ama görevli uyarıyor: Peki telefonunuzun yedeğini aldınız mı?

WOS: Iıı, hayır almadım. (içses: hadi sen onu da hallediver bi çabuk)

Görevli: Tamam, sorun değil, siz gidip yedekleyip gelin, o zaman yenileriz.

WOS: Ama ben taa Armagh'tan geliyorum, şimdi gidip yedekleyip gelmem çok imkansız olacak benim için. Zaten yedekleme nasıl oluyor bilmiyorum. (içses: acı bana be abi be, hadi yap bi kıyak)

Görevli: Anladım ama bu durumda tüm bilgileriniz silinecek.

WOS: Yedeklemede mesajlar falan da yedekleniyor mu yoksa sadece iletişim bilgileri mi?

Görevli: O sürece siz müdahale edemiyorsunuz zaten. Ne var ne yoksa yedekleniyor otomatik olarak.

WOS: Hmm anladım, neyse siz gerekeni yapın şimdi. (içses: otomatik yapıyorsa zaten yapmıştır ben fark etmeden çünkü sık sık iMac'e bağlayıp eşleştirme yapıyorum zaten)

Görevli arkasındaki raftan yeni bir iPhone kutusu çıkarır, benimkinin içindeki bilgilerin hepsini silmek için gerekli seçimleri yapar ve onaylamam için bana uzatır telefonu. Tüm bilgiler silinsin mi? silinsin anasını satanist, silimesin de naapsın zaten, yepisyenisi geliyor trilaylommm, silinsin, loy loy looom.. Silindi, bir kaç imza vs, "buyrunuz yeni iPhone'unuz, ama bi daha olursa o zaman yenilemeyiz ona göre."

Söyleyin bakalım şimdi Christmas'ı ben sevmeyeyim de kim sevsin ha?

Tayfun'u kurtarma çabaları

2011-01-08T03:05:00.000+02:00

Pirinçli dualar işe yaramıyormuş her zaman.. Durumu kabullendim ve hatta buradaki telefon firması O2'nun sitesi üzerinden yeni bir iPhone alsam kaça patlar, eskisinden nasıl kurtulurum diye baktım ve ödeme planını çıkardım bile. Ayda £25 sabit ücret ve 18 aylık kontratla 32GB iPhone 3GS edinebiliyor, eski iPhone'umu da £170 civarına satabiliyorum. E düşününce çok da altından kalkılamaz bir durum değil gibi.

Tabii bir yandan da Kuzey İrlanda'daki telefon tamircilerine bakınıyoruz netten. Bizim koca(!) şehrimizde bir iPhone tamircisi olmadığı için bulduğumuz en yakın tamirciler hep Belfast'ta. E Belfast'a kadar gitmişken Apple store'a da bi göstersek, en fazla ne olabilir ki? £xxx ödemeniz gerekir çünkü bu alet ıslanmış ve bu durum garanti kapsamında değildir derler, biz de döner gideriz herhangi bir telefon tamircisine. Alet garanti dışı kalır ama garantisi gitmesin diye de Apple'a kim bilir ne kadar bayılmaz gerekecek... Tamircilere e-mail atıyorum, tahmini ne tutar diye, adamlar aleti getir görelim diyorlar. Yahu sırf sen bi göresin diye ben 1,5 saatlik yol mu gidip gelicem diyorum, cevap: "siz aleti gönderin biz bakalım size tutarı söyleyelim, isterseniz tamir ederiz, istemezseniz geri göndeririz" oldu canım, başka derdin varsa onu da söyle?!

Karar verildi. İstikamet Belfast! Önce Apple Store'a gidilecek, ordaki fiyat bizi çok aşarsa tamircilere gidip pazarlık edilecek. Bir derdimiz de aleti hemen tamir etmeleri, yoksa başka bir gün bir kez daha onca yolu gidip gelmek zorunda kalacağız...

Yüzme bilmek önemli şey dostum!

2011-01-08T02:36:00.001+02:00

Aralık ayının 10'u sabahı. Yine binbir küfürle yataktan çıkmaya çabalıyorum. Küfür niye? Hayat güzel değil miydi orda? Hayat güzel sayılır, bir de güneş bizden erken uyansa, bizim işe gitme vaktimizde etrafı aydınlatmış ve ısıtmış olsa! Yahu Güneş dediğin sabah 5,5 bilemedin 6'da doğar arkadaş! 8:35 nedir? Bu nasıl tembelliktir? diye söylene söylene, giyindim, sevdiceği hayata bağlayan süreci, yani kahvaltıyı, gerçekleştirdik ve anneannemin "evden çıkmadan tuvalete giiit" öğdünü tutup tuvalete gittim. Yumuşacık ve beni sıcacık tutan kadife pantolonumu indirdim ve..cumburlop! bilemediniz efenim, hayatın içine etmiş değilim henüz, aksine hayat benim içime etti, daha doğrusu telefonumun! Evden çıkınca her zamanki gibi "aşkım telefonumu bi çaldırsana bulamadım yine, evde mi kalmış yoksa çantamda mı acaba" demeyeyim diye, giyinir giyinmez cebime koydum ya ben, hani çok akıllıyım ya, hani telefonu evde unutma olasılığını ortadan kaldırdım ya..al işte sana! Uyku sersemliğimle daha tuvalete oturmadan kalkıp bakakaldım malum yere. Ne yazık ki binbir mahareti olan iPhone'uma henüz yüzme öğretmemiştim. E ne yaparsın bu durumda? Tiksinsen de kussan da elini sokar alırsın di mi? Ben naaptım? Sifonu çektim! Yok daha neler, abartmayalım arkadaşlar, sadece bön bön bakmaya devam ederek bağırınmaya başladım "Onuuuuuuuuuuuuuuuur" "Ya Onur yaaaaaaaaaaaaa" "ya düştüüüüüü" "ya tayfun tuvalete düştü" (evet efenim bildiniz, telefonumun adı Tayfun) neyse ki sevdicek uyanmış durumda, şaşkınlık ifadelerini sonraya saklayarak "e alsanaaaaa" dedi ve ben de elimi sokup aldım. Öykkk! Bi de dalga geçmez mi adam benimle iyi ki önce düştü, ya bi de üstüne işeseydin diye. Hay allahım yaa! E napcaz dedim? Yıkıycaz dedi. E yıkadık! Battı balık yan gider, bari pis olmasın... Normal telefon olsa ilk iş bataryasını çıkartırsın, hiç olmadı vidaları söker açarsın falan ama bunda çıkartacak batarya da yok ki anasını satıyım! Neyse aleti kapattık, sim kartı çıkarttık, işe gittik, yapcak daha iyi bişiy yok ki.

Bir süre sonra sevdicek geldi, aklında dahiyane bir fikirle. Napcakmışız? iPhone'u pirince koyacakmışız! Ben de bakındım biraz internette, gerçekten de öyleymiş. Eve gidildi, Tayfun pirinç dolu bir kaba yatırıldı. Tüm gün tüm gece o şekilde bekledikten sonra ne oldu? Sabahın 7:25'inde alarm çaldı uzaktaaan biryerlerden, oturma odasındaki pirinçli kavanozun içinden. Kalktım gittim baktım ki sapasağlam alet! Yihhuu, tamamdır diye sevinirken ben, Tayfun'un biraz daha dinlenmeye ihtiyacı olduğunu iddia etti sevdicek. Bence yeterliydi ama yine de laf dinlemek olası bir aksilikteki dırdırı dinlemekten daha sakin bir süreç olacağı için boyun eğmekten başka çarem yoktu. Pirinç dolu kapta bir gün daha geçti. Akşam eve gelir gelmez tabii ki ilk iş kavanoza saldırdım, Tayfunu aldım elime, açmaya çalıştım ama...açıldı açılmasına da, ekranı görebilmek için en az 100W'lık lamba tutmak gerekti, o denli sönük. Bir gece daha pirinçte yatmasına karar verildi. Sabah oldu, alarm yine çalıyor, ama görüntü yok.. Durumu kabullenmekten başka da çare yok...

PS: önceki yazıya 3 tane doğrudur hacı diyen çıkmış, arkadaşlara çook teşekkür ediyor en güzel rüyaları görmeleri için eflatun perilerimden gönderiyorum!

Fazladan bişiyler

2011-01-05T23:09:00.000+02:00

Taaa blogu açtığım ilk zamanlar epeyce uğraşmıştım ama becerememiştim bir türlü şu aşağıdaki kutucukları yerleştirmeyi. Bir de geçen gün sharing is sexy butonları koymaya çalıştım ama o da olmadı. Bugün bir vesile ile farkedince bloggerın o butonları kendiliğinden koyma seçeneği olduğunu, yine işe koyuldum. Bu defa buldum sorunu. Şurdaki arkadaş sayesinde hallettim.İşte artık yorum yazmaya üşenen tembel okuyucular için tık tıklarımız mevcut. Ha siz reader'dan çıkıp siteye gelmeye bile üşeniyorsanız e ben size ne diyim artık? Bari reader'da beğenin falan da ben de azıcık mutlu olayım yahu.

Alt tarafı naneli şeker

2011-01-02T04:51:00.002+02:00

...ama ben size üst tarafını anlatacağım. Bugünkü derdim tasam candy cane. Şeker bastonu mu dersiniz ne dersiniz bilemem ben kısaca CC diycem bu yazıda.

Malum geldik elin gavur memleketine, meraklıyız ne yapar ne eder bu millet kendi bayramlarında diye. Ne bulsam eve dolduruyorum hemen birer ikişer. CC de bunların arasında tabii. Christmas ile ilgili bi nane olduğunu biliyorum da, detayını bilmiyorum. Ne zaman yenir, napılır vs.. O yüzden çam ağacına asıyorum, yeni yıl günü yeriz diye. Soran çıkar, bunu şöyle şöyle yaparız diyen olursa da hemen yapıştırıcam cevabı "e onu biliyorum ama biz böyle yapıyoruz. Zaten Hristiyanlıkla da alakası yok bizim böyle yapmamızın, sadece yeni yılı kutluyoruz biz." Ulan dangalak, Türkiye'de kutladın yeni yılı da hiç aldın mı CC? Yoktu tabii nerden alcan? Gerçi bizim yusyuvarlak rengarenk taptatlı şekerlerimiz bunlara bin basar ya olsun eksik kalmasın aman!

Dün gece, malumunuz yılsonu gecesi, sıcak şaraplarımızı içtik, ateşimizi yaktık, filmimizi izliyoruz derken sevdiceğin başı ağrıdı azıcık, böyle olunca şampanya planımızı erteledik, CC'yi de şampanya ile birlikte yiyip iyice p.ç etme planlarım cumburlooop suya tabii. Neyse sorun değil.

Gün bugün oldu, bir yandan haftalardır yapılmayı bekleyen tercümeleri bitiriyorum teker teker bir yandan da CC'mi yiyorum derken, sıkıldım dağıldım konsantrasyon falan kalmadı. İlk aklıma gelen şeyi google amcaya sorayım hele dedim, bişiyler öğrenelim hakkında. Bildiniz, malum şey CC!

Şu sevimli şekerin amma detayı varmış yahu. Bi kere neden baston şeklinde? Çobanların bastonunu hatırlatsın diye; çobanlar kuzuları sabaha karşı gütmeye çıkarırlar ve Güneş'in doğuşuyla birlikte melekleri ilk onlar duyarlarmış. Bu kısım çok uyduruk geldi bana da, bunu beğenmeyenler için Jesus'un J'si açıklamasını veriyorlar sanırım. Şeker neden kırmızı beyaz çizgili? Bu sorunun cevabı çok daha karmaşık. Önce neden çizgili sorusunu cevaplıyoruz: İncil'den şöyle bir alıntıyla: "By his stripes we are healed" Burada stripe=bant, çubuk gibi bir tercüme ele alınarak his stripes derken sanırım İsa'yı bağladıkları ipleri kast ediyor. "Onu bağlayan iplerle iyileştik" gibi bir tercüme söz konusu olabilir. Aslında onu bağladıkları çarmıha veya belki de sırtındaki kırbaç izlerine de bir atıf olabilir, bilmiyorum, uyduruyorum.

Gelelim renklere. Neden kırmızı ve beyaz? Önce kırmızı: Kırmızı, zavallı İsa'nın çarmıhta iken bizim için akıttığı kanı ve bize olan sevgisini simgeliyormuş. Beyaz ise: çoğu zaman kötü şeyler yaparız ve içimi kirletiriz ya hani, ha işte bu beyaz sayesinde içimiz temiz oluyormuş. İçi çok temiz dediğimiz adamlar hep beyaz şeyler yiyor olmalı buna göre, peh, saçma. Gelelim tadına. Bu sevimli renkli şeker öyle çook tatlı ballı birşey değil. Evet tadı güzel ama bildiğimiz naneli akide şekeri işte. Alt tarafı naneli akide şekerinin üst tarafındaki nanenin hikayesi şöyle: efenim nane, ingilizcesi hyssop olan çördük/zufa otunun (ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok) bir benzeriymiş. Hyssop'tan ise İncil'de tedavi edici bir şey olarak bahsediliyormuş. Yani hyssop'un temsilcisi olan naneyi yiyince de iyileşeceğimiz varsayılıyormuş.

Bir hikayeye göre şekerci bir amcacık Christmas ruhuna uygun bir şeker yapmak istemiş ve işe koyulmuş. Baston şeklinde yapmış ve bunun Christmas'ın gerçek anlamıyla örtüşen birçok sembol de içereceğini düşünmüş. Saf beyazla başlamış şekeri yapmaya, İsa'yı doğuran Meryem'in aslında ne kadar saf ve temiz olduğunu sembolize etsin diye ve sert yapmış kilisenin sert bir taş kadar sağlam temeller üzerine kurulduğunun bir ifadesi olarak.

Şekeri baston gibi bükmesinin bir nedeni de bu bastonun çobanları anımsatması ve İsa'nın kendisini "İyi çoban" olarak adlandırmasıymış. Baston şeklindeki bu beyaz şeker, şekercinin gözüne fazla sade görünmüş. Biraz renk katmalı buna demiş ve kırmızının Christmas ruhuna uygun olacağını düşünmüş. Kırmızı çizgiler çizmiş şekere ki bu çizgiler İsa'nun sırtına yediği kırbaçların izlerini temsil etmekteymiş. Sonra tüm bunlar şekerciye yetmemiş, başlamış İsa'ya yalvarmaya, "lütfen bu şekere Christmas'ın gerçek anlamını anlatması için ne yapmam gerektiği konusunda bana yardımcı ol"diye. O sırada şeker şekercinin elinden kaymış ve tepe taklak yere düşmüş. Düşmüş ki Jesus'un J'si şeklinde görülmüş. Bizim manyak şekerci de sonunda tatmin olmuş çok şükür, bu hikaye de burda bitmiş!

Yani dostlarım, keyifle yediğimiz şeker, çobanın bastonu olmakla kalmıyor, İsa'nın kırbacını, Meryem'in saflığını, içimizdeki kötülükleri ve şimdi bilmediğim daha kim bilir ne menem şeyleri sembolize ediyor. Gel de yala şimdi o kırmızı tatlı çizgileri! Bildiğin kırbaç iziymiş lan! Öyk!

PS: Bu kadar anlatıp anlatıp da bu şekildeki şekerin Köln'deki Dom Katedralindeki eski bir koro şefine atfedildiğini yazmamak olmaz sanırım. Daha fazla bilgi için buraya tıklayabilirsiniz.

mutlu seneleeeer!

2010-12-31T22:33:00.000+02:00

Yeni yilinız kutlu olsuuuuun!