14 Aralık 2015 Pazartesi

Zor

Şarja takılması gereken bir pil gibi hissediyorum kendimi bazen. herkese enerji, umut ve mutluluk vermesi güzel de, akşam olunca sarılacağı, başını yaslayabileceği birini istiyor insan. Bir sarılsam nasıl da iyi gelecek dediğim kimselerim var, çok büyük bir şans onların varlığını bilmek... ama hepsinden uzakta olmak zor... çok zor.

'zor' diyince sanki insan bir merhamet, bir şefkat istiyormuş gibi oluyor karşısındakinden. Ne cevap verebilirsin ki, 'evet biliyorum zor ama geçecek' dersin, 'sen atlatırsın bunları, nelerin üstesinden gelmedin ki' dersin, 'o kadar da zor değil aslında bak şu şu şu da oluyor hayatında' dersin. Dersin ama hiçbiri o sıcak kucaklaşmanın, yanağını göğsüne koyup kalp atışlarını dinleyebildiğin sarılmanın yerini tutmaz. Zor işte bu yüzden, demesi de, duyması da zor bir şey.

Her zaman dediğim gibi, ne kolay oldu ki... zaten herşey zor.

3 yorum:

  1. BENİM BİLDİĞİM 3 ÇEŞİT ZORLUK VAR:
    1. ÇOK ZOR
    2. ÇOK ZOR
    3. ÇOOOOOOOOOOOOOKKKKKKKKKKK ZOOOOOOOOOORRRRRRRRRRRRRRRRRR
    BU SENİN DEDİĞİN ÜÇÜNCÜYE GİRİYOR, BURNUM ÇOK ÖZLEDİ ÇOOOOOOOOOOOOOOOKKKKKKKKKKKKKKKKK

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Zor'u hallederiz, imkansiz zaman alir ;)

      Sil

İki kelam etmeden gittiğinde üzülüyorum ben.