Yıllardır burdayım, blogun geçmişini sağ taraftan görebilirsiniz, ve tabii ki blog olmadığı zamanlarda da internet benim hayatımda önemli bir etkendi. Ve yıllardır gerek blog aleminden gerekse başka vesilelerle internetten tanışıp sevdiğim insanlara minik sürprizler yaparım. Çünkü bilirim ki insanlar "internetten tanıştıkları birisinden" bir güzellik beklemezler. Yani hem şaşırtıcı bir güzelliği vardır bu minik sürprizlerin hem de tamamen özgür irademle yapılmış olurlar, "ya şimdi bi hediye almazsam bana küser" vb. baskılar olmadan. Gerçi hediye vermeye, hediye seçmeye hele ki hediye yapmaya bayılan birisi olduğum için böyle bir baskı hiç hissetmedim üzerimde şimdiye dek. Bazen kalbimi kırmış ama içten içe sevdiğim kimseler aklıma geliyor, aaa ZZZ bunu çok sever aslında, diye geçiriyorum içimden ama kırgınlığım aklıma gelen güzelliği yapmaya yetecek enerji barındırmama izin vermiyor ne yazık ki. Konumuzla alakası yok bunun zaten.
Aslında herşey Can Yayınları'nın başının altından çıktı. Okurlarına bir teşekkür mahiyetinde, facebook sayfasını beğenen okurlarına bir kitap hediye etme kararları sayesinde oldu ne olduysa... Can Yayınları'na olan sevgim sanırım çocukluğumun en güzel kitapları ile başladı... Kendimi bildim bileli var olan bu set: her birine beş kitap sığan altı kırmızı cilt... beyaz kapakların üzerindeki o minik kırmızı kalp... Kırmızı Balon, Alçacıktan Kar Yağar, Fedor Amca, Palavracı Baron... Hatta aklımda bir öykü bile vardı Can Yayınları ile ilgili. Oğlu Can'ın okumasını istediği kitapları basan bir adamın kurduğunu düşünürdüm Can Yayınları'nı. Şimdi bu yazıyı yazarken siteden okuduğuma göre de Can Yayınları işe çocuk kitapları basmakla başlamış gerçekten de. =)
Bak yine konuyu dağıttım. Can Yayınları'nı beğendim tabii ki facebook sayfasında. Aslında bu kampanya başlamadan önce beğenmiştim zaten. Sırada gidip kitabımı almak vardı ama kampanya bitmeden taa Kuzey İrlanda'dan İstanbul'a gitmem mümkün değildi. Neyse ki "hediye kitabınızı arkadaşınıza aldırabilirsiniz" dedi Can Yayınları. Şimdi o arkadaşı bulmam lazımdı. Nikahtan önce olsa "ohooo bi dolu adam var yahu istanbul'da, elbet biri alır benim için" derdim ama o zaman anladım ki Mutlu Dükkan'ın bizim için yaptığı figürleri alacak ancak bi tane sağlam dostumuz varmış; ne akrabalar, ne tanıdıklar... O yüzden şimdi de birisinden istemeden önce biraz düşüneyim dedim. Meselenin bedava kitap meselesi olmadığını anlamışsınızdır zaten, Can Yayınları bana bir hediye verecekti; tüm çocukluğum boyunca en sevdiğim kitaplarımı basan, ortaokul lise yıllarımda benimle birlikte çocukluktan çıkmış olan Can Yayınları... Derken... Olan oldu! İlk defa oldu hem de! Geçen hafta Belfast'ta geçirdiğim yorucu bir günün ardından eve geldiğimde sevdicek çantasından çıkardı. "Aras Kargo sana birşey göndermiş" dedi. Gönderici Aras Kargo olunca şaşırdım doğrusu. Açtık baktık ki sevgili küçükanat'ım göndermiş! Hayatımda ilk defa internetten tanıştığım bir arkadaşım benim için böyle zahmetlere girdi, günlük koşturmacası-kendi hayat sıkıntısı içinde bana vakit ayırdı, hayatına kattı beni...ve bu çok güzel hediye ile hiç unutmayacağım bir anı kattı hatıralarıma.
Gönderenin Aras Kargo olması meselesi ise yine Royal Mail'in halt yemesi. Adamlar buraya gelen her kargoyu açıyor yahu! Hadi şimdiye kadar Zerrincim'in gönderdiği koca kolileri merak etmiş olabilirler, Almanya'dan gönderdiğimiz kutudaki kolonyadan huysuzlanmış olabilirler tamam ama içinde kitap olduğu belli olan bir paketi neden açarsın ki be insafsız Royal Mail?! Malum fıkradaki gibi, bahçeye gömdüğüm cesetten kimsenin haberi olmasın sakın dersem gelip bahçeyi bedavaya çapalayacaklar sanırım bu gidişle =)
Yalnız herşey bir yana, zarfın üzerindeki T mührüne bayıldım, bayıldım! Her türlü kırtasiyeye deli divane olan ben, daha geçen ay bir kırtasiyede bu mühürlere bakıyordum, alsam kullanabilir miyim acaba diye. Ha nerede kullanacaksın derseniz, size yazdığım mektuplara tabii ki, başka ne işim olur ki mühürle damgayla =) Ve benim için yapılmış o resmi nasıl es geçebilirim ki? Yağan yağmura inat bahçede doktora yeterlilik raporunu yazmaya çalıştığım günlerin anısına yapıldı bu resim; benim resmim! Bir de çok güzel bir kartpostal... Hangi birine sevineyim bilemedim. Hepsine ayrı ayrı, çok ama çok sevindim!
Sözün özü efendim, sevgili küçükanadıma hepinizin huzurunda kocamaaaan teşekkürler ederim!
Bu dünyanın etme bulma dünyası olduğuna fazlaca inanıyorum. En azından benim için. Yoksa Tayyip Erdoğan için değil tabii ki. Aşk meşk meseleleri dışında çok şükür ki kimseye bi kazığım olmadığı için ancak bu konuda sırayla bi üzüyorum bi üzülüyorum. İşin komiği sırayı da biliyo olmam :)) Neyse asıl olay bu değil, şu: Yıkılmadım ayaktayım! Geçenlerde yazdım ya hani çalışma enerjim yerine geldi diye. Yalnız başına gelmedi efenim, hayata dik duruşum, inadım, hastirin lan ordan'larım, benim yoğurt yiyişim böyle'lerim, işine gelirse cicim'lerim ve hatta yürrüüü anca gidersin'lerim bile geri geldi. Bu öyle güzel bişiy ki anlatamam. Çok güzel anlatış şekilleri vardır bunu ama özetle şöyle diycem; hani bazı ağaçlar vardır ya, eğilemez bi türlü ama yavaş yavaş çatırdar, sonra da kırılır gider. İşte tıpkı o şekilde çatırdayarak kırıldığımı ve artık asla eskisi gibi olamayacağımı zannediyodum, ve belki de acıyordum kendime, hatta durumu kendime daha yumuşak bi şekilde göstermek adına "topluma uyum sağlıyorum" diyordum. Ne olduysa oldu ve eskiye döndüm, kendi normalime! Mesela tepemi çok attıran olursa onu bensizlikle cezalandırabilecek kadar özüme döndüm yeniden. Ukalalık mı bu? Kendini bi halt sanmak mı? Böyle olduğunu zannetmiyorum, sadece kimse senin kıymetini bilmezken kendi kendinin kıymetini bilmek bu bence. Hiçbir zaman, asla ama asla iyi kalpli, sevgi dolu, masum birisini üzmek için bir davranışta bulunmadım, iyi niyetli kimseye kötülük planları kurmadım. Ha kötü niyetli kimseler için de hainlikler planmadım tabii ki ama gün gelip de ektiklerini biçtikleri oldu, ne yalan diyeyim; ama o zamanlarda bile üzüldüm o insanlar için. Sonra işte bi şekilde öyle bir düştüm ki... Elini uzatan her kim olursa olsun beni kaldırmaya gücü yetmedi. Sandım ki o acılar, sıkıntılar, başarısızlıklar, ve beceriksizlikler ebediyyen benimle olacak. Nasıl oldu da o hale geldim bilmiyorum. Mutlaka ki üzerinde düşünsem bulabilirim ama buna değer görmüyorum doğrusu. "Şimdi benim bu kadar çok üzülmeme neden olan şey 3 ay sonra benim için o kadar önemsiz olacak ki, buna üzülmek çok saçma" diye avuturdum hem kendimi hem de etrafımdakileri, taa ortaokul yıllarımdan beri. Sonra gördüm ki kendime söylediğim bu 3 aylar, 6 aylar yıllara dönüşmüş ve hiçbir şey iyiye gitmemiş bir türlü. Galiba bu noktada yitirdim umudumu. Halbuki ne güzel demiş şair "direnmek umuttandır"diye... Umut kalmayınca direnememişim meğersem. 
görebilmek adına dağıttığım iltifatlarım, hatalarımdan bile memnuniyetim, tek kalemde silip atışlarımdaki eminlik ve cesaret, bir bakışın-gülüşün-duruşun peşine takılıp gidişlerimdeki sınırsızlık, sinirlenişlerimdeki delilik, aşkımdaki coşkunluk, cezalarımdaki acımasızlık... Herşeyin en ucu geri geldi bana yeniden. 
müzikler ders notları, izlenecek komik videolar ve OnurCUK'un XVI. Ulusal Astronomi Kongresi'ndeki konuşması vardı bizi bekleyen. Gün içinde Mehemet ve James ile tanıştık, Seval'i de ağırladık kısa bir süre, Lazca'dan bahsettik, facebook çılgınlığından, 80leirn sonu 90ların başındaki çizgi filmlerden ve arkadaşlarımızdan bahsettik.
n Elif'i artık konuşan ve yürüyen ve hatta sıkıca parmaklarımdan tutup benimle danseden bir tombalak olarak buldum karşımda. O huysuz Ayhan'ın artık ilkokul 2.sınıfa gittiğini ve ben yokken insanlara benden bahsettiğini öğrendim "biliyo musun bizim ailemizde astronom var, bana uzak kitapları alıyor" diye. Akşamın beni en çok güldüren hikayelerinden birisi ise babaannemin babam çocukken bir ayakkabıcıya yaptırdığı ve kaybolmasın diye babamın beline taktığı lastik ipli tasma oldu. Evet ya, kaybolmasın diye bir tasma yaptırmış ipi lastikten ve beline takarmış dışarı çıktıklarında. Hay allahım yaa =))) Ve...hemen üstüne... en sevdiğim çocukluk arkadaşım ve aynı zamanda da çok uzak da olsa bir akrabam sayılan Taner'in evlendiğini öğrendim, içim kırıldı, gözlerim doldu, konuyu değiştirdim hemen. O benim en iyi çocukluk arkadaşımdı. Yazın benim için en sıkıcı İstanbul günlerinin bile en keyifli hatıraları, sabaha kadar atari oynadığım, birlikte salıncağa bindiğim, birlikte yaramazlıklar yaptığım en iyi arkadaşım evlenmişti, bana bir davetiye bile göndermeden, bir telefon bile etmeden bir kısa mail bile yazmadan... Daha sonra terminalde oturup otobüsümüzün kalkış saatini beklerken Zerrincim'e anlatıyordum ne kadar kırıldığımı, 3 damla damladı gözümden, durdurdum gerisini ama içim burukldu yine.
