Yine

Mart ayında yazdığım yazının üstünden yine bi dolu şey oldu. Ben yine bunları öylesine olmuş geçmiş gibi yazıcam şimdi. Çünkü hayat böyle bir şey. Yaşarken canınızı alıyor, ama geçip gittikten sonra yeniden içinde bulunduğunuz anın görece ufak tefek şeylerine takılıyorsunuz. Ne olsa ki mevcut an hep daha önemli, daha zor, daha imkansız gibi geliyor.

27 Mart - 2012'den beri yanıp tutuştuğum pozisyon için Kore'ye başvurumu yaptım. (bak 1 cümle ile geçiştiriverdim öncesinde Kuzen'i nasıl bıktırdığımı, ABD, hatta Hindistan'a kadar ulaşıp insanları projemle ilgili detaylara boğduğumu, ikinci danışmanımın 'Bu başvuru için bu kadar vakit harcaman tamamen vakit kaybı' dediğini...)

9 Nisan - Ön elemeyi geçtiğime, benimle mülakat yapmak istediklerine dair mail attılar.

14 Nisan - Kore ile mülakata girdim, İrlanda saati ile sabahın 6:30'unda. Tabii ki önceki gece uyku tutmadı. Bu arada -en azından benim- İrlanda'dan taşınmama çok az vakit kaldığı için tez düzeltmeleriyle ilgilenmediğim her an koli yapmakla meşguldüm, uyku tutmadığı geceyarılarından sabah kahvaltı sonrası yarım saatlik boşluklara kadar, her an! Çünkü istemedim sevdiceği manyaklarcasına eşya ile doldurduğum ev ile başbaşa bırakmak. Mülakat öncesi sunumu hazırlayıp KASI'ye gönderişim, sonrası gözlemevinde, sevdiceğin ofisinde, masasının altına kıvrılıp uyuduğum o 2 saat...  Tezimin son halini alıp Belfast'a gidişim, tezi ciltlenmeye verişim...

15 Nisan -  Belfast'tan Edinburgh'a uçuş... haftasonu kaçamağında Edinburgh'a aşık olmak...

17 Nisan - Türkiye'de dinlenmece(?) / aile ziyaretleri, Zerrincim'le Kayeri ve Erzurum kaçamakları...

22 Nisan - Can'sum ile Ankara'nın altını üstüne getirmek, sabah 3'te Anıtkabir'e gitmek, dostlarla içmek, sarılmak...

derken...

27 Nisan - Dear Dr. HTŞŞ,

Congratulations! The KASI is pleased to announce that you have been selected as a KASI postdoctoral fellow. We are delighted to offer you the position.

...

29 Nisan - Tr'den UK'e dönüş... Sevdicek ve dostlar ile son günler, son kadehler, son geziler...

1 Mayıs - Tezi üniversiteye teslim etmek ve gerçekten bitirmek!

2-3 Mayıs - Kuzey'deki güneyli dostlarla olabildiğince birlikte vakit geçirme çabaları... Derry üzerinden Letterkenny ve Gola Adası çıkarması.

20 Mayıs - İrlanda'ya veda vakti... Belfast'taki dostlarla son saatler, ayrılığı görmezden gelip Belfast Kalesi'ni gezmek, GeoCaching, ve geceboyu süren feribot yolculuğu ile Liverpool'a varış. Araba kiralayış, yollarda trafiğe rağmen birlikte geçirdiğimiz saatlerin tadını çıkarma çabaları... Liverpool üzerinden Cardiff, Cardiff'te son dakika kararıyla Birmingham'a gidiş, Birmingham'da kapalı yollar yüzünden saatlerce trafikte kalmak, otel çilesi ve ertesi gün ayrılacak olmak...

22 Mayıs - Birmingham - İstanbul - Ankara
  Kore için vize işlemleri, aile ile görüşmece, valiz hazırlamak, sarılmak...

29 Mayıs - Zerrincim'le birlikte Seul! Daejeon! KASI! 
Kalacağımız yer sorunundan, 'İrlanda'dan Kore'ye gelirken yorgan getir yanında' diyen yurt görevlileri, alışveriş, Daejeon sokakları, yurt odasına geçiş, heyecan, stres, koşturmaca, mutluluk, korku, endişe, yenilikler, ilkler, başlangıçlar...

5 Haziran - Zerrincim'le birlikte yeniden Seul... komik oteller, şehri keşfetmece, kaybolmaca, kırtasiye aramaca, yorgun düşmece, birbirimize sımsıkı sarılıp uyumaca...

7 Haziran - Zerrincim'i TR'ye yolcu edip Daejeon'a dönüş. (bak yine 1 cümlede yok oldu havaalanında birbirimize telefonla ulaşamayınca yaşadığımız panik, Zerrincim dönmekten vazgeçip beni aramaya çıkmaya niyetlenirken ben önceki gün okuduğum uzak doğu uçaklarının yakın zamanda kaçırılacağına dair komplo haberlerinin gerçekleşmekte olduğuna kanaat getirişim, bitmek bilmeyen Seul-Daejeon otobüs yolculuğu, odaya girip sersemcesine ağlayışım, birlikte kaldığımız misafir odasına gidip kokusunu içime çekişim, arkasında bıraktığı ataş ve yarısı kullanılmış eşantiyon fondöteni alıp odama saklayışım...)

 Haziran 2015 - yeni olmanın getirdiği avantajlar, dezavantajlar, insanlar, eşyalar, adetler, alışkanlıklar, yemekler, tuvaletler, arkadaşlar, saatler, hatalar, özlemler, küskünlükler, kavgalar, skypelar, telefonlar, partiler, içkiler, bipolar...

17-27 Temmuz - Daejeon/Soul/İstanbul/Ankara/İstanbul/Londra/Oxford/Londra/İstanbul/Soul/Daejeon
Yollar, yorgunluklar, Can'sum, Zerrincimle 1 gece, yeniden UK, sevdicek, araba kiralama, para, Murtaza(!), korku, heyecan, başarı, kırgınlık, çözülmeler, kararlar, sevgi, huzur, panik, hoşgörü, yorgunluk, yol, uçak, dönüş...

Bu arada yeni bir işe kalkışmıştık sevdicekle, çok da güzel bir işti üstelik; içimizdeki irlandalı'yı anlattık youtube kanalımızda, facebook sayfamızda İrlanda ve UK hakkında bilgiler paylaştık, twitter'dan dostlar edindik kısacık video günlükler ve fotoğraflar paylaştık gittiğimiz yerlerden... derken hayat girdi devreye... önce yollarımız ayrıldı sevdicekle, sonra günlerimiz, sonra da planlarımız. hal böyle olunca vakit bulunca yapılacak şey video editleyip youtube'a yüklemek değil yolları ve yerleri bir an önce yeniden birleştirmek için çabalamak oldu, içimizdeki irlandalı biraz askıda kaldı. Enerjim ve sabrımın bol olduğu bir gün olsaydı bugün, bi dolu minik video ve fotoğrafla doldururdum bu yazıyı ama ne yazık ki biraz hasta hissediyorum kendimi bugün. Çalışasım da yok zaten her ne kadar beni inanılmaz derecede heyecanlandıran bir projede işbirliğine başlamış olsam da. Midem bulanıyo birkaç gündür...ama bu sabah en çok. O yüzden iyisi mi siz bi gidip bakın bu linklere, sevin youtube kanalımızı, takip edin twitter'dan, yorum yazın, hatta soru sorun da gaza getirin azcık bizi, canlandıralım kanalı yeniden. 

Yakın zamanda kısa kısa yazılar ve fotoğraflarla Kore'yi anlattığım bir dizi başlayacak. Her zamanki gibi 'ay ben bunun için başka bi blog mu açsam acaba' diye düşündüm ama büyümek böyle bir şey sanırım, pek de umurumda değil artık, birileri tutup da 7 sene önceki depresyonlarımı okur da beni yargılar mı diye takmıyorum. O nedenle burdan devam ;) pek yakında!

Mart ayı

Binbir tane aksiyonla geçti Mart ayı.

4 yıldır içimde tuttuğum "nassı yani yaa?"lar ve "peki ama neden?"ler Murtaza'nın ve benim kulaklarımda yankılandı, hiç beklemediğim bir zamanda.

Kore'ye başvurumu yaptım.

Taa Kasım ayında hazırlamış olduğum yazı Bilim ve Teknik ekibince anca yayına alındı, Nisan sayısında okursunuz umarım.

Tezimin tüm düzeltmelerini bitirdim ve bir kez daha jüriye verdim. Yeni işler çıkartmazlarsa önümüzdeki hafta üniversite'ye teslim edip tamamen kurtulacağımı umuyorum.

Kısa da olsa bir Türkiye seyahati planladım, Nisan sonu için.

Ve bir doğumgünü daha geçirdim, sevdiceğimle, beni seven güzel arkadaşlarımla, yığınla facebook mesajı ve e-maille.

30 olduktan beridir o büyük heycan yok artık içimde doğumgünüm için. Başkalarınınkinde hala heycanlanıyorum, o ayrı. Bu seneki başka bir tatta geçti. Zerrincim'in hediyesini erken açtım, onun isteği üzerine. Her zamanki gibi harikalar yaratmış, manyak kadın! En sevdiğim bordodan, en sevdiğim kumaştan bir pelerin dikmiş bana, kapşonlu hem de! Kendime doğumgünü heyecanı olarak mavi saçlar hediye etmek istemiştim ama, her ne kadar etrafımdakiler saçlarımın açık olduğunu iddia etse de gördük ki herhangi bir renk açıcı işlem uygulamadan çat diye maviye boyanabilecek kadar açık değillermiş. Murtaza'nın yeni kurbanı Pam yardım etti boyamamda. Ben hayatımda ilk defa saç boyası ile tanışırken, kızın her hafta yaptığı iş olduğu için kendimi güvenli hissettim onun varlığında. Gerçi sonuçta mat siyah oldu saçlar ama olsun, değişiklik değişikliktir. Akşam yemeği için yeni açılan italyan restoranına gittik. Kahveli dondurmamın üstüne dikiverdi sevdicek mumumu, "hayırlısı olsun" diyerek üfledim. Son durak, Armagh'ın en sevdiğim publarından biri olan Hole in the Wall oldu. Bulgar, Roman, İskoç, Amerikalı, İrlandalı, Hintli... çeşit çeşit ülkeden arkadaşlarımızla eğlendik bir güzel. Bir de keyifli bir canlı müzik tesadüf etti ki, değmeyin neşemize.

Doğumgünlerinde facebook üzerinden gelen mesajların samimiyetsizliği herkes tarafından bilinir ama, ben bu sene bir kez daha gördüm ki benim arkadaşlarım gerçekten farklı ve sevgi dolu. Listemde engelli olan akademisyen ve akrabaları hariç tutarak söylüyorum ki, paylaşımlarım gayet kişisel, bol bol mızıklanmalı-kızmalı, ve belki de zaman zaman şımarık. Ama hiçbir zaman, böyle dersem kim ne der endişesi duymadan


NOT: Bugün 6 Ağustos, yarım kalmış buldum bu taslağı. Kıyamadım öylece beklemesine. Cümleyi nasıl tamamlayacakmışım onu da hatırlayamadım ama silmek de istemedim... Taslaklarda böyle şeyler var işte. Dursun bu burda, yayında dursun, kanlı canlı hem de.

Çok istemek

Kendimi bildim bileli, "ne olacaksın" sorusuna "astronom" dedim. Lise yılları gelip de herkesin dershaneye gittiği zamanlar, çok anlamsız gelmişti bana dershaneye gitmek. "Okulda zaten öğretiyorlar işte, neden aynı şeyleri öğrenmek için bir yere daha gideyim ki" diye düşünmüştüm. Derslerim çok iyi değildi, geometriyi kendi kendime öğrenmek zorunda kalmıştım, fen lisesi öğrencisi olmama rağmen felseye ilgim sayesinde kendimi Felsefe Olimpiyatlarında bulmuştum Fizik Olimpiyatlarının 2 hafta sonrasında hem de. Koca okulda dershaneye gitmeyen bir ben vardım, ve sınava günler kala, hocalarım da akrabalarım da bana "üzülme seneye kazanırsın" diyordu. Dershaneye gitmemiş halimle, ÖSS'de sınıf birincisi olunca insanlar biraz afallamış ve hemen "ODTÜ yaz, ODTÜ" diye yakama yapışmışlardı. Ben ne kadar "ODTÜ de benim istediğim bölüm yok" desem de, herkes sağır gibi aynı şeyi tekrarlamaya devam etti. ODTÜ'deki bölüm tanıtım günlerine gittiğimde "Havacılık ve Uzay Bilimleri Bölümü"ndeki hocaların, o bölümü seçmem için beni ikna etmeye çalıştığını farkettiğimde anlamıştım ki ben ODTÜ'yü değil, ODTÜ beni kazanmak istiyordu. Tercih formundaki tek satır "Ankara-Astronomi" olunca kelimenin tam manasıyla deli olduğuma karar verdiler. Kolay olmadı astronomi okumak, mesele derslerin değil insanların zorluğuydu, ama yine de birçok güzel şey oldu, ve istediğim şeylerin çoğuna ulaştım sonunda. 

Son 3 yıldır ise, dilime yapışmış, aklımdan çıkmak bilmeyen başka bir isteğim var, Kore'ye gitmek, orda yaşamak 1-2 sene de olsa. Yapamazsam millet ne der diye düşünmeden her milletten, her dinden insana söyledim bu isteğimi şimdiye dek. "Benim için dua edin" dedim "ya da kendiniz için ne yapıyorsanız benim için de yapıni nolur" dedim.  Tabii ki ben de elimden geleni yapıyorum, yine, her zamanki gibi. Olursa olur, olmazsa olacak olanlar da yine güzel alternatifler. Ama olsun... ve sonunda diyeyim ki yine, her zamanki ukalalığımla, "insan birşeyi isterse bir yolunu bulur ve yapar". Evdekiler de desin ki "7sinde neyse 70inde de odur işte. Tutturdu Kore diye, gitti sonunda." 

Dua edin benim için. Aklım başımda olayım, abartmayayım, heycandan ölmeyeyim, ve herşey güzel olsun diye, olur mu?

Sinir oluyorum - iii

Selamın hello dostlar! 

Bir sinir oluyorum yazısına daha hoş geldiniz. Bu günkü sinir krizimizin nedeni özünde yalancı ve ikiyüzlü insanlar, ancak spesifik olarak parası olup da parasızmış gibi yapanlar. Bu insanlara ayrı bi sinir oluyorum! 

Sinir oluyorum çünkü ben insanlara inanıyorum. Kim ne derse inanıyorum ve üzülüyorum onlar için. Tabii ki o kişilerin bir önceki yazıda bahsettiğim "devası bariz dertler muzdaripleri" derneği üyesi olduğunu fark ettiğimde, veya bu yazıdaki gibi yalancı, ikiyüzlü, sinsi, pis insanlar olduklarını fark ettiğimde durum değişiyor. İşte o zamanlar üzüntüm yerini kızgınlığa bırakıyor, ki hayır, benim öfke kontrolüne falan ihtiyacım yok; insanların mantıklı davranmasına ihtiyacım var.

Bir insan neden kendisini aciz gösterir ki? Acınmak benim hayatta isteyebileceğim en son şeylerden biridir sanırım. Birisi neden kendisine acınmasını ister, anlayamıyorum. 

Üniversite yıllarında bir arkadaşım vardı. Hepimiz gibi her ayın 7'sinde o da öğrenim kredisini beklerdi dört gözle. Çoğumuzun aksine, sürekli şikayet ederdi annesinin ve babasının nasıl pinti olduğundan, ablalarının kendisine nasıl da zor zor destek çıktığından. Yiyeceği 3 gram yemeğin, bineceği ekstra dolmuşun hesabını yapardı. Hepimiz yapardık, ama o daha bi başka yapardı. Sanki çok başka, çözülemez bir derdi var, saklamak istiyor ama herkes sürekli "anlat anlat" diye ısrar ettiği için mecburen açıklıyor edasıyla söylerdi cebinde ancak dolmuş parası olduğunu, veya tek vasıta parası olduğu için bilmem-nereye kadar yürümek zorunda olduğunu. 

Sanki evdekilere kafa tutucam diye 1 haftadır her gün okula yürüyerek 4km gidip 4km gelen, öğlen yemeklerini simit ayranla geçiren ben değilmişim gibi, inanır ve acırdım o kıza. Kırtasiyelerden sayfasını normalde kaça yazdırıyorlarsa 2 kuruş eksik para isteyerek iş alıp, sabahlara kadar yazdığım tezlerin ödevlerin parasını bu kızla bölüşürdüm. 

Derken bir gün, evet beklediğiniz ayılma aynı geldi, bana içi çok ısınmış olan bu kız arkadaşımız "ya bi dakka ben bi para çekicem şurdan hazır kimse yokken yanımızda" dedi.  Anlamadım ve her zamanki gibi aklımdan geçenler yüzümden okundu. "Sana güveniyorum, sen diğerleri gibi değilsin. Millet hemen 'oo bankada paran varmış bana şunu ısmarlasana bunu alsana' muhabbetine giriyor, hiç sevmiyorum. Halbuki ben bu paraları biriktirip kışın okulun turuyla Ilgaz'a, yazın da Side'ye gidiyorum." dedi. Yüzümün aldığı hali tahmin edebilir misiniz bilmem ama yüreğimdeki sıkışmayı anlamış olacağınızı umuyorum. 

Her şeye rağmen iyi bir kız, bu olay haricinde de dürüst ve dobra biri olduğu için arkadaşlığımızı bozmadım. Gel zaman git zaman en iyi arkadaşımız olduk birbirimizin hatta. Hala daha maddiyata verdiği önem azalmamış, sevgililerini ilk buluşmada ona ne kadarlık yemek ısmarladıklarına ve aldıkları hediyenin pahallılığına göre ölçmeye devam eder durumdaydı ama, özünde iyi kızdı; ailesinin yaklaşımı yüzünden bu hale gelmişti, hayatın zorlamasıydı, falandı, filandı...

Bir gün evlerine gittim ziyarete. Sürekli ısrar ediyordu hep o bize geliyor da ben neden hiç onlara gitmiyorum diye. Değil ilkokul-ortaokul, lise yıllarımda bile arkadaşlarımın evine gitmeme izin verilmediğinden bu benim için uzun zamandan beri yaşamadığım bir deneyim olacaktı. (Sanırım toplamda 3 kere falan gitmişimdir bir arkadaşımın evine, ilkokuldan liseye, mezun oluncaya dek!) Eli boş gidilmez diye marketten meyve suyu bisküvi falan almıştım giderken. Kapıyı kendisi açtı, odasına geçmeden önce annesine merhaba demek ve götürdüklerimi bırakmak için mutfağa geçtik. Bilmiyorum günümüzde, Ankara'nın merkezi yerlerinde, normal mı karşılanıyor ama bileğinden dirseğine kadarki mesafenin yarısı altın bileziklerle dolu, tostoparlak bir teyze ile karşılaşınca hissettiğim duygular çok garipti benim için. Daha sonradan öğrendim ki bu arkadaşımın ailesinin 7 (YEDİ) tane evi varmıştı kirada, ve babasının bazı arsaları falan... Daha fazla nesi var nesi yok hatırlamıyorum, hafızam beni üzen şeyler konusunda pek istikrarlı bir unutma politikası sürdürüyor neyse ki...

...

Yazarken yeniden o günlere gittim, içimde kırılan o güven damarının verdiği sızıyı hissettim... konuyu nasıl bağlayacağımı falan da düşünmüştüm aslında ama o da uçup gitti aklımdan. 

Sözün özü, paranız varken yokmuş gibi yapmayın. Acındırmayın kendinizi. Param yok diye inleyip, iki tane MacBook Air'im var diye çıkmayın, param yok diye yakınıp borç istediğiniz arkadaşınıza "aslında 4-5 tane çeyrek altınım var ama onu bilmemne-zamana saklıyorum" demeyin. Param yok, kredi kartı borçlarımı nasıl ödiycem diye yakınıp, "bari düğünden kalan altınları bozdurayım" demeyin dan diye. Önce üzüyor, sonra da çok hem de çok kızdırıyorsunuz beni! Yapmayın!

Kızgınlığım aslında size değil, bu yaşa gelip de hala daha kendini acındıran kimselere güvenmemem gerektiğini öğrenemediğim için kendime, ama yine de siz yapmayın böyle. Sinirlendirmeyin beni.

Sinir oluyorum - ii

Çaresi bariz olan veya bariz olmasa da çaresi olan ve bunu bilen insanların harekete geçmek yerine sürekli şikayet etmelerine sinir oluyorum.

Kız sürekli şikayet ediyor danışmanının kendisine ne kadar kötü davrandığından, ama ne bir imada bulunuyor adama, ne de açık açık konuşuyor. Ha, cesaretin yok mu adama laf söylemeye, suratın asık durmaya, açık açık konuşmaya? O zaman kapa çeneni arkadaşım! Ha bire adamın ne kadar kaba, kötü ve düşüncesiz olduğundan şikayet edip sonra da "ay o çilekli pasta çok sever, yarın bir dilim de ona götüreyim bu pastadan" deme. Diyosan da benim yanımda deme! Mal mısın ya?

Herif ha bire depresyonda. Depresyonda çünkü kendini beğenmiyor. Beğenmiyor çünkü çok kilolu olduğunu düşünüyor. E kilo ver o zaman! Kolay değil, tamam, ama imkansız da değil. Ayrıca senin için o kadar önemli madem, neden bunun için birşey yapmıyorsun? Ha sağlık derdin vardır, kullanmak zorunda kaldığın ilaçlar yüzünden kilo almışsındır vs., o zaman başka. En azından kilonu belli etmeyecek kıyafetler giyebilirsin. Düzgün kıyafetler seçersen aynadaki görüntün o kadar da rahatsız etmeyecektir seni. Ayrıca madem değiştiremeyeceğin bir durum bu, o zaman başka şeylere odaklanmanın, kendini pozitif hissetmeni sağlayacak şeyleri gündemine almanın vakti gelmemiş mi dostum? Yapma Allahaşkına... Hep şikayet hep şikayet, sadece kendini değil etrafındakileri de daraltıyorsun!

Hatunun hep söylediği laf: işler yetişmiyor, tüm yük benim üstümde. E güzel bir ekip kur kendine, iş bölümü yap, proje yönetimi yap, önceliklerini belirle ve ona göre davran. Ötekinin derdi; tezinin bir türlü bitmeyişi. Yahu her akşam 3 saat facebookla 1 saat CandyCrush ile geçerse bitmez ki o tez! Bir akşam arkadaşları gelir öteki şehirden, öbür akşam annesi skype yapalım der. Yahu sen millete diyeceksin ki "önümüzdeki 3-5 ay benim bir derdim var, dokunmayın bana". Sen diyeceksin ki "benim önceliğim tezimi yazmak". Sen gerekli önemi vermezsen kendi işine, milletin hiç umurumda olur mu senin tezin? Bir diğerinin şikayeti parasızlık. Sanırsın ülkede hiç eleman arayan yer kalmamış. Az ya da çok, illa ki para kazanabileceğin bir yol vardır. Yahu hiç değilse evde oturup internet anketlerini yap da 3 kuruş para girsin cebine ama "onca çaba sarf edicem de karşılığında şuncacık para verecekler, peh" deme.

Senin de sevgili okur, çaresi olan dertlerin vardır illa ki, millete şikayet etme bunları. İlla edeceksen evde karına, kocana, sevgiline telefonda en yakın arkadaşına et, tamam ama aynı zamanda şunu da kabul et ki derdinin aslında çaresi var. Senin gerçek derdin kıçını kaldırıp harekete geçmiyor olmak!

Kimsenin derdini hafife alıyor da değilim, olayı tersinden anlamayın sakın. Her dert sahibine cehennem. Hele ki çözmek adına çaba sarf ediyor ve yine de çözüme ulaşamıyorsan,
en fenası. Ama derdinin çaresi varken çaresizmiş gibi davranma. Deli etme beni! Allah devasız dert vermesin hiçbirimize, devaları görecek göz, harekete geçecek cesaret ve enerji versin.

Öptüm hepinizi!