Asıl olay o değil şu: hani Erciyes'te araştırma görevlisi kadrosu açılmıştı ama kimi alacakları bile belliydi ve bana sen boş yere başvurma demişlerdi ya hani. Açılan kadro sayısının 4 katından fazla başvuran olursa o zaman bir ön değerlendirme yapıyorlar; ALES ve dil puanı kullanılarak bir ön değerlendirme katsayısı hesaplıyorlar. Ha işte buna başvuranların sayısı 5 kişi olunca bu ön değerlendirmeyi yaptılar ve o çocuk geçemedi! Sevindim mi? Hayır! Hem aslında o çocuğun u kadroyu hak edebileceğini düşündüğümden, hem de eteklerim tutuştu yahu ne sevinmesi! Bilseydim nişanı falan bırakır oturur evimde çalışırdım! Ha bi de milletin lafına uyup başvuru bile yapmayacaktım da NFA sağolsun, onun gazıyla Ziza'nın da getirdiği evraklarla başvuru yaptım koştura koştura. Şimdi mi? Sabahtan beri çalışıyorum güya ama saçma sapan şeylere bakıyorum öyle deli gibi. Aklıma ne gelirse ona bakıyorum. Biraz Güneş fiziği çalışıyorum, biraz gözlemsel aletler, sonra dönüp tayf bakıyorum biraz, biraz genel astronomi... Offf... şaka gibi... İşin açığı kadroda gözüm yok, ama sınava girince ben heycandan yine lâl olursam, heycanlanıp saçmalarsam çok fena olucak. Adamlar demeyecek mi bu kızın 3. masterı bu üstelik 2 sene de Bonn'da geçirdi ama hala bi b.k bilmiyo diye... Ben cevaplıyım tüm soruları da beni kadroya almasalar da olur. Ha alsalar çok süper olur tabii ama zaten çok umutsuz bakıyorum duruma...
Neyse ya, siz dua ediverin birazcık olur mu, noolur... Ben de biraz daha çalışayım da sonra en kısa zamanda nişan fotolarını da koyarım buraya artık...
PS: bi saattir aradığım terliği de bu fotoğrafı çekip bilgisayara aktarınca buldum, notların arasındaymış :)))
müzikler ders notları, izlenecek komik videolar ve OnurCUK'un XVI. Ulusal Astronomi Kongresi'ndeki konuşması vardı bizi bekleyen. Gün içinde Mehemet ve James ile tanıştık, Seval'i de ağırladık kısa bir süre, Lazca'dan bahsettik, facebook çılgınlığından, 80leirn sonu 90ların başındaki çizgi filmlerden ve arkadaşlarımızdan bahsettik.
n Elif'i artık konuşan ve yürüyen ve hatta sıkıca parmaklarımdan tutup benimle danseden bir tombalak olarak buldum karşımda. O huysuz Ayhan'ın artık ilkokul 2.sınıfa gittiğini ve ben yokken insanlara benden bahsettiğini öğrendim "biliyo musun bizim ailemizde astronom var, bana uzak kitapları alıyor" diye. Akşamın beni en çok güldüren hikayelerinden birisi ise babaannemin babam çocukken bir ayakkabıcıya yaptırdığı ve kaybolmasın diye babamın beline taktığı lastik ipli tasma oldu. Evet ya, kaybolmasın diye bir tasma yaptırmış ipi lastikten ve beline takarmış dışarı çıktıklarında. Hay allahım yaa =))) Ve...hemen üstüne... en sevdiğim çocukluk arkadaşım ve aynı zamanda da çok uzak da olsa bir akrabam sayılan Taner'in evlendiğini öğrendim, içim kırıldı, gözlerim doldu, konuyu değiştirdim hemen. O benim en iyi çocukluk arkadaşımdı. Yazın benim için en sıkıcı İstanbul günlerinin bile en keyifli hatıraları, sabaha kadar atari oynadığım, birlikte salıncağa bindiğim, birlikte yaramazlıklar yaptığım en iyi arkadaşım evlenmişti, bana bir davetiye bile göndermeden, bir telefon bile etmeden bir kısa mail bile yazmadan... Daha sonra terminalde oturup otobüsümüzün kalkış saatini beklerken Zerrincim'e anlatıyordum ne kadar kırıldığımı, 3 damla damladı gözümden, durdurdum gerisini ama içim burukldu yine.
